Iωάννης Συκουτρής: Η ηρωική αντίληψις της ζωής

WALTER-CRANE-FREEDOM

Εδώ ακριβώς κείται η τραγικότης του ηρωικού ανθρώπου. Ριζωμένος είναι βαθύτατα εις το παρελθόν, τού οποίου είναι το εκλεκτότερον κάρπισμα·μέσα του συμπυκνώνει εις μοναδικόν βαθμόν εντάσεως το παρόν – και όμως αρνείται το παρόν και το μάχετ’ εν ονόματι του μέλλοντος, το οποίον ζη ο ίδιος προληπτικώς μόνον ως πραγματικότητα μέσα του. Και το μάχεται με τα όπλα και την ρώμην της ψυχής του, που είναι του παρόντος όπλα και ρώμη, το οποίον κατ’ αυτόν τον τρόπον χρησιμοποιεί ταυτοχρόνως και καταπολεμεί.

Κατ’ αυτόν τον τρόπον ζη ταυτοχρόνως ο ηρωικός άνθρωπος τον μεγαλύτερόν του πόνον και την μεγαλυτέραν του ελπίδα. Ζη την συντριβήν και τον πόνον του, αλλά ζη μαζί και την ηθικήν αναγκαιότητα του πόνου και του χαμού του. Κάτι περισ­σότερον: Ερωτεύεται την συντριβήν του, την χαίρετ’ εκ των προτέρων, αντλεί την ιλαρωτέραν του ακριβώς παρηγορίαν από την συντριβήν του.

Είναι το αλεξικέραυνον, που θα συγκεντρώση επάνω του (θα προσελκύση μάλλον εθε­λουσίως) όλας τας καταιγίδας και όλα τ’ άστροπελέκια, διά να προστατευθούν τα κατοικητήρια των ειρηνικών ανθρώπων. Αλ­λά θα το κάνη όχι από πνεύμ’ αλτρουισμού και εθελοθυσίας υπέρ των άλλων. Εις την ετοιμότητα του κινδύνου τον σύρει με ακαταμάχητον έλξιν η αισθητική, θα έλεγα, γοητεία του κινδύνου, η συναίσθησις ότ’ είναι προνόμιον των εκλεκτών (όχι καθήκον ή πράξις φιλανθρωπίας) να συντρίβωνται υπέρ των άλλων, υπό των άλλων – το πολυτιμότερον προνόμιον!

Αλλ’ ο ηρωικός άνθρωπος δεν δείχνεται εις την συντριβήν του μόνον, ή και εις την ετοιμότητα έστω προς συντριβήν. Ειδεμή, η ηρωική αντίληψις θα ήτο ιδεώδες θανάτου μόνον, όχι μορφή ζωής – και τι ζωής! Ο ηρωικός άνθρωπος, και μόνος αυ­τός, ζη έντονα και πλούσια ολόκληρον την ζωήν. Αλλά το να ζήση έντονα δεν σημαίνει δι’ αυτόν ό,τι συνήθως νοούμεν με την έκφρασιν αυτήν: να δοκιμάζη άφθονα και δυνατά τας απολαύσεις και τας ηδονάς της Ζωής.

Δεν τας αγνοεί βέβαια τας απολαύσεις της Ζωής ο ηρωικός άνθρωπος αλλά τας δοκιμάζει τόσον, όσον χρειάζεται να τας ξεπεράση, τας γνωρίζει τόσον, ώστε να εννοή, ότι κατά βάθος παραλύουν μάλλον την δύναμιν του ανθρώπου, και ας τού χαρίζουν την ψευδαισθησίαν της εντατικότητος και της πλησμο­νής. Έπειτα, τας απολαύσεις αναζητεί εκείνος που ζητεί να πάρη από την Ζωήν, όχι εκείνος που έχει να της δώση – και σε πλουτίζει όχι το να παίρνης αλλά το να δίδης.

Η έντονος αυτή ζωή είναι κατ’ ανάγκην πολυμερής, τόσον πολυμερής, ώστε να την ευρίσκουν πολυπράγμονα όσοι μετρούν τον πλούτον των εκλεκτών φύσεων με την πενίαν της ιδικής των, όσους δεν αφήνει ο φθόνος ν’ αναγνωρίσουν εις ένα σύγχρονόν των τον όλβον των αγαθών, που δεν έχουν εκείνοι. Ο ηρωικός άνθρωπος χαίρεται πολλάς μορφάς ζωής συγ­χρόνως, και τας χαίρεται όχι εξωτερικώς, σαν αισθητικόν θέαμα ή διά να ικανοποιήση την περιέργειάν του. Μέσα του ζη όλας αυτάς τας μορφάς της Ζωής, τας αφομοιώνει μέσα του, και τας αποδίδει με τον προσωπικον του τρόπον. Η ψυχή του ομοιάζει μ’ ένα έδαφος λιπαρόν και βαθύ, εις το οποίον κάθε σπόρος άνετα θ’ ανθοβολήση και θα καρπίση. Έτσι μεταμορφώνεται, χωρίς να χάνη τον εαυτόν του. Ζη ταυτοχρόνως με πολλούς, όπως ο τραγικός ποιητής ο μεγαλοφυής, που ζη μέσ’ απ’ όλα του τα πρόσωπα, και όμως παραμένει ο ίδιος και ως ύπαρξις και ως διάνοια. Και δεν ζη μόνον πολλάς μορφάς Ζωής· συγκλονισμούς συγκλονίζεται πολλούς, συντριμμούς συντρίβε­ται πολλούς, μυρίους θανάτους αποθνήσκει.

Αλλ’ ο ηρωικός άνθρωπος δεν ομοιάζει με τους καλούς και φρονίμους αμαξάδες, οι οποίοι οδηγούν το αμαξάκι των «βραδέως αλλ’ ασφαλώς» από τους δρόμους τους στρωτούς και τους ήσύχους προς το τέρμα, που άλλοι καθώρισαν. Με τον ηνίοχον ομοιάζει, που κυβερνά τέσσαρα, οκτώ ίσως θυμοειδή άλογα – και το καθένα των σπεύδει ασυγκράτητον προς αυτοβούλους κατευθύνσεις. Τα κυβερνά με δυνατό χέρι, χωρίς όμως και να εξουδετερώνη εκείνων την ορμητικότητα και την επαναστατι­κότητα. Ειδεμή, τι θέλγητρον θα είχε δι’ αυτόν η ηνιοχεία; Το «βραδέως αλλ’ ασφαλώς» δεν το ξέρει· λογαριάζει και τας πτώ­σεις, διότι μόνον όπου υπάρχουν πτώσεις δίδετ’ ευκαιρία και ανυψώσεων.

Πράγματι ο πόλεμος και ο κίνδυνος είναι το στοιχείον του, η απαραίτητος τροφή του. Ο πόλεμος λέγω και η νίκη, όχ’ η επιτυχία. Η επιτυχία δεν είναι πάντοτε νίκη· είναι νίκη εξωτερική, εξωτερικός πλουτισμός εις επιτεύγματα και κέρδη – να σαν τα ρεκόρ συγχρόνου αθλητού, που μετρούνται με δευτερόλεπτα και υφεκατοστόμετρα. Αλλ’ ο ηρωικός ζητεί την νίκην εκείνου που χαίρεται το ότι επολέμησε, το ότι εκινδύνευσε, το ότι αντέστη την νίκην ως ευκαιρίαν μόνον να ζήση έντόνους και αγωνιώδεις στιγμάς. Και παρομοία νίκη συνυπάρχει κάλλιστα με την αποτυχίαν εις τους αντικειμενικούς σκοπούς, καθώς η αποτυχία των 300 εις τας Θερμοπύλας…

Αν επίστευεν ολι­γώτερον εις της Μοίρας την σοφίαν, θα ήτον άπαισιόδοξος. Αλλ’ επιτυχία σημαίνει πραγματοποίησις σκοπού, που ευρίσκετ’ έξω μας, και εκείνος έχει μέσα του τον σκοπόν και το νόημα της υπάρξεώς του. Απέναντι αυτού τίποτε δεν μετρεί, ούτ’ ή ζωή του ούτ’ η ευτυχία του. Και τι μεγαλύτερον θα ημπορούσεν η επιτυχία να τού προσφέρη;

. Έχει την αφροσύνην του παιδιού, που στερείται την πολυύμνητον αυτήν πείραν της πραγματικότητας, η οποία είναι κατά βάθος όκνος και ολιγοπιστία. Ενώ το παιδί είναι παιδί, ακριβώς διότι πιστεύει, διότ’ ημπορεί ακόμη να πιστεύη, ανεπιφύλακτα. Ο ηρωικός άνθρωπος είν’ ο αιωνίως νέος – τι να την κάνη την φρόνησιν; Είναι διά τους πεζούς και τους νοικοκυραίους, που βαδίζουν ήσυ­χα και ομαλά τον δρόμον της ζωής των. Εκείνος όμως δεν βαδίζει· χορεύει.

