19 Μαΐου : ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ : Η Ρωμανία κι αν πέρασε ανθεί και φέρει κι άλλο!

Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ

 

«Θα σας κόψουμε τα κεφάλια, θα σας εξαφανίσουμε.

Ή εμείς θα επιζήσουμε ή εσείς»

Ο Τούρκος πρωθυπουργός Σεφκέτ πασάς, τον Ιούλιο του 1909, στον πατριάρχη Ιωακείμ τον Γ’. 

pontioi

«Μένουν ακόμη εκεί άταφα τα σώματα των αγαπημένων μας. Κράζουν ακόμη στους τραγικούς πατέρες, αδελφούς και συζύγους ζητώντας εκδίκηση. Ναι, εκδίκηση και εκδίκηση αιώνια. Έχουμε δώσει το λόγο μας, ορκιστήκαμε τον φρικτότερο των όρκων να μην δεχθούμε ποτέ συμφωνίες και σπονδές με τους Τούρκους. Και η ημέρα της ανταπόδοσης δεν θα αργήσει».

Οπλαρχηγός του Πόντου Σάββας Ασλανίδης: Εγκυκλοπαίδεια του Ποντιακού Ελληνισμού,

τομ. 1ος, σελ.344.

Πρόκειται για μια από τις μελανότερες σελίδες στην ιστορία της ανθρωπότητας. Με την Γενοκτονία των Ποντίων αφανίστηκε από τις πατρογονικές του εστίες ένα ζωηρό κομμάτι του ελληνισμού που αιώνες πάλευε για την επιβίωσή του. Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης οι Πόντιοι, που αποτελούσαν για αιώνες  κομμάτι του ελληνισμού, μολονότι ήταν περικυκλωμένοι από αλλόθρησκους και αλλοεθνείς, κατόρθωσαν να…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 788 επιπλέον λέξεις

Advertisements

Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Ήρωας και Εθνομάρτυρας Γρηγόρης Αυξεντίου – ΒΙΝΤΕΟ

Afxentiou1

Γρηγόρης Αυξεντίου 22/02/1928 – 02/03/1957

«Εκείνο το «ΟΧΙ» δεν το επανέλαβε η ηχώ, ήταν πολύ βαρύ για να το μεταφέρει». – Κώστας Μόντης

Ο Γρηγόρης Αυξεντίου γεννήθηκε στην κωμόπολη Λύση, της επαρχίας Αμμοχώστου, στις 22 Φεβρουαρίου 1928. Γονείς του Γρηγόρη ο Πιερής και η Αντωνού Αυξεντίου και αδελφή του η Χρυσταλλού Αυξεντίου – Σουρουλλά , σύζυγος του η Βασιλική Γρηγόρη Αυξεντίου. Έπεσε στις 3 Μαρτίου 1957 κοντά στην Ιερά Μονή Μαχαιρά, σε μάχη εναντίον των Άγγλων.

Τελείωσε το δημοτικό σχολείο Λύσης και το Ελληνικό Γυμνάσιο Aμμοχώστου. Σπούδασε στη Σχολή Εφέδρων Aξιωματικών της Ελλάδας και υπηρέτησε στον Ελληνικό Στρατό, με τον βαθμό του Έφεδρου Ανθυπολοχαγού. Μετά την επιστροφή του στην Κύπρο το 1953, ανέπτυξε πλούσια κοινωνική και εθνική δράση. Αρχές Ιανουαρίου του 1955 ο Γρηγόρης Αυξεντίου μυήθηκε στον αγώνα από τον ίδιο τον Αρχηγό Διγενή. Αντί του καθιερωμένου όρκου, ο Διγενής δέχτηκε τον λόγο της στρατιωτικής τιμής του Αυξεντίου. Αμέσως μετά άρχισε τη στρατολόγηση ανδρών στις τάξεις της ΕΟΚΑ.

Ο Αυξεντίου ήταν ο πρώτος τομεάρχης της ΕΟΚΑ στην περιοχή Αμμοχώστου και την 1η Απριλίου του 1955 ηγήθηκε των επιθέσεων εναντίον αγγλικών στόχων στον τομέα του. Επικηρύχθηκε από τους Άγγλους από την ημέρα εκείνη για το ποσό των 250 λιρών, το οποίο αργότερα αυξήθηκε σε 5.000 λίρες. Μετά την επικήρυξή του κατέφυγε στην οροσειρά του Πενταδακτύλου και ηγήθηκε της πρώτης ορεινής ανταρτικής ομάδας. Από εκεί, στις 29 Νοεμβρίου 1955, κλήθηκε από τον Διγενή στο αρχηγείο της ΕΟΚΑ στην περιοχή Σπηλιών.

