H OXIA -Θερμοπύλες χωρίς φωτογραφίες

Η μέρα έπεφτε και οι συναγωνιστές και οι συναγωνίστριες που έκαναν το μακρύ ταξίδι στο κέντρο της Ελλάδας πολυάριθμοι, συγκεντρώθηκαν και φέτος στις Θερμοπύλες. Οργανωμένοι και πειθαρχημένοι, νέοι πέρα από κάθε ηλικία, με τις δάδες και τα λάβαρα της Ελλάδας. Δυναμικοί νεαροί , κορίτσια στα 12 χρόνια τους, παρέες που ταξίδεψαν από τη Θάσο, το Κιλκίς, τα Γιάννενα για να απαντήσουν στο προσκλητήριο τιμής για την ηρωικότερη και την πιο φημισμένη μάχη της παγκόσμιας Ιστορίας, γυναίκες μεγάλες με χέρια που μαρτυρούσαν ώρες σκληρής δουλειάς, οικογένειες με παιδιά, μορφές γνωριμες και πάρα πολλές άγνωστες, με την ίδια όμως ματιά, με μάτια διάπλατα ανοιχτά στα τελούμενα.

Χιλιάδες κόσμου δίνουν το «παρών», περιμένουν να δουν και ν’ ακούσουν ό,τι στους στέρησε το ψευρορωμαίικο. Το δικαίωμα να είναι περήφανοι γι’ αυτό που είναι. Όχι για το τι θέλουν γι’ αυτούς να είναι οι Ευρωπαίοι ή οι Αμερικανοί, ή οι δημοσιογράφοι κι οι πολιτικάντηδες. Αλλά γιατί είναι Ελληνες. Οι καλύτερη πάστα ανθρώπου που κλείνει στην ύπαρξή του ολόκληρο τον κόσμο. Και είναι εδώ χωρίς τίποτε να περιμένουν, αλλά τα πάντα να ελπίσουν σ’ αυτό το κάλεσμα της Ιστορίας, το χρέος της τιμής στους προγόνους.

Λίγες μέρες πριν, οι «σκληροί» του ΠΑΣΟΚ, θλιβερά ρετάλια μιας υπερφίαλης, αρπακτικής παντοδυναμίας, αυτοί που με τις πονηριές τους εξαπάτησαν και εξαγόρασαν ένα λαό, και τώρα συγκυβερνούν με το δήθεν αντίπαλο δέος της ελαφροδεξιάς, μαζεύτηκαν για να ανασυντάξουν το κόμμα της ανομίας και της διάλυσης. Και μην αμφιβάλετε πως ήσαν αληθινοί αυτοί που ζητούσαν να τους σώσει ο Παπανδρέου και ο Σημίτης.

Δυο κόσμοι τόσο διαφορετικοί μέσα στην Πατρίδα μας.

 Γύρισα από τις Θερμοπύλες, χωρίς ούτε μια φωτογραφία.

Παλαιότερα τέτοιες συγκεντρώσεις με συγκινούσαν συναισθηματικά, με μιαν ανάταση και μια προσμονή να έρθει επιτέλους η μέρα που θα κάνουμε κι εμείς το καθήκον μας. Να μας δωθεί να είμαστε με κάποιο μικρόν έστω τρόπο χρήσιμοι. Στο πέρασμα του χρόνου εκείνη η πρώτη πεισιθανάτια σχεδόν προσμονή έχει δώσει τη θέση της στη βεβαιότητα ότι κάθε καλός αγώνας, ενταγμένος στην προσπάθεια ενός συνόλου που ξέρει τι ζητά για την Πατρίδα, μπορεί να φέρει καρπό.

Σήμερα, δεν έφερα από τις Θερμοπύλες αναμνήσεις. Εφερα την εικόνα των ματιών των χιλιάδων φίλων και συναγωνιστών που ατένιζαν το άγαλμα του Λεωνίδα, τις σημαίες και τις δάδες, τους ομιλητές και τον Αρχηγό, με αποφασιστικότητα και ελπίδα. Σε πείσμα φίλων και εχθρών, είμαστε εδώ, όλοι παρόντες, όλοι πιστοί. Εμείς, οι τελευταίοι όρθιοι, οι πρώτοι μιας νέας Ελλάδας που έρχεται.

Η ΟΧΙΑ

Σεπτέμβριος 2013

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s