Οι πολλοί καμαρώνουν δι’ όσους κινδύνους απέφυγαν, όχι δι’ όσους υπεβλήθησαν·περιγράφουν τας έπιτυχίας, που επραγματοποίησαν, και υπερηφανεύονται διά την εξυπνάδα των. Αλλά διά τον ηρωικόν άνθρωπον, το εί­δαμεν: η επιτυχία δεν αποτελεί ούτε κριτήριον ούτε ιδεώδες· ιδεώδες του και κριτήριον: να ζήση δυνατός και ωραίος. Και είναι γενναιότερον και ωραιότερον ν’ αδικηθής παρά ν’ αδικήσης, να εξαπατηθής παρά να εξαπατήσης.

Άλλωστε προς τι να εξαπατήση; Εξαπατούν οι ετεροκεν­τρικοί, αυτοί που ασχολούνται διαρκώς με τούς άλλους, διά να τούς αντιγράφουν ή να τούς φθονούν ή και τα δύο μαζί. Ο ηρωικός όμως άποτελεϊ ο ίδιος κέντρον του εαυτού του, ελεύθερος εις την απομόνωσίν του, αριστοκρατικός με την απόστασιν εις την οποίαν κρατεί τούς άλλους, απτόητος με το θάρρος της προσωπικής του γνώμης και της προσωπικής του ευθύνης, υπερήφανος μέσα εις το άβατον τέμενος της μο­ναξιάς του. Δι’ αυτό δεν καταδέχεται να φθονή, μήτε να παρα­βγαίνη με τούς άλλους· δεν χρειάζεται να βεβαιώνη εις τον εαυτόν του μ’ αυτό το μέσον, με την εξωτερικήν αναγνώρισίν του δηλαδή, την υπεροχήν του.

Έτσι, και όταν υπερασπίζη τας απόψεις του, δεν το κάνει διά να τας επιβάλη· αλλά διά να μείνη οποίος είναι. Και ακρι­βώς το να είναι οποίος είναι, αποτελεί εις τα μάτια των άλλων πολλάκις, αυτό και μόνον, πολεμικήν. Η ύπαρξίς του και μόνη εξεγείρει το μίσος· αρκεί να περιγράφη απλώς πώς είναι, και προκαλεί αντιπάθειαν· τόσον μεγάλον μέρος από το μέλλον αντιπροσωπεύει! Διότι το μέλλον είναι σκοτεινόν, και είν’ ολίγοι που δεν φοβούνται το σκοτάδι, οι πολλοί το φοβούνται, και ο φόβος των παίρνει πολλάκις την μορφήν αντιπαθείας.

Και όμως σπείρει άφθονα τα γεννήματα του νου του. Τα σπείρει, διότι δεν ημπορεί να κάνη διαφορετικά· όπως το δέν­τρον που τινάζει τούς καρπούς του σαν ωριμάσουν, είτ’ ευρί­σκοντ’ αποκάτω είτε όχι αυτοί που θα τούς είναι χρήσιμοι. Έ­τσι και ο ηρωικός άνθρωπος: διδάσκει, παρασυρόμενος από την πίστιν του· ομιλεί περί αυτής, υποκύπτων εις την εσωτερικήν ορμήν ν’ ανακοινώση – όχι ν’ ανακοινώση· να τραγουδήση μάλλον, την χαράν του και τους θησαυρούς του – να φωνάξη την αγάπην του, και διαβεβαιώνει κάθε φοράν το αγαπημένον του πρόσωπον πόσον τ’ αγαπά, όχι διά να το πείση ούτε διότι φαν­τάζεται πως αμφιβάλλει, αλλά μόνον διότι ευχαριστείται ο ίδιος κάθε φοράν να τ’ ακούη. Έτσι και ο ηρωικός άνθρωπος: είτε προφορικώς αναπτύσσει προς ένα κοινόν, είτε γράφει, κατά βάθος είν’ ο ίδιος ακροατής και αναγνώστης του εαυτού του. Ομιλεί ενώπιον των άλλων, διά ν’ ακούση ο ίδιος την φωνήν του δυνατώτερα, διαυγέστερα, συνειδητότερα.

Υπερήφανος είναι, όχι εγωιστής. Δι’ αυτό σπαταλά τον εαυτόν του. Η ευτυχία του είναι να δαπανά, ακριβέστε­ρον ακόμη: να δαπανάται. Ανεξάντλητος όπως είναι, δεν ξέρει αριθμητικήν. Είναι τόσον πλούσιος, ώστε θ’ αναπλη­ρώση εύκολα (το ξέρει) κάθε ζημίαν· προς τι λοιπόν να την υπο­λογίζη; Υπολογίζει ο πτωχός· ο πλούσιος κλείνει τα μάτια, απλώνει το χέρι, και σκορπά … Όσα και να σκορπήση, πάντοτ’ εκ του περισσεύματος θα είναι.

Εκ του περισσεύματος αντλεί και η μεγαλοδωρία του ηρωικού ανθρώπου. Αφρόντιστα και αδίστακτα σπαταλά τα πλούτη του, την δραστηριότητά του, την υγείαν του, την ρωμαλεότητα της ψυχής και του νου του. Σκορπά την αγάπην του χωρίς ανταλλάγματα, έτοιμος να πληρώση εκείνους που θα θελήσουν να την δεχθούν. Σκορπά τας συγκινήσεις, τους ενθουσιασμούς και την φλόγα, τα κάλλη και τα ρίγη της ψυχής του και είναι τόσον πολλά τα πολύτιμ’ αυτά πετράδια, ώστε ο πτωχός και ο κακός υποπτεύουν πως θα πρέπει κίβδηλα να είναι· ειδεμή, θα τα εμοίραζεν έτσι, τόσον αμέριμνα, τόσον αλύπητα; Σκορπά του νου του τα γεννήματα, που είναι δι’ αυτόν βιώματα ψυχής, χωρίς να κατοχυρώνη συγγραφικώς την πατρότητά των, να έτσι σαν τον ήλιον που ακτινοβολεί παντού το φως του. Και ο ήλιος δεν έχει μετρητήν του φωτός· έχουν αι ηλεκτρικαί εταιρείαι μόνον.

Και είν’ η χαρά του να σκορπά: όλα τ’ αγαθά της γης τα εκτιμά όχι ως κτήματα, αλλ’ ως χρήματα (με την αρχαίαν σημασίαν της λέξεως εκ του χρώμαι), ως δαπανήματα δηλαδή. Ή μάλλον πιστεύει πως αγαθά δεν είναι· γίνονται αγαθά, αφ’ ης στιγμής και εφ’ όσον δαπανώνται.

Εις την εργασίαν καθυποβάλλεται με ανεπιφύλακτον προ­θυμίαν. Την δέχεται αυτονόητα και χαρωπά, αφού είναι κάτι βαρύ και δύσκολον, αφού ζωή σημαίνει δι’ αυτόν δράσις και κά­ματος. Εργάζεται από την επιθυμίαν να χρησιμοποιή τας δυνά­μεις του σώματος και της ψυχής εις έργα δύσκολα, εργάζετ’ αισθητικώς, καθώς ένας αθλητής.