Στις 11 Δεκεμβρίου 1955 επέδειξε τις εξαίρετες στρατιωτικές του ικανότητες στην ιστορική μάχη των Σπηλιών, παρασύροντας δυο φάλαγγες των Άγγλων στρατιωτών, που ανηφόριζαν προς τα κρησφύγετα, να συγκρουστούν μεταξύ τους. Ο Διγενής τού ανέθεσε μαζί με τον τομέα Πιτσιλιάς και τα χωριά της Ορεινής – Μαχαιρά και τα κρασοχώρια Λεμεσού. Έδρασε με τα ψευδώνυμα Ζήδρος, Αίας, Άρης, Ρήγας, Ζώτος, Ανταίος.

Στις 3 Μαρτίου 1957 Άγγλοι στρατιώτες περικύκλωσαν το κρησφύγετό του κοντά στο Μαχαιρά, ύστερα από προδοσία. Η μάχη κράτησε για ώρες. Στην ομάδα του ήταν οι Ανδρέας Στυλιανού, Αυγουστής Ευσταθίου, Αντώνης Παπαδόπουλος και Φειδίας Συμεωνίδης, τους οποίους, όμως, διέταξε να βγουν από το κρησφύγετο. Σύμφωνα με μαρτυρία του συμπολεμιστή του Αυγουστή Ευσταθίου, που μετά τη ρίψη χειροβομβίδας στο κρησφύγετο επέστρεψε, με υπόδειξη των Άγγλων, για να διακριβώσει αν ο Αυξεντίου ήταν ζωντανός και παρέμεινε σ’ αυτό. Προσπάθειά τους ήταν να κρατήσουν τη μάχη μέχρι να νυχτώσει και επωφελούμενοι από το σκοτάδι να διαφύγουν. Οι Άγγλοι στρατιώτες, που αντιλήφθηκαν τον σκοπό τους, περιέλουσαν το κρησφύγετο με βενζίνη, το πυρπόλησαν και έκαψαν ζωντανό τον Αυξεντίου, ενώ ο Αυγουστής διασώθηκε με βαριά εγκαύματα.

Από φόβο λαϊκών εκδηλώσεων οι Άγγλοι έθαψαν το καμένο σώμα του Αυξεντίου στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας, στον χώρο που είναι γνωστός σήμερα ως Φυλακισμένα Μνήματα.

Ο υπαρχηγός της ΕΟΚΑ, ο σταυραετός του Μαχαιρά, γίνεται ένας σύγχρονος Λεωνίδας. Το «Μολών Λαβέ» που ξεστόμισε όταν οι Άγγλοι του ζήτησαν να παραδοθεί έκανε τον Λεωνίδα να ξαφνιαστεί, έκανε τους Άγγλους να παγώσουν και να σαστίσουν, όταν του ζήτησαν να παραδοθεί και να προδώσει το όραμα του για ελευθερία και Ένωση, και έτσι η ιστορία άρχισε να γράφει ακόμα μια λαμπρή σελίδα ηρωισμού στην μακραίωνη ιστορία του Ελληνισμού. «Με το αίμα των ηρώων και με γράμματα χρυσά» γράφτηκε στις 3 του Μάρτη του 1957 άλλη μια σελίδα σύγχρονου ηρωισμού και αυταπάρνησης.

Είχε συνειδητοποιήσει ότι η Λευτεριά δεν χαρίζεται, αλλά κερδίζεται με αίμα. Είχε συνειδητοποιήσει ότι το χρέος του. Είχε αποδείξει ότι Οι ιδέες είναι πιο δυνατές από την φωτιά και δεν λύγισε! Και όμως. Εκείνη τη μέρα οι Άγγλοι πανηγύριζαν μια νίκη. Αλλά στην ιστορία δεν έμεινε ούτε το όνομα αλλά ούτε και η φωτογραφία του επικεφαλής βρετανού αξιωματικού. Στην ιστορία έμεινε το καρβουνιασμένο σώμα του Γρηγόρη Πιερή Αυξεντίου.

