Oταν και οι «αντίπαλοι» έχουν το θάρρος να πουν μερικές αλήθειες (Α’)

xe-thumb-large

Μόλις διέρρευσε ή τέλος πάντων επισημάνθηκε η ενδεχόμενη πρόθεση κάποιων ακόμα από τους βουλευτές της Χρυσής Αυγής να ψηφίσουν για Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Σταύρο Δήμα στην τρίτη και τελευταία, βάσει της συνταγματικής μας τάξης, ψηφοφορία της Βουλής, αισθάνθηκα μιαν ανακούφιση, αλλά μάλλον ήμουν από τους ελάχιστους.

Αφενός, την ύστατη στιγμή διεφάνη ότι οι βυθισμένοι στη βία και στη μισαλλοδοξία αυτοί βουλευτές θα μπορούσαν να διευκολύνουν αυτό που η πλειονότητα των πολιτών επιθυμεί. Να αποφευχθούν δηλαδή οι πρόωρες εκλογές και, σε συνθήκες βασικής πολιτικής σταθερότητας, η χώρα να επιδιώξει την άρση ενός ακόμη δημοσιονομικού αδιεξόδου που αντιμετωπίζει κατόπιν της νέας διαφωνίας με τους δανειστές της.
Αφετέρου, προσφέρθηκε στους νεονεοναζιστές πολιτικούς, πολλοί από τους οποίους κρατούνται με αμφισβητούμενα αποδεικτικά στοιχεία, μια μοναδική ευκαιρία να ενταχθούν, έστω για λίγο, οργανικά στο πολιτικό σύστημα που με μίσος αντιμάχονται, όπως και καθετί διαφορετικό στην κοινωνία μας.

Όμως, κάμποσοι από τους βουλευτές της συγκυβέρνησης, όπως δυστυχώς και ο ίδιος ο μοναδικός υποψήφιος Πρόεδρος, αδιαφορώντας για την ευστάθεια της χώρας ή τι πραγματικά απηχεί τη λαϊκή βούληση, προέβησαν βιαστικά στο δίλημμα «ή αυτοί ή εμείς» κι έτσι απέκλεισαν de facto το ενδεχόμενο αυτό.

Λες και ρητός στόχος της συνταγματικής διάταξης δεν είναι η επίτευξη της ευρύτερης δυνατής συναίνεσης στο πρόσωπο του Προέδρου. Λες και η συναίνεση αυτή περιορίζεται σε συγκεκριμένους ιδεολογικούς χώρους από τον συντακτικό νομοθέτη ή οι ακροδεξιοί βουλευτές δεν εξελέγησαν από τον λαό με τους ίδιους όρους, όπως και οι υπόλοιποι συνάδελφοί τους. Ή σαν κάποιοι αντιπρόσωποι του λαού να μην έχουν ίσα δικαιώματα έκφρασης της συναινετικής εκλογικής τους βούλησης στο πρόσωπο ενός υποψηφίου.

Η προσωρινή έξοδος των κοινοβουλευτικών εκπροσώπων από τη σκληρή μισαλλοδοξία και από το πολιτικό περιθώριο ήταν μια ευκαιρία για τη Δημοκρατία μας που φαίνεται να χάθηκε κι αυτή τη φορά όχι με κύρια ευθύνη της Χρυσής Αυγής. Με ευθύνη του λεγόμενου συνταγματικού τόξου, η ελληνική Ακροδεξιά παραμένει αναλλοίωτο δομικό στοιχείο της προβληματικής μας χώρας και διατηρεί τον τίτλο του πιο επικίνδυνου κοινοβουλευτικού κόμματος στην Ευρώπη.

Ο Βασίλης Κ. Καραμητσάνης είναι δικηγόρος Αθηνών και πρόεδρος της Πλατφόρμας – Εταιρείας Αστικού Πολιτισμού

πηγή

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s