Το ίδιον και εις την πνευματικήν του εργασίαν: Δεν μελετά διά να γράψη ένα βιβλίον – η σκέψις είναι δι’ αυτόν κάτι που το ζη, όχι κάτι που το γράφει – ή διά να επιτύχη εν αξίωμα. Μέσα του θέλει να πλουτίση, να πλουτίση ακόμη με την χαράν που δί­δει ένα δύσκολον ζήτημα. Προχείρως έτσι σκορπά ένα πλήθος προσωπικών στοχασμών (προσωπικών και όταν έχη απ’ άλλους λάβει την αφετηρίαν της σκέψεως), που ένας άλλος θα επροφύλασσε ζηλοτύπως. Μα ο ηρωικός άνθρωπος αγνοεί την ζηλοτυ­πίαν.

Βαδίζει προς τον θάνατον όχι διά ν’ αναπαυθή, όχι διότι εβαρέθηκε την ζωήν, όχι διότι εδειλίασεν ενώπιον αυτής, όχι από μαρασμόν και εξάντλησιν των δυνάμεών του. Ο ηρωικός άνθρωπος δεν υφίσταται τον θάνατον. Είναι η τελευταία πράξις, με την οποίαν επισφραγίζει όλας του τας άλλας πράξεις. Τούς δίδει αυτή το νόημα· διότι και η Ζωή όλη είναι μία διαρκής αρχή.

Αν θέλης να γεννηθής και πότε θέλεις να γεννηθής, δεν εξαρτάτ’ από την συγκατάθεσίν σου·το να φύγης όμως από την Ζωήν και πότε να φύγης, αυτό αφήκεν ο Θεός εις την ιδικήν σου, την υπεύθυνον διαγνώμην. Και είναι βαρεία και δύσκολος αυτή η ευθύνη – διά τούτο και η ορμή προς αυτοσυντηρησίαν είναι τόσον ισχυρά.

Αλλ’ εκούσιος ή ακούσιος ο θάνατος του ήρωος, είναι πάντοτε μία έκρηξις ηφαιστείου. Να έτσι εξαφνικά σπα το δοχείον της ζωής του, συντρίβεται και συντρίβει όλα γύρω του, φλέγεται και φλέγει, φωτίζεται και φωτίζει – και τρομάζουν οι δειλοί και ταπεινοί και φθονεροί.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/index.php/enimerosi/view/h-hrwikh-antilhpsis-ths-zwhs#ixzz3FAb7i73D

Εθνικισμός: Νέα Πολιτική για την Ελλάδα του Αύριο

 

Εθνικισμός: Νέα Πολιτική για την Ελλάδα του Αύριο

Άρθρο της διευθύντριας της εφημερίδας «Εμπρός«, Ειρήνης Δημοπούλου – Παππά στην στήλη «Εγέρθητι»

Στις εκλογές του 2012 η Χρυσή Αυγή έγινε το πρώτο και μοναδικό πολιτικό κόμμα που τάραξε τα λιμνάζοντα ύδατα της Μεταπολίτευσης. Μπήκε στη Βουλή και με το 7% της εκλογικής δύναμης τράβηξε το παραβάν της υποκρισίας και αποκάλυψε το πραγματικό πρόσωπο της κυβερνήσεως των μνημονίων. Στις επόμενες εκλογές, η Χρυσή Αυγή πρέπει να ξεκαθαρίσει το τοπίο για την ίδια και για τον ελληνικό λαό.

Η Χρυσή Αυγή διαθέτει ένα ισχυρό πλεονέκτημα που της προσφέρει αυτή η πρώτη θητεία της στο Κοινοβούλιο. Απέδειξε με τον πλέον καθαρό τρόπο και με την αυτοθυσία του Αρχηγού και των βουλευτών της, ότι η επιλογή είναι ή Χρυσή Αυγή ή όλοι οι άλλοι που είναι ίδιοι. Σοσιαλιστές, Καπιταλιστές, Φιλελεύθεροι, Αριστεροί και Ακροδεξιοί είτε συγκυβερνούν είτε έχουν συγκυβερνήσει υπηρετώντας τις πολιτικές και τα συμφέροντα των ξένων, των τοκογλύφων και των χαρτογιακάδων των Βρυξελλών.

Αλλά και όσοι δεν συγκυβέρνησαν, με ελάχιστες ατομικές εξαιρέσεις, συμπλέουν με την κυβέρνηση που υποτίθενται ότι αντιπολιτεύονται στην μεγαλύτερη πολιτική σκευωρία που γνώρισε ο τόπος. Δεν διαμαρτύρονται, δεν καταψηφίζουν, δεν ενοχλούνται από τον εξευτελισμό της Δικαιοσύνης και την κατάλυση του Πολιτεύματος. Πάνω από μισό εκατομμύριο Έλληνες περιφρόνησαν τις κυβερνητικές μεθοδεύσεις και την αντιπολιτευτική υποκρισία και στις εκλογές του Μαϊου του 2014 η ψήφος διαμαρτυρίας έγινε ψήφος επιλογής και ανέβηκε στο 10%, παρά τα εκλογικά μαγειρέματα.

Η διαμαρτυρία είναι ένα ισχυρό κίνητρο. Η Χρυσή Αυγή είναι το μόνο πολιτικό κόμμα που δεν είναι απότοκος των ΜΜΕ, των μηντιακών και άλλων συμφερόντων, δεν αποτελείται από υλικά κατεδαφίσεως των αστικών κομμάτων. Είναι επομένως το μοναδικό πολιτικό κόμμα που μπορεί να μεταφέρει γνήσια και καθαρά την φωνή των Ελλήνων που πλήττονται από τις πολιτικές του Σαμαρά και του Βενιζέλου, των κύριων υπαίτιων της ελληνικής χρεωκοπίας και με το ανθρώπινο δυναμικό που αποδεδειγμένα διαθέτει και η ίδια και η Πατρίδα μας να την μετουσιώσει σε πράξη.

Η απαίτηση για την αποφυλάκιση των πολιτικών κρατούμενων είναι ένα άλλο ισχυρό κίνητρο. Παρά την κυβερνητική και αντιεθνικιστική προπαγάνδα, οι πολίτες αντιλαμβάνονται ότι τα κίνητρα της δίωξης εναντίον της Χρυσής Αυγής και των δημοκρατικά εκλεγμένων βουλευτών της, είναι αμιγώς πολιτικά. Οι πολιτικές διώξεις εν καιρώ Δημοκρατίας θα πρέπει να καταγγελθούν στη συνείδηση των πολιτών και στις εκλογές να καταδικαστούν οι σκευωροί.

Πέραν αυτών, η Χρυσή Αυγή έχει να δώσει στον Ελληνικό Λαό μια πρόταση διακυβέρνησης που ταιριάζει στον ελληνικό χαρακτήρα και στον ελληνικό τρόπο ζωής. Ο Εθνικισμός είναι η φυσική τάξη πραγμάτων, είναι η Ελληνική Ιδέα. Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων είναι Εθνικιστές, ανεξάρτητα από τι ψηφίζουν από συνήθεια ή άγνοια. Πρέπει να μάθουν ότι η Χρυσή Αυγή είναι αυτοί οι ίδιοι.

Σημείο καμπής για το Εθνικιστικό κίνημα είναι η συμμετοχή. Όχι απαραίτητα στελεχών ή μελών αλλά υποστηρικτών και συνομιλητών. Η νίκη της Χρυσής Αυγής θα έρθει όταν πιστέψει η ίδια και δώσει να το καταλάβουν οι Έλληνες ότι οι Ιδέες της αφορούν τον Ελληνικό λαό και είναι πρακτικές και υλοποιήσημες. Με σημαία τον φυλακισμένο Αρχηγό, τους πολιτικά διωκόμενους Βουλευτές, αλλά και τους δύο δολοφονημένους νέους της Χρυσής Αυγής, οι Έλληνες Εθνικιστές πρέπει να δώσουν στον Ελληνικό Λαό την εναλλακτική που περιμένει.