Έμεινε το χρέος προς τους υπόλοιπους Έλληνες της Κύπρου που πρέπει να παραδειγματιστούν από την θυσία του Γρηγόρη Αυξεντίου και να μην ελπίζουν στις κάλπικες υποσχέσεις των πολιτικών , και στα ύπουλα σχέδια ξεπουλήματος που θέλουν να μας επιβάλουν! ..
«Αν λαχταράς τη λευτεριά σε ξένους μην ελπίζεις. Μόνος σου παρ’ την αν μπορείς αλλιώς δεν την αξίζεις»

Δεν θέλουμε να αναφερθούμε στις περισσότερο στις σημερινές συνθήκες γιατί θεωρούμε ύβρη για την τιμή του ήρωα.

Αυτός «απέθανεν πτερωθείς», πέθανε περήφανος και δεν δέχτηκε να γονατίσει και να προσκυνήσει τον ξένο δυνάστη! Εμείς μέρα με τη μέρα αυτοκτονούμε ηττοπαθείς.

Εθνικό Λαϊκό Μετωπο

Δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ για την πολεμική δράση του Γρηγόρη Αυξεντίου


Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/san-shmera-gennhthhke-o-hrwas-kai-ethnomarturas-grhgorhs-aujentiou#ixzz3SS6iQD1K

Αναδημοσίευση: Σαν σήμερα το 1913: “Τα Ιωάννινα είναι πια ελεύθερα, είναι πια Ελληνικά”

ioannina_liberation_1913-1__article__article

του Χρήστου Παππά, Βουλευτού Επικρατείας του Λαϊκού Συνδέσμου Χρυσή Αυγή και Πολιτικού Κρατουμένου 

Η ΗΠΕΙΡΟΣ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ (1830-1913)  

Δύο επαναστάσεις έγιναν στην τουρκοκρατούμενη Ήπειρο πριν από την απελευθέρωσή της το 1913.  Η πρώτη, του 1854, χάρισε την ελευθερία για τρεις όμως μόλις μήνες στις περιοχές Σουλίου και Τζουμέρκων. Την είδηση της επανάστασης αυτής δέχθηκαν με ενθουσιασμό σκλαβωμένοι και ελεύθεροι Έλληνες. Στα εθελοντικά σώματα συνέρεαν πλήθη αξιωματικών και στρατιωτών υποβάλλοντας πρώτα την «παραίτησή» τους από τον επίσημο Ελληνικό Στρατό. Οι φιλελεύθερες όμως κυβερνήσεις Αγγλίας και Γαλλίας, οι οποίες ήσαν τότε σύμμαχοι με την Τουρκία, απαίτησαν με τελεσίγραφο από τον Βασιλέα Όθωνα να αποκηρύξει την Επανάσταση. Για το σκοπό τούτο αγγλογαλλικά στρατεύματα κατέλαβαν τον Πειραιά, την Αθήνα, και διάφορα νησιά. 

Η κατάσταση αυτή υποχρέωσε τον Όθωνα να αποσύρει τις δυνάμεις που είχαν σταλεί στην Ήπειρο με αποτέλεσμα η περιοχή  να επανέλθει στον τουρκικό ζυγό.  Η δεύτερη επανάσταση έγινε το 1878 στην περιοχή της Χειμάρρας. Είχε όμως περιορισμένη έκταση και δεν έφερε τελικά κανένα αποτέλεσμα. Οι υπόδουλοι Ηπειρώτες και μετά τον ατυχή πόλεμο του 1897 και παρά τις πιέσεις και τα σκληρά μέτρα των τουρκικών αρχών είχαν ακμαίο ηθικό και υψηλό εθνικό φρόνημα. Αυτό χάρις στη σπουδαία συμβολή του κλήρου και των δασκάλων που προετοίμαζαν ψυχικά τα ελληνόπουλα για την καινούρια ένοπλη εξέγερση. Τον Μάρτιο του 1906 ιδρύθηκε στην  Αθήνα η «Εθνική Ηπειρωτική Εταιρεία» με σκοπό την οργάνωση των Ηπειρωτών για ένοπλη εξέγερση όταν θα παρουσιάζοντο οι κατάλληλες συνθήκες. 

