Η «Νέα Μεταπολίτευση» το μανιφέστο ενός νέου αυταρχισμού

Η «Νέα Μεταπολίτευση» το μανιφέστο ενός νέου αυταρχισμού

Με έπαρση και προκλητικότητα ο  Πρωθυπουργός ανακοίνωσε από την ναυαρχίδα Ψυχάρη,  «Καθημερινή», την «Νέα Μεταπολίτευση».  Αν αναλογιστούμε ότι η πρώτη ξεκίνησε με μια εθνική προδοσία, γνωρίζουμε ποιο είναι το όχημα ενός πολύ λιγότερο χαρισματικού από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή αλλά περισσότερο Μακιαβελικού Αντώνη Σαμαρά.

Δεν θα μείνουμε επί μακρόν στα περί «εξορίας» του Καραμανλή στο βροχερό Παρίσι, όπου ελάμβανε από το καθεστώς των Συνταγματαρχών  τις σχετικές κρατικές αποζημιώσεις.  Ούτε στα περί «αξιοκρατίας» ή παύσεως της κυριαρχίας των κομματικών «ημετέρων». Αυτά θα προκαλούσαν τον γέλωτα εάν δεν προκαλούσαν οργή, προερχόμενα από την συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, του διδύμου των κλαδικών και των «δικών τους παιδιών». 

Δεν δεικνύει επαφή με την πραγματικότητα ο Πρωθυπουργός όταν γράφει πως κανείς δεν πίστευε ότι επί διακυβερνήσεώς του «οι «ισχυροί» θα πήγαιναν φυλακή ή θα κατέληγαν στη Δικαιοσύνη»-προφανώς όχι, και ελπίζουμε ο Πρωθυπουργός να μην έχει την πληροφόρηση ότι όντως πηγαίνουν. Ως γνωστόν, δεκάδες εγκληματίες αποφυλακίζονται καθημερινά «με εντολή Σαμαρά» και με δικηγόρους τους, «έντιμους φίλους», υπουργούς του, ενώ στις φυλακές βρίσκονται «με εντολή Σαμαρά» βουλευτές, στελέχη και φίλοι των μοναδικών πολιτικών του αντιπάλων, της Χρυσής Αυγής.

Είναι φανερό ότι ο Πρωθυπουργός ευρίσκεται σε σύγχυση. Από τη μια κατηγορεί τις προηγούμενες κυβερνήσεις για «συσσώρευση χρέους», και λίγες αράδες μετά υπερηφανεύεται ότι χρεώνει την Ελλάδα αφού «δανειζόμαστε ξανά από τις αγορές». Κι ενώ απέτυχε προεκλογικά να καθελκύσει την «Νέα Ελλάδα», το διάδοχο σχήμα της ΝΔ σε αντιστοιχία με την Πασοκική «Ελιά», το επιχειρεί εκ νέου τώρα, με το βλέμμα στις επερχόμενες εθνικές εκλογές.

Η διάλυση του συνδικαλιστικού κινήματος

Το σημαντικότερο όμως είναι τούτο: το άρθρο Σαμαρά, γραμμένο από τον ίδιο ή υπαγορευμένο από τους μέντορές του του ΚΚΕ εσ., είναι το μανιφέστο ενός νέου αυταρχισμού. Εξαιρετικά απλοϊκού και γι’ αυτό εξαιρετικά επικίνδυνου.  Μιας δικτατορίας που φορά το προσωπείο του εκσυγχρονισμού και του ανοίγματος του κράτους, αποκαλύπτεται όμως όταν ο κ. Σαμαράς επαίρεται ότι: «Κανείς δεν πίστευε ότι οι πανίσχυρες συντεχνίες που κατέβαζαν τους διακόπτες και ταλαιπωρούσαν με μοναδικό θράσος εκατομμύρια πολίτες θα διαλύονταν οριστικά».

 Το συνδικαλιστικό κίνημα απέτυχε την κρίσιμη στιγμή να προστατεύσει τους εργαζομένους και τα δικαιώματά τους, αφού επικεφαλής του βρίσκονται κομματικοί εγκάθετοι, φερέλπιδες πολιτικάντηδες, που δεν θα αντιστρατεύονταν τα συμφέροντα και τις συμφωνίες των αφεντικών τους. 

Το ενδιαφέρον είναι ότι τη διάλυση του συνδικαλιστικού κινήματος δεν πανηγυρίζει κάποιος δικτάτωρ. Δεν επιχαίρει ένας Μεταξάς , ένας Μανιαδάκης, ένας Παττακός. Αυτοί είχαν την δημοκρατική ευαισθησία να κρατήσουν τους τύπους και να διορίσουν άτομα εμπιστοσύνης τους. Για τη διάλυση του εργατικού κινήματος υπερηφανεύεται ο ίδιος ο Πρωθυπουργός της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Επιπλέον ο Πρωθυπουργός εξαγγέλλει και νέο Σύνταγμα, ραμμένο προφανώς και αυτό στην Νέα Τάξη πραγμάτων που ο ίδιος και οι «εκλεκτοί» συνομιλητές του ετοιμάζουν για να δώσουν νομιμοφάνεια στην κατάλυση κάθε δικαιώματος και κάθε Ελευθερίας.