Είναι στο χέρι του μισού εκατομμυρίου Ελλήνων που διάβηκαν τα σύνορο του ραγιαδισμού να φέρει κοντά του και άλλους Έλληνες. Οι συνεχείς προκλήσεις των ασπόνδυλων νεοφιλελεύθερων και πρώην «πατριωτών», των νοσταλγών του Μελιγαλά και του Κατίν, των σε διατεταγμένη υπηρεσία δικαστικών που χρησιμοποιούν το «σκονάκι» ενός υπερασπιστή στυγνών δολοφόνων για να φυλακίσουν εκλεγμένους εκπροσώπους του ελληνικού Λαού, τα δυο μέτρα και δυο σταθμά της Δικαιοσύνης που αφήνει ελεύθερους καταχραστές δημοσίου χρήματος και πιστολέρο λαθρεργατών, αλλά κρατά προφυλακισμένους ή υπόδικους τους βουλευτές της Χρυσής Αυγής, προσβλέπουν στο να οδηγήσουν τους Έλληνες στην αυτοδικία, προκειμένου να «νομιμοποιηθούν» στην αυταρχική καταστολή.

Η Χρυσή Αυγή «πουλάει». Ας «πουλήσει» λοιπόν με το θάρρος και τον δυναμισμό, την καθαρότητα και την αμεσότητα που τη διακρίνει, την πραγματική Χρυσή Αυγή. Την Ελλάδα της Αντίστασης, της Κοινωνικής Δικαιοσύνης και της Εθνικής Αξιοπρέπειας.

Ειρήνη Δημοπούλου – Παππά

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/index.php/enimerosi/view/ethnikismos-nea-politikh-gia-thn-ellada-tou-aurio#ixzz39LdgvXzu

“…ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑΡΧΑ ΜΟΥ ΕΙΣΤΕ ΣΤΟΚΟΣ”…!

Louis_Ferdinand_C_line_1932

Γράφει ο Οδυσσέας Πατεράκης.

Κατά κόσμον Λουί Φερντινάντ Ωγκύστ Ντετούς, θα μείνει (παίρνοντας ως λογοτεχνικό ψευδώνυμο το μικρό όνομα της αγαπημένης γιαγιάς του) στην ιστορία ως Σελίν. Ταράζοντας τα λιμνάζοντα ύδατα της λογοτεχνίας του καιρού του με το θρυλικό πια “Ταξίδι την άκρη της νύκτας”, τάραξε συθέμελα και τον “επαρχιώτικο” πατριωτισμό των Γάλλων, τασσόμενος στο πλευρό του Εθνικοσοσιαλιστικού εγχειρήματος για την απελευθέρωση της ανθρωπότητας από τον παγκόσμιο δυνάστη. Οι περίφημοι “λίβελοί” του, χαρακτηρίστηκαν από τους αντιπάλους του Εθνικοσοσιαλισμού ως …”μνημεία αντισημιτισμού”.
Περνώντας τα έξι από τα επτά χρόνια της εξορίας στη φυλακή, θα επανέλθη, αμνηστευμένος ως τραυματίας του α΄ παγκοσμίου πολέμου στη χώρα του, το 1951 και θα πεθάνει, συγγράφοντας αδιάκοπα, το 1961 πάμπτωχος, αφού δεν δεχόταν να λάβει χρηματική αμοιβή για τις υπηρεσίες που ως ιατρός προσέφερε στους συνανθρώπους του. Το έργο του αποτέλεσε την πηγή έμνευσης δημιουργώντας ολόκληρη σχολή. Αν χαρακτηρίστηκε “χαμσουνικός πυρετός” η εκτεταμένη επιρροή του Κνουτ Χάμσουν, Νορβηγού Εθνικοσοσιαλιστή με ανάλογη αντιμετώπιση από τους …νικητές, στη λογοτεχνία του μεσοπολέμου, στην περίπτωση του Σελίν μάλλον θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για …σελινικούς σπασμούς.
Δεν είναι βέβαια τούτες οι γραμμές, ούτε λογοκριτικό εγχείρημα, ούτε φιλολογικό μνημόσυνο, ούτε ιστορική αναφορά.
Μια απλή πληκτρολόγηση ονομάτων και κάθε ενδιαφερόμενος μπορεί να μάθει ό, τι του είναι απαραίτητο. Θα περιοριστώ μόνο σε μια μικρή αναφορά σ’ ένα συγκεκριμένο βιβλίο του συγγραφέα (“Συνομιλίες με τον καθηγητή Υ”), όπου σ΄ένα φανταστικό (και…σπαρταριστό) διάλογο με τον συνταγματάρχη Ρεζεντά (και κατ’ ειρωνείαν του Σελίν “καθηγητή Υ”), συμβολική ενσάρκωση της λεγόμενης “κοινής γνώμης”, όχι τυχαίως συμβολιζομένης στο πρόσωπο στρατιωτικού, μέσα από την εξαίσια απόδοση της μεταφράστριας (μέρους, δυστυχώς, προς το παρόν), του σελινικού έργου, Σεσίλ Ιγγλέση Μαργέλλου, αποτυπώνεται η άποψη του Σελίν γι’ αυτήν ακριβώς την περιβόητη …”κοινή γνώμη”.
Αλλά δεν είναι ούτε μια γενική κι’ αόριστη θεματική αναφορά περί της κοινής γνώμης το παρόν κείμενο. Αφορμής δοθείσης από τις πρόσφατες κινητοποιήσεις των στρατιωτικών, καθίσταται επίκαιρη όσο ποτέ μια βασική μας ιδεολογική θέση για το ρόλο των ενόπλων δυνάμεων.
Λέγοντας πως οι ένοπλες δυνάμεις αποτελούν τη φυσική αριστοκρατία του έθνους, διατρανώνουμε την πίστη μας στη διαχρονικά εκφραζόμενη ως χρέος προς την πατρίδα, ομόθυμη βούληση για την υπεράσπιση δια της πυγμής και της θυσίας της ιερής παρακαταθήκης ενός λαού και η έμπρακτη διακήρυξη της θέλησής του να παραμείνει ελεύθερος. Είναι το πεδίο, όπου το ατομικό εγώ, ιεροποιείται μέσα στο “εμείς” της λαϊκής κοινότητος κατά τρόπον εξόχως ιδανικό. Κι’ αυτή μας η ιδεολογική θέση, παρασάγκας απέχει από τη θεώρηση των ενόπλων δυνάμεων ως μιας προνομιούχου συντεχνίας επαγγελματιών (μισθοφόρων επί το ακριβέστερον), που δεν αποτελούν παρά το βραχίονα πίεσης για την επιβολή ποικίλων συμφερόντων (όχι κατ’ ανάγκην της σύνολης λαϊκής κοινότητος), στα αστικά καθεστώτα, απλά ως άσκηση …δυναμικής εξωτερικής πολιτικής. Κι’ είναι ύψιστη προσβολή, όχι απλώς της νοημοσύνης, αλλά αυτής καθ’ αυτής της έννοιας της πατρίδος, η έκφραση, συνθηματικώ και συναγελαστικώ μάλιστα τω τρόπω, της “άποψης” πως το αξιόμαχον σχετίζεται κατ’ αναλογίαν με το ύψος της αμοιβής.
Η “εν πρυτανείω σίτισις” των στελεχών των ενόπλων δυνάμεων, ως αναγκαία αρχή μιας πολιτείας, σε καμμιά περίπτωση δεν μπορεί να λαμβάνει έτερον πλην του καθαρώς λειτουργικού χαρακτήρος νόημα. Είναι γεγονός, πως ο χαρακτήρας των ενόπλων δυνάμεων, συνδέεται άμεσα με τις αρχές που διέπουν το χαρακτήρα μιας πολιτείας. Γι’ αυτό και το αστικό καθεστώς, θεωρεί τις ένοπλες δυνάμεις του, ένα απλό σκέλος της σύνολης δημόσιας διοίκησης και αυτή τη νοοτροπία φροντίζει να καλλιεργεί παντοιοτρόπως στα στελέχη τους. Δεν μας ξενίζει λοιπόν, τουλάχιστον εμάς τους εθνικιστές, η θλιβερή απομίμηση ετέρων συντεχνιακών πρακτικών από πλευράς των ενστόλων.
Ειδικά, όταν…παγερή αδιαφορία εβασίλευεν εις τας τάξεις του στρατεύματος για σοβαρότατου ηθικού μεγέθους ζητήματα, όπως η άνευ τιμών ταφή ηρώων στο πεδίον της τιμής, δηλαδή της μάχης και μόνον της μάχης, την ίδια ώρα που επί κιλίβαντος πυροβόλου εγίνετο η εκφορά της σορού ασχέτων προς την πολεμικήν αρετή προσώπων. Ή στην περίπτωση ατιμωτικής υποστολής της σημαίας από ελληνικό έδαφος και την …εις αστοχίαν υλικού αποδιδόμενη δολοφονία ηρώων. Πού κολλάει, θα μου πείτε τώρα δικαίως, ο Σελίν, έτσι “ξακάρφωτα” σε τούτο το κείμενο; Είναι που …ου γαρ οίδασι τι ποιούσι, συναγελαζόμενοι εν ταις πλατείαις, οι υπόχρεοι, ως εκ του όρκου αυτών, σε υποδειγματική πειθαρχία και αυτοσυγκράτηση, στρατιωτικοί, εν ενεργεία τε και αποστρατεία και ο πλέον ανατρεπτικός συγγραφέας έχει δώσει την πιο εμπνευσμένη απάντηση. Πώς γίνεται δηλαδή να μην “οίδασι τι ποιούσι” οι στρατιωτικοί ; Διότι απλούστατα, όπως είπε και ο Σελίν στο Ρεζεντά, “…συνταγματάρχα μου, είστε στόκος”..!http://xa-kriti.blogspot.gr/2013/03/blog-post_10.html?spref=fb