Το έργο και η δράση της Εταιρείας ήταν κατά τα πρότυπα του Μακεδονικού Αγώνα  και με τις τρεις διευθύνσεις που δημιούργησε (Γιάννενα, Πρέβεζα, Αργυρόκαστρο) έδωσε τον Νοέμβριο του 1912, δύναμη 2000 εθελοντών προς βοήθεια του Ελληνικού Στρατού.  Η δράση των εθελοντών αυτών βοήθησε αποφασιστικά στην επιτυχή έκβαση των επιχειρήσεων.

ΕΝΑΡΞΗ ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ (ΟΚΤ. – ΝΟΕ. 1912)  

Στις 2 Οκτωβρίου 1912, τέσσερις μέρες πριν από την έναρξη του ελληνοτουρκικού πολέμου, έφθασε στο στρατηγείο της Άρτας ο διοικητής του Στρατού Ηπείρου στρατηγός Σαπουντζάκης. Οι διαταγές που είχε από το Γενικό Επιτελείο όριζαν ότι ο στρατός της Ηπείρου θα χρησίμευε σαν δυτική πλαγιοφυλακή του κυρίου όγκου του στρατού που θα εκινείτο προς απελευθέρωσιν της Θεσσαλονίκης. Η αποστολή λοιπόν του στρατού της Ηπείρου θα ήταν κυρίως αμυντική, απασχολώντας τον αριθμητικά ανώτερο σε άνδρες και πυροβόλα τουρκικό στρατό. Ο αμυντικός ρόλος του Στρατού μας δεν οφείλετο τόσο στην αριθμητική υπεροχή του αντιπάλου όσο στην πολύ καλή οχύρωση γύρω από τα Γιάννενα. Και ιδίως στην εξαιρετικά αμυντική θέση του Μπιζανίου όπου η γερμανική στρατιωτική αποστολή είχε πραγματοποιήσει τέτοια οχύρωση που το καθιστούσαν απόρθητο.

Παρ’ όλα αυτά ο στρατός μας μετά από μάχη στο Γρίμποβο προωθήθηκε βορειότερα και κατέλαβε τη Φιλιππιάδα. Στις 20  Οκτωβρίου 1912 μετά από μάχη ο στρατός μας εξανάγκασε την τουρκική φρουρά της Πρέβεζας να παραδοθεί. Η ελεύθερη Πρέβεζα απετέλεσε την κύρια βάση ανεφοδιασμού. Μετά από αυτές τις ευμενείς εξελίξεις τόσο στην Ήπειρο όσο και στη Μακεδονία και μετά από την ενίσχυση του στρατού της Ηπείρου με ένα επιπλέον Σύνταγμα Κρητών το επιτελείο μετέβαλε την αποστολή από αμυντική σε επιθετική. Έτσι λοιπόν ο στρατός μας ανάγκασε τους Τούρκους να εγκαταλείψουν την στρατηγικής σημασίας θέση των Πέντε Πηγαδιών και να υποχωρήσουν προς το χωριό Πεστά. Οι ελληνικές δυνάμεις παρέμεναν σαφώς λιγότερες και έτσι ο στρατός μας περιμένοντας ενισχύσεις αναγκάστηκε να παραμείνει στις θέσεις του για περίπου ένα μήνα υποφέροντας τα πάνδεινα λόγω της κακοκαιρίας. Στις 29 Νοεμβρίου 1912 άρχισε η επίθεση κατά των τουρκικών δυνάμεων που βρίσκονταν στα Πεστά. Οι Έλληνες κατέλαβαν την περιοχή της Αετοράχης βοηθούμενοι και από τις πολεμικές ενέργειες που εγίνοντο συγχρόνως στο Δρίσκο και στο Κοντοβράκι. Μετά από αυτά οι Τούρκοι αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν προς την οχυρωμένη περιοχή των Ιωαννίνων.

ΠΡΩΤΗ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΜΠΙΖΑΝΙΟΥ (ΔΕΚ. 1912 – ΙΑΝ. 1913) 