Κολακεύοντας τους δειλούς

Η κυνική διαστρέβλωση της πραγματικότητας και η φθηνή προπαγάνδα του καθεστώτος  Σαμαρά, αποκαλύπτονται με ένα λεκτικό τέχνασμα. Ο Πρωθυπουργός της χώρας επιχειρεί να κολακεύσει τους Έλληνες λέγοντας πως «κανείς δεν πίστευε ότι ο ελληνικός λαός θα έδειχνε τέτοια ωριμότητα και αυτοπεποίθηση, παρά τις απίστευτες θυσίες που υπέστη και τις προσβολές που δέχτηκε». Λέει δηλαδή, χαϊδεύοντας τα αυτιά των πολιτών του καναπέ, ότι δείχνουν υπευθυνότητα όταν, δεχόμενοι αδιαμαρτύρητα τον ευτελισμό της καθημερινότητάς τους  και το ξεπούλημα της Πατρίδας τους,  δείχνουν ντροπιαστική υποταγή. Ένα φθηνό τέχνασμα, όμοιο με αυτά των γιαγιάδων που επαινούν τον μικρό ανόητο επειδή κάθεται φρόνιμα και δεν  ενοχλεί «τους μεγάλους».

Η επιχείρηση φίμωσης του Λαού.

Αυτοεπαινείται ακόμη ο Πρωθυπουργός γιατί εξαφάνισε τον Λαϊκισμό. Στην πραγματικότητα η κυβερνητική προπαγάνδα αποτελεί έναν χύδην λαϊκισμό. Αυτό που επεχείρησε να χτυπήσει η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, επιχείρηση που κορυφώθηκε με τις διώξεις εναντίον του Εθνικιστικού κινήματος, είναι η πεποίθηση του Λαού ότι μπορεί να έχει ο ίδιος γνώμη και να αποφασίζει για την τύχη του.

 Φορτώνοντας ενοχές τον λαό («μαζί τα φάγαμε»), παρουσιάζοντάς τον με τα μηντιακά του όργανα ως «μαϊμούδες» ή «χιμπατζήδες»,  και διώκοντας τις Ιδέες και την πολιτική δράση, το μήνυμα της «Νέας Μεταπολίτευσης» Σαμαρά είναι ότι ουδείς δικαιούται να ομιλεί εάν δεν συμφωνεί με το καθεστώς.

Ο ευνουχισμός της Σκέψης είναι η ύψιστη ύβρις έναντι των πρωταρχικών ανθρωπίνων ελευθεριών. Τού δικαιώματος να αποφασίζεις εσύ και να μην το εκχωρείς σε μια «δημοκρατία» που σε θυμάται μια φορά κάθε τρία ή τέσσερα χρόνια.

Με τον τρόπο αυτό αποκλείονται επικίνδυνα από την δημόσια συζήτηση και την νομιμότητα οι ανάγκες, οι θέσεις, οι απόψεις του λαού.

Η «Δημοκρατία» των δικτατόρων

Και ποιος δικαιούται στην «Νέα Μεταπολίτευση» να ομιλεί; Οι τενεκεδένιοι πατρίκιοι της Μεταπολίτευσης  βρίσκονται στην εξουσία με απάτες, ρουσφέτια και δολοπλοκίες, με πρώτη την απάτη Καραμανλή στον άβουλο και αφελή τέως βασιλιά Κωνσταντίνο.

Αυτή η ελίτ την οποία εκπροσωπεί ο Σαμαράς, απόγονος των πολιτικών αντιπάλων ενός Ιωνος Δραγούμη, μια ελίτ των «δημοκρατικών» που προβάλλεται ως αριστοκρατία ελέω Κολλεγίου Αθηνών αλλά δεν διστάζει να συναναστρέφεται τον «τέως» επιζητώντας γαλαζοαίματη χρυσόσκονη στον συσσωρευμένο πλούτο της. Αυτή η ελίτ των πλουτοκρατών, με το μανιφέστο Σαμαρά, κρατά για τον εαυτό της το δικαίωμα να αποφασίζει για τις τύχες του Λαού και του Έθνους. Και επιχειρεί να επιβάλλει και να κατοχυρώσει αυτό το «δικαίωμα» ως νέο κοινωνικό και πολιτικό  θέσφατο.

Η θέση της Χρυσής Αυγής

Ο λαός όχι μόνον δικαιούται αλλά έχει καθήκον να ομιλεί, να αναζητά διεξόδους, να μην σκύβει το κεφάλι στην κρεατομηχανή μιας ανεξέλεγκτης κυρίαρχης κάστας. Το σύστημα της πολιτικοοικονομικής διαπλοκής θέλει ο λαός να σκέφτεται καθ´ υπαγόρευσιν, θέλει να πιστεύει ό,τι μεταδίδουν οι δημοσιογράφοι των κομματικών γραφείων.
Θέλει πολίτες που υποτάσσονται στην εξουσία των «τεχνοκρατών», των μπολιασμένων στα οικονομικά κέντρα της αλλοδαπής με τις ιδέες του καπιταλισμού και του κομμουνισμού.
Η δικτατορία του φόβου έπλεξε ένα πολύπλοκο οικονομικό και νομοθετικό δίχτυ όπου ο λαός παγιδεύτηκε, αμφισβητώντας ο ίδιος και αυτήν την ικανότητά του να σκεφτεί. Παρέδωσε έτσι την εξουσία,  την προσωπικότητά του, τη ζωή του, στους «σοφούς», τους «καταλληλότερους» , τους «τεχνοκράτες» και τα «τζάκια» που κατέχουν το ιερό γκράαλ της διακυβέρνησης. Και αυτό ονομάστηκε Μεταπολιτευτική Κοινοβουλευτική Δημοκρατία.

Η Χρυσή Αυγή θέλει οι έλληνες να είναι υπεύθυνοι για τις ζωές τους. Γι’ αυτό αγωνίζεται στο Κοινοβούλιο, στους δρόμους, στις φυλακές. Γι’ αυτό θα νικήσει.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ-ΠΑΠΠΑ

(ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, Α.Φ.886)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s