H OXIA -Θερμοπύλες χωρίς φωτογραφίες

Η μέρα έπεφτε και οι συναγωνιστές και οι συναγωνίστριες που έκαναν το μακρύ ταξίδι στο κέντρο της Ελλάδας πολυάριθμοι, συγκεντρώθηκαν και φέτος στις Θερμοπύλες. Οργανωμένοι και πειθαρχημένοι, νέοι πέρα από κάθε ηλικία, με τις δάδες και τα λάβαρα της Ελλάδας. Δυναμικοί νεαροί , κορίτσια στα 12 χρόνια τους, παρέες που ταξίδεψαν από τη Θάσο, το Κιλκίς, τα Γιάννενα για να απαντήσουν στο προσκλητήριο τιμής για την ηρωικότερη και την πιο φημισμένη μάχη της παγκόσμιας Ιστορίας, γυναίκες μεγάλες με χέρια που μαρτυρούσαν ώρες σκληρής δουλειάς, οικογένειες με παιδιά, μορφές γνωριμες και πάρα πολλές άγνωστες, με την ίδια όμως ματιά, με μάτια διάπλατα ανοιχτά στα τελούμενα.

Χιλιάδες κόσμου δίνουν το «παρών», περιμένουν να δουν και ν’ ακούσουν ό,τι στους στέρησε το ψευρορωμαίικο. Το δικαίωμα να είναι περήφανοι γι’ αυτό που είναι. Όχι για το τι θέλουν γι’ αυτούς να είναι οι Ευρωπαίοι ή οι Αμερικανοί, ή οι δημοσιογράφοι κι οι πολιτικάντηδες. Αλλά γιατί είναι Ελληνες. Οι καλύτερη πάστα ανθρώπου που κλείνει στην ύπαρξή του ολόκληρο τον κόσμο. Και είναι εδώ χωρίς τίποτε να περιμένουν, αλλά τα πάντα να ελπίσουν σ’ αυτό το κάλεσμα της Ιστορίας, το χρέος της τιμής στους προγόνους.

Λίγες μέρες πριν, οι «σκληροί» του ΠΑΣΟΚ, θλιβερά ρετάλια μιας υπερφίαλης, αρπακτικής παντοδυναμίας, αυτοί που με τις πονηριές τους εξαπάτησαν και εξαγόρασαν ένα λαό, και τώρα συγκυβερνούν με το δήθεν αντίπαλο δέος της ελαφροδεξιάς, μαζεύτηκαν για να ανασυντάξουν το κόμμα της ανομίας και της διάλυσης. Και μην αμφιβάλετε πως ήσαν αληθινοί αυτοί που ζητούσαν να τους σώσει ο Παπανδρέου και ο Σημίτης.

Δυο κόσμοι τόσο διαφορετικοί μέσα στην Πατρίδα μας.

 Γύρισα από τις Θερμοπύλες, χωρίς ούτε μια φωτογραφία.

Παλαιότερα τέτοιες συγκεντρώσεις με συγκινούσαν συναισθηματικά, με μιαν ανάταση και μια προσμονή να έρθει επιτέλους η μέρα που θα κάνουμε κι εμείς το καθήκον μας. Να μας δωθεί να είμαστε με κάποιο μικρόν έστω τρόπο χρήσιμοι. Στο πέρασμα του χρόνου εκείνη η πρώτη πεισιθανάτια σχεδόν προσμονή έχει δώσει τη θέση της στη βεβαιότητα ότι κάθε καλός αγώνας, ενταγμένος στην προσπάθεια ενός συνόλου που ξέρει τι ζητά για την Πατρίδα, μπορεί να φέρει καρπό.

Σήμερα, δεν έφερα από τις Θερμοπύλες αναμνήσεις. Εφερα την εικόνα των ματιών των χιλιάδων φίλων και συναγωνιστών που ατένιζαν το άγαλμα του Λεωνίδα, τις σημαίες και τις δάδες, τους ομιλητές και τον Αρχηγό, με αποφασιστικότητα και ελπίδα. Σε πείσμα φίλων και εχθρών, είμαστε εδώ, όλοι παρόντες, όλοι πιστοί. Εμείς, οι τελευταίοι όρθιοι, οι πρώτοι μιας νέας Ελλάδας που έρχεται.

Η ΟΧΙΑ

Σεπτέμβριος 2013

EΝΑ ΒΙΒΛIΟ – ΣΤΑΘΜOΣ.. ΧΡHΣΤΟΣ ΠΑΠΠAΣ: «ΟΙ ΛOΓΟΙ ΠΟΥ ΕIΜΑΙ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚH»