Ο διοικητής του τουρκικού στρατού στην Ήπειρο Εσάτ Πασάς είχε διαθέσει στο οχυρό του Μπιζανίου εκτός των άλλων δυνάμεων και 966 πυροβολητές που χειρίζονταν 112 τοπομαχικά πυροβόλα διαφόρων διαμετρημάτων. Η πρώτη επίθεση κατά του Μπιζανίου διήρκεσε τρεις ημέρες (1-3 Δεκεμβρίου 1912) και δεν έφερε κανένα αξιόλογο αποτέλεσμα. Το Μπιζάνι παρέμενε απόρθητο. Και όχι μόνο αυτό. Οι Τούρκοι ενισχυμένοι και από δύναμη 7000 ανδρών που είχαν έρθει από το Μοναστήρι, και με 18 επιπλέον πυροβόλα πραγματοποιούσαν συνεχείς αντεπιθέσεις. Εξ αιτίας αυτής της καταστάσεως το Γενικό Επιτελείο είχε τη σκέψη να αντικαταστήσει τον Στρατηγό Σπαουντζάκη. Στις 3 Ιανουαρίου και ενώ τα πάντα ήσαν έτοιμα για μια νέα επίθεση ήρθε διαταγή που έλεγε να μην προβεί ο στρατός σε καμία ενέργεια μέχρι να αναλάβει τη διοίκηση ο αρχιστράτηγος Διάδοχος Κωνσταντίνος. Παρ’ όλα αυτά στις 7 Ιανουαρίου άρχισε νέα επίθεση λόγω του ότι δυο στρατιώτες αυτομόλησαν και πέρασαν στις τουρκικές γραμμές και υπήρχε φόβος ότι θα μπορούσαν να αποκαλύψουν στρατιωτικά μυστικά, θέσεις του στρατού μας κ.λ.π.

Η τριήμερη νέα επίθεση πραγματοποιήθηκε κάτω από σφοδρή κακοκαιρία και κόστισε σοβαρές απώλειες στους Έλληνες αλλά και στους Τούρκους. Στις 10 Ιανουαρίου καταφθάνει ο Κωνσταντίνος ο οποίος αναλαμβάνει τη διοίκηση κάτω από την οποία τέθηκε και ο Στρατηγός Σαπουντζάκης. Στις 17 Ιανουαρίου ο Διάδοχος Κωνσταντίνος απηύθυνε μήνυμα στον Εσάτ Πασά να παραδώσει τα Γιάννενα για να αποφευχθεί η άσκοπη αιματοχυσία και με την υπόσχεση ότι οι τουρκικές δυνάμεις θα μεταφέρονταν μαζί με τον οπλισμό τους σε σημείο που θα ορίζετο από κοινού.
Ο Εσάτ Πασάς αρνήθηκε τις ελληνικές προτάσεις και έτσι ο Κωνσταντίνος συνέχισε την προπαρασκευή και τον σχεδιασμό για την μεγάλη επίθεση.

Η ΤΕΛΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ (19 – 21 ΦΕΒ. 1913) 

Από τη χαραυγή της 19ης Φεβρουαρίου άρχισε ο σφοδρός βομβαρδισμός του Μπιζανίου που συνεχίστηκε μέχρι τα ξημερώματα της επομένης ημέρας. Ερίφθησαν συνολικά πάνω από 15000 οβίδες και οι Τούρκοι είχαν σημαντικές απώλειες. Το πρωί της 20ης Φεβρουαρίου άρχισαν πυρά τυφεκιοφόρων και πολυβόλων δίνοντας την εντύπωση στους Τούρκους ότι η κυρία προσπάθειά μας εκδηλώνεται προς το οχυρό του Μπιζανίου και έτσι δεν ενίσχυσαν τον δυτικό τους τομέα στον οποίον άρχισε ταυτόχρονα η κύρια προσπάθειά μας.

Ο Κωνσταντίνος και το επιτελείο του με την αποφασιστική βοήθεια του Λοχαγού τότε Ιωάννου Μεταξά στον οποίον οφείλεται ένα μεγάλο μέρος του στρατιωτικού σχεδιασμού έθεσαν σε εφαρμογή ένα δύσκολο αλλά ευφυές στρατηγικό σχέδιο που προέβλεπε την παράκαμψη του Μπιζανίου με αιφνιδιαστική επίθεση στο αριστερό του μετώπου. Στις 6 το πρωί της 20ης Φεβρουαρίου τρεις Ελληνικές φάλαγγες έρχονται ορμητικά σε επαφή με τους Τούρκους και τους αιφνιδιάζουν. Συνοπτικά μέχρι το απόγευμα οι λογχοφόροι στρατιώτες μας είχαν κυριεύσει τα οχυρά της Μανωλιάσας, Τσούκας, Αϊ Σάββα και τα υψώματα του Αγίου Νικολάου, ενώ από τον υψηλότερο αυχένα της Ολύτσικας έβαλλαν τα πυρά δύο ορειβατικών πυροβόλων που την προηγούμενη νύχτα είχαν ανεβάσει γυναίκες των γύρω χωριών της Λάκας ΣουλίουΟι Τούρκοι πανικόβλητοι από τη θυελλώδη ορμητικότητα των στρατιωτών μας υποχωρούν στην πεδιάδα των Ιωαννίνων. Η εμπροσθοφυλακή της δεύτερης φάλαγγας και συγκεκριμένα το 8ο και 9ο Τάγμα Ευζώνων συνεχίζουν την προέλασή τους μέσω του Αγίου Νικολάου προς Ραψίστα (Πεδινή). Παρά την κόπωση δεν σταματούν και συνεχίζουν την καταδίωξη μέσα στην πεδιάδα.

xa-ioanina__article

Φωτογραφία από τους εορτασμούς για την απελευθέρωση των Ιωαννίνων (2013), όπου παρευρέθη ο Συναγωνιστής Χρήστος Παππάς

Οι δύο Διοικητές, οι Ταγματάρχες Βελισσαρίου και Ιατρίδης, εκμεταλλευόμενοι την επιτυχία και με δική τους πρωτοβουλία συνεχίζουν την καταδίωξη και πέραν της Ραψίστας. Φτάνουν λοιπόν στις παρυφές των Ιωαννίνων στις 6 το απόγευμα, νύχτα πια. Στην περιοχή του Αγίου Ιωάννου εγκαθιστούν προφυλακές μάχης και αιχμαλωτίζουν 37 Τούρκους αξιωματικούς και 935 στρατιώτες. Συγχρόνως αποκόπτουν τις γραμμές της τηλεγραφικής επικοινωνίας Ιωαννίνων-Μπιζανίου. Με την καταδρομική αυτή ενέργεια των Βελισσαρίου και Ιατρίδη δίδεται η εντύπωσις στο τουρκικό στρατηγείο ότι έχει καταρρεύσει όχι μόνο ολόκληρο το μέτωπο αλλά και αυτό το απόρθητο Μπιζάνι.

Μια ώρα πριν από τα μεσάνυχτα φτάνει ως τις προφυλακές των Ευζώνων μας άμαξα με τον επίσκοπο Δωδώνης και δύο Τούρκους επιτελείς αξιωματικούς φέροντες στον Κωνσταντίνο την πρόταση για την παράδοση της πόλεως και την κατάπαυση του πυρός. Ο Βελισσαρίου συνοδεύει τους κήρυκες μέχρι το ελληνικό στρατηγείο που ήταν εγκατεστημένο σε ένα χάνι το λεγόμενο χάνι του Εμίν Αγά. Όταν στις 4.30 το πρωί της 21ης Φεβρουαρίου παρουσιάστηκε ο Βελισσαρίου μαζί με την τουρκική αντιπροσωπεία στον Κωνσταντίνο αυτός καταλαβαίνοντας περί τίνος πρόκειται του είπε χαμηλόφωνα: «Θέλεις φίλημα αλλά θέλεις και δέσιμο»αναφερόμενος έτσι στο παράτολμο εγχείρημά του να βγει στην πεδιάδα και να φθάσει χωρίς διαταγή μέχρι τον Άγιο Ιωάννη.

Το πρωί όλα τα τουρκικά τμήματα υψώνουν λευκές σημαίες, καταθέτουν τα όπλα και παραδίδονται στους Έλληνες. Στις 9 το πρωί εισέρχεται στην πόλη το πρώτο Ελληνικό τμήμα και αναλαμβάνει τα καθήκοντα της τηρήσεως της τάξεως. Οι Γιαννιώτες γελώντας και κλαίγοντας από χαρά υποδέχονται τους ελευθερωτές λέοντας: «Χριστός Ανέστη, αδέλφια». Χάρις στο παράτολμο κατόρθωμα των δύο ευζωνικών Ταγμάτων σώθηκε πολύτιμο Ελληνικό αίμα που θα χυνόταν στη γενική επίθεση της 21ης Φεβρουαρίου. Και όχι μόνο αυτό. Αλλά κατορθώθηκε επίσης να αιχμαλωτισθούν χίλιοι Τούρκοι αξιωματικοί και 30000 Τούρκοι στρατιώτες μαζί με τον οπλισμό τους. Το πρωί της 22ας Φεβρουαρίου ο Διάδοχος Κωνσταντίνος εισέρχεται έφιππος, θριαμβευτής και νικητής στα Γιάννενα. Ένα όνειρο αιώνων έχει συντελεσθεί. Τα Ιωάννινα είναι πια ελεύθερα, είναι πια Ελληνικά.  