EXOFYLLO.qxp

σ.σ.ΠΑΣΠΑΡΤΟΥ: Ένα βιβλίο που κάθε Εθνικιστής πρέπει να διαβάσει – να έχει στη βιβλιοθήκη του και να χαρίσει σε φίλους και γνωστούς!Με ένα βιβλίο που περιέχει συνεντεύξεις, ομιλίες και στοιχεία για τις δράσεις της Χρυσής Αυγής από την είσοδό της στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, ο Βουλευτής Επικρατείας, Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος και Πολιτικός Κρατούμενος Χρήστος Παππάς, απαντάει στις διώξεις, τα μυθεύματα και την παραπληροφόρηση.
Από την πρώτη ομιλία στην Βουλή, ενάντια στο Μνημόνιο, μέσα από τις ξεκάθαρες θέσεις του Κινήματος για τα Εθνικά μας θέματα, την εθνική και διεθνή πολιτική, με λεπτομερείς αναφορές στην υπόθεση του Κερατσινίου και τα γεγονότα που οδήγησαν στις συλλήψεις των Εθνικιστών Βουλευτών, και τις μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις των αγωνιστών του Ελληνικού Εθνικιστικού Κινήματος, το βιβλίο «Οι «λόγοι» που είμαι φυλακή» σκιαγραφεί την πορεία της Χρυσής Αυγής από τις εκλογές του 2012 και μετά και αποτελεί ένα……..
ντοκουμέντο για την Ιστορία της Χρυσής Αυγής.
Αντί προλόγου
Πέμπτη 10 Ιουλίου 2014
Ζέστη καλοκαιριού. Ώρα 4 μ.μ. Ο Ήλιος έχει πυρώσει το τσιμέντο της φυλακής το ίδιο με τις καρδιές μας. Έχουν περάσει 9,5 μήνες και κάθε βδομάδα δύο φορές η ίδια προσμονή. Στην μικρή αίθουσα με τις κάμερες έρχεται το πρώτο επισκεπτήριο. Είναι οι δικοί μου άνθρωποι, η οικογένειά μου. Τα παιδιά με πολιορκούν, διαγκωνίζονται ποιο θα πρωτοέρθει κοντά μου και μ’ αγκαλιάζουν σφικτά. Στο πλευρό μου και η μητέρα τους, αυτή η υπέροχη Ελληνίδα και σύζυγος. Συναγωνίστρια στις ιδέες, συναγωνίστρια στην ζωή. Εγώ στην φυλακή, εκείνη μόνη της να φροντίζει την οικογένεια.
Γιατί;
Αυτό είναι το ερώτημά τους. Υπάρχει απάντηση στο «Μπαμπά γιατί;». Τους λέω ότι υπάρχει. Είμαι φυλακή γιατί είμαι ελεύθερος Έλληνας που δεν τους προσκύνησα ούτε θα τους προσκυνήσω. Είμαι φυλακή γιατί έτσι το θέλησε, παράνομα, η μνημονιακή εξουσία Σαμαρά – Βενιζέλου. Όλοι το καταλαβαίνουν αυτό και το γνωρίζουν, ακόμη και αν δεν υπήρχε η ομολογία Μπαλτάκου.
Γνωστή τοις πάσι η εμπλοκή και ο ρόλος του μικρόψυχου, δολοπλόκου και εθνικά επικίνδυνου Σαμαρά στον πολιτικό μας διωγμό και την φυλάκισή μας. Η ατιμία Σαμαρά που έλεγε στα γνωστά τηλέφωνα: «τον Παππά τον θέλω μέσα».
Η ώρα περνά γρήγορα. Σε λίγο θα έρθει ο δεσμοφύλακας και θα δείξει με νόημα το ρολόι του. Προς στιγμή περιμένει να τελειώσει το «έργο» του ψαχουλεύοντας τα λευκά ρούχα, τις φανέλες και τα διάφορα προσωπικά είδη που έφεραν οι δικοί μου. Πιο πολύ τον ενδιαφέρει η αλληλογραφία. Εντολές
υπουργείου. Εντολές διαπλεκόμενων που παίζουν με την ανθρώπινη ζωή και την αξιοπρέπεια όπως παίζουν χαρτιά στα τσόχινα τραπέζια. Οι κάμερες καταγράφουν την κάθε μας στιγμή. Σίγουρα υπάρχουν και μικρόφωνα. Καμία ιδιωτικότητα, τσαλάκωμα των στοιχειωδών δικαιωμάτων. Κυβέρνηση, Αστυνομία, ΜΜΕ, παραδικαστικοί χτίζουν την παράνομη εξουσία τους και βάζουν τον βρόγχο στον ατυχή Λαό μας, βασισμένοι στην ρουφιανιά, τον φόβο, τον υπόκοσμο.
Στο μεταξύ ένας ακόμη συναγωνιστής βουλευτής, υπερήφανα διαβαίνει το κατώφλι της φυλακής, πληρώνοντας το εκδικητικό μένος του καθεστώτος. Η ώρα πέρασε. Λίγα λεπτά ακόμη μαζί. Τους ξεπροβοδίζω στις αλλεπάλληλες καγκελόπορτες, τα παιδιά δεν μ’ αφήνουν,θέλουν να εκμεταλλευτούν και το τελευταίο δευτερόλεπτο.
Αυτό ήταν. Τέλειωσε ακόμη ένα ημίωρο επισκεπτήριο. Σε λίγο θα γυρίσω στο κελί μου και το αυτοσχέδιο «γραφείο» μου. Το πλαστικό τραπεζάκι με την στοίβα της εφημερίδες και τις επιστολές συμπαράστασης. Πάνω του και τα διάφορα σχέδια ερωτήσεών μου προς τους μνημονιακούς Υπουργούς της Συγκυβέρνησης. Όλοι τους δήθεν δημοκράτες, υποκριτές, μικροί δούλοι και δικτάτορες του μνημονίου, εγγυητές της σταθερότητας του «συνταγματικού τόξου» και δημιουργοί της δυστυχίας ενός ολόκληρου Λαού.
Όλοι τους νιώθουν ακόμη ισχυροί με τις πλάτες των εντολέων τους κατακτητών της Πατρίδας μας. Δεν υπολογίζουν τίποτα. Δεν υπολογίζουν τον Ελληνικό Λαό, την αξία της ανθρώπινης ζωής. Εξέλιπε για την κυβερνητική συμμορία ακόμη και ο φόβος του Θεού.
Αυτό, το τελευταίο, είναι και το μοιραίο τους λάθος. Το άδικο δεν το θέλει ο Θεός. Ο Λαός θα τους κρίνει και θα γίνει ο αμείλικτος τιμωρός των ανομιών τους, της προδοσίας και της ύβρεως.
Νύκτωσε πια, η ώρα 9 μ.μ., ακούγεται το κλειδί του δεσμοφύλακα, η βαριά σιδερένια πόρτα κλείνει. Ώρα για δουλειά και περισυλλογή. Μία τελευταία ματιά και φροντίδα για το βιβλίο που κρατάς στα χέρια σου, φίλε αναγνώστη, «Οι “λόγοι” που είμαι φυλακή». Ένα δείγμα του αγώνα μου για την Εθνική Ιδέα. Ένα δείγμα της μάχης μου στο πλευρό του Γενικού Γραμματέα και στο πλευρό σου, Έλληνα, για Πίστη, Πατρίδα, Ελευθερία για την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ του ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ. Έχε Πίστη, έχε δύναμη.
Το δίκιο θα νικήσει! Η Ελλάδα θα νικήσει!
ΧΡΗΣΤΟΣ Η. ΠΑΠΠΑΣ
(Το βιβλίο Οι «λόγοι» που είμαι φυλακή, κυκλοφορεί σε λίγες μέρες και θα διατίθεται από το Χ.Α. Κατάστημα)

Για το Αύριο του εθνικιστικού κινήματος

Είναι προσφιλής στους Εθνικιστές η φράση «η φρουρά πίπτει, δεν παραδίδεται». Αποτελεί όμως χρέος της φρουράς προτού πέσει, να αγωνιστεί.

Σε αυτό το πνεύμα θα επιχειρήσω μια «εκτίμηση καταστάσεως» για τον προσανατολισμό και την αποστολή του Κινήματος.

Η Χρυσή Αυγή υφίσταται μια πολιτική δίωξη πρωτοφανή, παράνομη, παράλογη και υπαγορευμένη από ξένα παράκεντρα και ντόπιους πλουτοκράτες.

Έχοντας σαλπίσει προσκλητήριο σε μια ενωτική εθνική προσπάθεια, και με άξονα το «πέραν της Αριστεράς και της Δεξιάς» προκάλεσε συμφέροντα και παγιωμένες πρακτικές γιατί επέτυχε να συστρατευθούν μαζί της χιλιάδες Έλληνες όλων των κοινωνικών προελεύσεων στο όραμα για μια νέα, δίκαιη και ισχυρή Ελλάδα.