ΗΜΕΡΗΣΙΑ  ΔΙΑΤΑΓΗ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΕΠΙ ΤΗ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙ ΤΗΣ  ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΗΣ 

Ιωάννινα 23 Φεβρουαρίου 1913  

ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΙ, ΥΠΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΑΙ.  

Η άλωσις του φρουρίου των Ιωαννίνων προσέθεσε μίαν ακόμη περίλαμπρον νίκη εις τα ένδοξα κατορθώματά σας. Αφού διεσχίσατε την Μακεδονίαν ολόκληρον και συντρίψατε δυο εχθρικάς στρατιάς αλώσατε εις επισφράγισιν των κατορθωμάτων τούτων και φρούριον όπερ εθεωρείτο απόρθητον. 

Αι μεγάλαι στερήσεις και αι κακουχίαι τας οποίας μετά τοσαύτης καρτερίας υπέστητε, αμιλλώνται προς την ανδρείαν σας. Εις τα Μακεδονικά Τρόπαια προσεθέσατε νέα τοιαύτα. Πλέον των 100 πυροβόλων και μία ακόμη εχθρική στρατιά με τους Στρατηγούς της, τα Επιτελεία της και τας Σημαίας της, ευρίσκονται αιχμάλωτοι υπό την κυριαρχίαν σας.  

Αι Σημαίαι σας εκαλύφθησαν με νέαν δόξαν. Ολόκληρον το Έθνος θαυμάζει το νέον κατόρθωμά σας. Εγώ δε, υπερήφανος διότι ηγούμαι τοιούτου Στρατού, σας εκφράζω την πλήρη ευαρέσκειάν μου. 
Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/anadhmosieush-san-shmera-to-1913-ta-iwannina-einai-pia-eleuthera-einai-pia#ixzz3SS4W3DKr

Ο Τάφος της Αμφίπολης, ο Σαμαράς, η Παναγιωταρέα και η ψοφοδεξιά

 

Το ότι η πατριδοκάπηλη ψοφοδεξιά προχώρησε στη πολιτική σύληση του Τάφου της Αμφίπολης, είναι ευρέως γνωστό και απεδείχθη περίτρανα με τις φαιδρότητες της επίσκεψης Σαμαρά.

Πλέον, το πολιτικό σόου της καπήλευσης της αρχαιολογικής ανακάλυψης από την ΝΔ, περνά στο στάδιο του δημοσιογραφικού σόου, από τους στρατευμένους δημοσιογράφους της ψοφοδεξιάς.

Ο λόγος για την στρατευμένη στο πατριδοκάπηλο στρατόπεδο της ΝΔ δημοσιογράφο Άννα Παναγιωταρέα, η οποία τέτοιο το περασμένο έτος γαύγιζε κατά της Χρυσής Αυγής και για την αναγκαιότητα να αντιμετωπιστεί η άνοδός της. Είχε μάλιστα φθάσει μέχρι του σημείου να δηλώσει πως η Τελετή Τιμής και Μνήμης της Χρυσής Αυγής στις Θερμοπύλες, με αναμμένους πυρσούς ήταν θέαμα ανατριχιαστικό!

Επανερχόμαστε όμως στο θέμα μας, το οποίο είναι ο Τάφος της Αμφίπολης, τον οποίο επισκέπτεται πλήθος συμπατριωτών μας από ενδιαφέρον, μεταξύ αυτών και ο βουλευτής του Λαϊκού Εθνικιστικού Κινήματος, Αρτέμης Ματθαιόπουλος. Δεν έχουν όμως αυτοί οι «κοινοί θνητοί», την κομματική εμβέλεια μιας Άννας Παναγιωταρέα! Η οποία όχι μόνο εισήλθε στο χώρο όπου λαμβάνουν χώρα οι εργασίες των αρχαιολόγων αλλά και φωτογραφήθηκε για να παρουσιάσει στο πόπολο το κατόρθωμά της!