Άλλοι τόσοι και περισσότεροι Έλληνες παραμένουν όμως εγκλωβισμένοι στο καταρρέον πολιτικό σκηνικό περιμένοντας το ξεκαθάρισμα του τοπίου, για να επιλέξουν πολιτικό σπίτι.

Δεξιά Α.Ε.

Κυρίαρχη ως τρόπος του ζην, η Δεξιά φυλλοροεί. Η πρόσφατη προφυλάκιση του Ηλία Κασιδιάρη συνδέεται άμεσα με το 16% που πέτυχε η Ελληνική Αυγή στις εκλογές για τον Δήμο της Αθήνας, αφήνοντας στη σκόνη του τους «δεξιούς» υποψήφιους και εκλέγοντας πρώτη σε σταυρούς συνολικά, την κόρη του προφυλακισμένου Αρχηγού, Ουρανία Μιχαλολιάκου.

Εξαπατώντας τον εαυτό της με τους μύθους της ευρωπαϊκής κεντροδεξιάς και τα ανοίγματα στον μεσαίο χώρο, η Δεξιά έχει χάσει την ψυχή της. Είναι ένας διαχειριστής, ένας λογιστής της πολιτικής ζωής, και μάλιστα κακός. Η «λαϊκή δεξιά», ψηφοθηρική παγίδα της Δεξιάς Α.Ε. είναι το φυσικό έδαφος ανάπτυξης των Εθνικιστών. Αρκεί το κίνημα να δείξει ότι διαθέτει την ικανότητα να απορροφήσει αυτήν την μερίδα του λαού που δεν έχει λόγο να επιλέξει τους απατεώνες, όταν μπορεί να μιλήσει με την αυθεντική φωνή του Πατριωτισμού στην Χρυσή Αυγή.

Η Αριστερά του συστήματος και του χαβιαριού

Η Αριστερά, παρά τις περί των δύο άκρων θεωρίες, νομίζει ότι έχει εξαγοράσει το ακαταδίωκτο δια της τρομοκρατίας των όπλων που όχι τυχαία γεύθηκαν πρώτοι οι δικαστικοί λειτουργοί.

 Πολιτικά περίκλειστη στις ιδεολογικές αγκυλώσεις της, η Αριστερά έχει απολέσει τον κινηματικό της χαρακτήρα, και στρέφεται προς το Κέντρο προκειμένου να μοιραστεί το δείπνο της εξουσίας.

Οι γάλλοι έχουν μια ωραία έκφραση γι’ αυτήν την Αριστερά, την αποκαλούν «gauchecaviar», δηλαδή «Αριστερά του χαβιαριού».

Ο πραγματικός ρόλος της Αριστεράς φάνηκε ξεκάθαρα με τον τορπιλισμό της πρότασης για δημοψήφισμα στο θέμα της πώλησης της ΔΕΗ: προφασιζόμενη την μη συμπαράταξη με την Χρυσή Αυγή, προστάτεψε την μνημονιακή συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου.

Με αυτήν την αυτιστική αδιαλλαξία, η Αριστερά που δεν θα αφομοιωθεί στην επόμενη συγκυβέρνηση, είναι καταδικασμένη να παραμένει στις παρυφές της κοινωνίας, διχαστική, αρνητική, αντίθεση-ποτέ θέση.

Στο χέρι των εθνικών αγωνιστών της Χρυσής Αυγής είναι να δείξουν σε όσους νομίζουν ότι έχουν να περιμένουν λύσεις από την Αριστερά, ότι η μοναδική πολιτική δύναμη που ενδιαφέρεται πραγματικά για τον ελληνικό λαό είναι η Χρυσή Αυγή.

Αυτή η διείσδυση της Χρυσής Αυγής αποτέλεσε άλλωστε την αφορμή για την χωροθέτηση του εγκλήματος εναντίον της, εκεί όπου το εθνικιστικό κίνημα έσπασε την κυριαρχία της Αριστεράς, στην ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη, στο Πέραμα, τη Νίκαια, την Αμφιάλη.

Η Χρυσή Αυγή ριζώνει

 Είναι πανθομολογούμενο από έλληνες και ξένους, ότι το ελληνικό εθνικιστικό κίνημα ήρθε για να μείνει. Αυτό έχει καθήκον να το διαχειριστεί αποτελεσματικά και με επιτυχία η Χρυσή Αυγή.

Η σύγκλιση «Δεξιάς» και «Αριστεράς», απέναντι στην ανάδυση της Χρυσής Αυγής, αναδεικνύει το Εθνικιστικό κίνημα  στο πραγματικό και μοναδικό «Κέντρο» της πολιτικής ζωής του τόπου.

Αποτελεί χρέος της Χρυσής Αυγής να επιταχύνει, να οδηγήσει τις εξελίξεις, να ξεπεράσει τις παιδικές ασθένειες και να υπερπηδήσει ή να παρακάμψει τα εξωτερικά εμπόδια, ώστε να προβάλει ως η εθνική εναλλακτική που έχει ανάγκη ο τόπος.

Η πολιτική δίωξη των βουλευτών, των μελών και φίλων της, αποτελεί ευκαιρία να κοινωνήσει σε πολιτικούς σχηματισμούς και πρόσωπα ότι η ποινικοποίηση του πολιτικού της αγώνα αποτελεί ποινικοποίηση κάθε φωνής που αντιλέγει στο σύστημα.  Η Χρυσή Αυγή οφείλει να δείξει ότι η συνέχιση της πολιτικής της δίωξης αποτελεί ανατροπή του δημοκρατικού πολιτεύματος το οποίο έχει νόημα και ουσία, μόνον εάν διασφαλίζει την πλήρη και ισότιμη έκφραση γνώμης. Η φίμωση των Βουλευτών της, Μιχάλη Αρβανίτη και Αντώνη Γρέγου, και η ουσιαστική απαγόρευση άσκησης του κοινοβουλευτικού έργου στους προφυλακισμένους βουλευτές της, αποτελεί απόδειξη πολιτειακής εκτροπής.

Επιμύθιο

Το εθνικιστικό κίνημα αναφέρεται στο Έθνος και την επιβίωσή του στο Μέλλον σε συνάρτηση με το Παρελθόν. Σκοπός του εθνικιστικού κινήματος, δεν μπορεί επομένως να είναι μια πεισιθανάτια αντίληψη της ιστορικής του παρουσίας, ένας αυτοχειριακός ρομαντισμός, αλλά μια δυναμική, θεμελιωμένη και στέρεη πολιτική πρόταση η οποία λαμβάνοντας υπ’ όψιν τις συγκυρίες και δημιουργώντας τις κατάλληλες συνθήκες, θα οδηγήσει στην εθνική διακυβέρνηση της Ελλάδος.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ-ΠΑΠΠΑ

Ε, και; Άρθρο της Συναγωνίστριας Ειρήνης Δημοπούλου – Παππά

 

Ε, και; Άρθρο της Συναγωνίστριας Ειρήνης Δημοπούλου - Παππά

Το περασμένο Σάββατο, η Εφημερίδα των Συντακτών επέλεξε να δημοσιεύσει φωτογραφίες από τις γνωστές «διαρροές», εμπλέκοντας  την οικογένειά μου. Γιατί φωτογραφίες από ειρηνικές, ιδιωτικές, οικογενειακές στιγμές πρέπει να αποτελούν μέρος μιας δικογραφίας για μια υποτιθέμενη «εγκληματική οργάνωση», μόνο οι άρρωστοι εγκέφαλοι των εμπνευστών της μεγαλύτερης πολιτικής σκευωρίας στην Ιστορία του Ελληνικού κράτους, μπορούν να σκεφτούν.

Για μια ακόμη φορά τους γυρίζουμε με περιφρόνηση την πλάτη.

Είναι γνωστός ο ρόλος του Ιού στην καλλιέργεια κλίματος ενάντια στη Χρυσή Αυγή, όπως και στην υπονόμευση εθνικών στόχων, στρατηγικών και προσώπων. Δεν είναι τυχαίο ότι το πόρισμα Βουρλιώτη αποτελεί επί λέξει αντιγραφή του υπομνήματος Ψαρρά. Ούτε είναι σύμπτωση ότι οι πρώτοι που κατέθεσαν στον εισαγγελέα με σκοπό να κατηγορηθεί η Χρυσή Αυγή για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης είναι γνωστοί διαστρεβλωτές της κοινής γνώμης.

Λοιπόν, οι διακεκριμένοι συνομιλητές του παρακράτους, των στυγνών δολοφόνων αθώων ανθρώπων, και των δυο Χρυσαυγιτών αδελφών μας, Μανώλη Καπελώνη και Γιώργου Φουντούλη, δεν έχουν το ηθικό ανάστημα να μας κρίνουν.

Είναι αυτοί που υποκρινόμενοι τους υπερασπιστές της Ιστορίας και της Δημοκρατίας, στηρίζουν την κυβέρνηση των μνημονίων, αντιμαχόμενοι με κάθε μέσο, ακόμα και με την προσβολή αθώων παιδιών, τους μοναδικούς πολιτικούς αντιπάλους του συστήματος. Την ίδια ώρα, υποδυόμενοι τους αντιεξουσιαστές, αυτοί οι ακραίοι συστημικοί, υπονομεύουν την σύμπηξη μιας ενιαίας αντιμνημονιακής γραμμής.

Ενώ η Χρυσή Αυγή έχει επίσημα διατρανώσει ως πολιτική της θέση το «πέραν της Αριστεράς και της Δεξιάς», οι ιοί και οι σάπιες σάρκες που τους τρέφουν, ανακινούν  και υποδαυλίζουν στερεότυπα, αντανακλαστικά και διαχωρισμούς, με μοναδικό σκοπό την αποτροπή της δημιουργίας ενός ισχυρού μετώπου ενάντια στην πολιτική των μνημονίων, της ισοπέδωσης των Λαών και του Ελληνικού, της εξαφάνισης των Πατρίδων και της επιβολής της θρησκείας των «αγορών».

Με κοινή πλατφόρμα συνεννόησης, την παραδοχή για ανάγκη επίτευξης Εθνικής Ανεξαρτησίας και Κοινωνικής Δικαιοσύνης, πολίτες και πολιτικοί από τα κινήματα της αριστεράς μέχρι αυτά που υποστηρίζουν παραδοσιακές αξίες, έχουν έναν κοινό εχθρό: το φαύλο καθεστώς των άπληστων καπιταλιστών. Το καθεστώς που κυνηγώντας το κέρδος, ενορχηστρώνει την αντικατάσταση των πληθυσμών, κατασκευάζει πολέμους, πόνο και δυστυχία, καλλιεργεί ταξικό μίσος και προκαλεί κύματα μεταναστών, ανασφάλεια και φόβο.

Αυτό το καθεστώς του φόβου θέλησαν να επιβάλλουν στον Ελληνικό λαό με την τακτική του «Σοκ και Δέος»  και καίριο συνέταιρό τους τα φερέφωνά τους της παραπληροφόρησης. Αυτό θέλησαν να επιβάλλουν και στους μοναδικούς πολιτικούς αντιπάλους των σχεδιασμών τους, τους Έλληνες Εθνικιστές της Χρυσής Αυγής.

Ε, λοιπόν, απέτυχαν. Και θα συνεχίσουν να αποτυγχάνουν γιατί ο Εθνικισμός είναι συνώνυμος με το ένστικτο της Φύσης, τη θέληση για ζωή και επιβίωση, συνώνυμο της επιθυμίας για δύναμη, υγεία και κάλλος. Όσο ο Έλληνας θα έχει τη θέληση να ζήσει, θα βρίσκει το δρόμο του προς την ακατάλυτη Αλήθεια του Εθνικισμού.

Το Εθνικιστικό κίνημα δεν προσδιορίζεται από την τεταμένη χείρα,  ούτε από κάποια φετιχιστική αναπαραγωγή εικόνων, ούτε βέβαια από άθλια φωτομοντάζ και κακόγουστα στημένα «έγγραφα». Η χρήση των Ελληνικών συμβόλων που κοσμούν ως σήμερα και αυτή την Βουλή των Ελλήνων, προκαλεί σημειολογικά τα ξενόδουλα αντανακλαστικά τους, αλλά δεν αποτελεί πταίσμα πολλώ δε μάλλον κακούργημα.

Σε ημιμαθείς  χαχόλους απευθύνονται παρόμοια δημοσιεύματα και οι εμπνευστές τους, στους ελεύθερους, σκεπτόμενους Έλληνες απευθύνεται η Χρυσή Αυγή.

Ποιοι  μηχανισμοί «διαρρέουν» και σε ποιους τα στοιχεία της δικογραφίας, θα αποδειχθεί και οι υπεύθυνοι θα λάβουν τα εκ του νόμου δέοντα. Η απάντηση των Εθνικιστών είναι μία: Δεν μας τρομοκρατείτε, δεν μας φοβίζετε, δεν θα δειλιάσουμε.

Οι Εθνικιστές δεν λογοδοτούν στους δοσιλόγους των Γερμανών της Μέρκελ, του Σόιμπλε και του Ράιχενμπαχ, ούτε συναγελάζονται με τα μαντρόσκυλα της ντόπιας διαφθοράς.

Σε ένα καθεστώς όπου η νομοθετική εξουσία συγκαλύπτει κακουργήματα πολιτικών και των συνεργατών τους, και νομοθετεί ξεδιάντροπα υπέρ του ξεπουλήματος της χώρας και της ισοπέδωσης του ελληνικού λαού.

Σε ένα καθεστώς που θεωρεί τεκμήριο ενοχής βιβλία και ποινικοποιεί τις Ιδέες.

Σε ένα καθεστώς όπου καταπατώνται τα στοιχειώδη Ανθρώπινα Δικαιώματα, και απαγορεύεται η ελεύθερη έκφραση του λόγου σε δημοκρατικά εκλεγμένους Βουλευτές της τρίτης πολιτικής δύναμης της χώρας, η Εθνική Αντίσταση δεν αποτελεί απλά επιλογή, επιβάλλεται ως συλλογικό καθήκον.

Για την λεηλασία της χώρας, για τις εφτά χιλιάδες αυτοκτονίες, για τα λουκέτα και τις απολύσεις, για τις οικογένειες που δεν θα κάνουν και φέτος διακοπές, ένοχοι είναι οι ξένοι τοκογλύφοι και οι εγχώριοι πλουτοκράτες. Απέναντί τους στέκονται τούτη την ώρα πάνω από μισό εκατομμύριο Έλληνες που στηρίζουν τον αγώνα της Χρυσής Αυγής για Εθνική Ανεξαρτησία και Κοινωνική Δικαιοσύνη.

Τα μικρόβια του παρακράτους και οι τρομοκράτες με τα κοστούμια δεν έχουν ούτε Θεό ούτε Πατρίδα. Απέναντί τους, εμείς οι Έλληνες Εθνικιστές θα έχουμε πάντα μια Σημαία να υπερασπιζόμαστε, μια Πατρίδα να υπηρετούμε και πιστούς συναγωνιστές να περπατούν μαζί μας το δρόμο της Ελευθερίας.

Γεννηθήκαμε Έλληνες και Ελληνίδες. Γεννηθήκαμε Ελεύθεροι και όχι δούλοι. Και ως ελεύθεροι Άνθρωποι θα ζήσουμε.

Η Νίκη και ο Θεός μαζί μας.

 

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ-ΠΑΠΠΑ

Εφημερίδα Χρυσή Αυγή,

Αρ. Φύλλου 883,

2-7-2014

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/index.php/enimerosi/view/e-kai-arthro-ths-sunagwnistrias-eirhnhs-dhmopoulou-pappa#ixzz36Oi1DWH9