Δεν αρκέστηκε φυσικά στην φωτογραφία: έπρεπε να δείξει ότι διαφέρει από τον πολύ κόσμο, τους πληβείους, έπρεπε να αποδείξει πως γνωρίζει και έκανε και τη χάρη στους διαδικτυακούς της φίλους να ενημερώσει για στοιχεία της αρχαιολογικής έρευνας, ως παραμάγαζο (ή παρασυναγωγή αν προτιμάτε) του υπουργείου Πολιτισμού. Άλλωστε το κομματικό Κράτος δεν ψόφησε ακόμα, ζει και βασιλεύει υπό το τυραννικό Καθεστώς της Χούντας Σαμαρά. Γι’ αυτό και ουδόλως αισχύνονται οι «πρόμαχοι της ισονομίας», οι «δημοκράτες», όταν δικαιολογούν την παρουσία της κυρίας Παναγιωταρέα με τη φράση: «πληροφορίες αναφέρουν ότι η Αννα Παναγιωταρέα διατηρεί φιλική σχέση με την γραμματέα του υπουργείου Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη».

Στο όνομα των «φιλικών σχέσεων» εξάλλου –όπου φιλικές σχέσεις βεβαίως, προσθέσατε το κομματικές– έγιναν χιλιάδες διορισμοί στο δημόσιο, ενώ χιλιάδες απατεώνες συνέχιζαν να δραστηριοποιούνται επαγγελματικά παρά το γεγονός πως δεν τακτοποιούσαν τις οφειλές τους. Μερικά παραδείγματα κομματόσκυλων που συνελήφθησαν για χρέη εκατομμυρίων ευρώ προς το δημόσιο, ενώ ασκούσαν παρά ταύτα κανονικά και ανενόχλητα τις δραστηριότητές τους, αρκεί για να πείσει και τον πλέον καχύποπτο.

Επανερχόμεθα στο τέκνο του κομματικού σωλήνα της ψοφοδεξιάς, την Άννα Παναγιωταρέα, η οποία δεν είναι κοινή θνητή και εισήλθε στον αρχαιολογικό χώρο, λόγω των «φιλικών σχέσεων».

Γράφει η συγκεκριμένη στις 14 Αυγούστου: «Είμαι πολύ απασχολημένη και δεν βρίσκω χρόνο για να γράψω στην σελίδα μου (σ.σ. η Χούντα Σαμαρά σας απαγορεύει να γελάσετε. Όποιος τολμήσει να γελάσει αντιμετωπίζει ποινή 2 ετών φυλάκισης τουλάχιστον!), αλλά διαβάζοντας τα ΤΕΡΑΤΑ που γράφονται για τον Τύμβο Καστά και το ταφικό μνημείο που βρέθηκε εντός του μαρμαρόγλυφου περιβόλου, θέλω τουλάχιστον εσείς που με διαβάζετε να ξέρετε την πραγματικότητα». Και παραθέτει 5 σημεία εικασιών με κορυφαίο το εξής:

«Δεν ξέρει κανείς ΠΟΙΟΣ είναι θαμμένος μέσα στον τάφο. Θα το μάθουμε μόλις ανοίξει η θύρα».

Ακολούθως, αν και δεν έχει χρόνο να γράψει στη σελίδα της, μας πληροφορεί -εμάς τους κοινούς θνητούς- θαρρείς και είναι μέλος της ομάδος των αρχαιολόγων για τα επόμενα βήματα, απαριθμώντας επτά σημεία. «Υπολογίζεται ότι θα έχει καθαιρεθεί ο τοίχος-σφράγισμα του τάφου ως την άλλη Παρασκευή, εφόσο (καθηγήτρια δημοσιογραφίας ΑΠΘ η κυρία, διατηρείται η ορθογραφία του πρωτοτύπου για να την… θαυμάσετε) όλα πάνε καλά»!

Δεν μένει παρά να κάνει νέα ανάρτηση, δια της οποίας θα ενημερώνει τον «λαουτζίκο» πως οι αρχαιολόγοι είναι έτοιμοι να ταυτοποιήσουν το νεκρό μια ημέρα προ της καθιερωμένης ομιλίας του προέδρου της και πρωθυπουργεύοντος της Χούντας, Αντώνη Σαμαρά, στη ΔΕΘ! Η κυρία Παναγιωταρέα, χάρη στις «φιλικές σχέσεις» της, είναι σε θέση να μας ενημερώσει και για την ακριβή ώρα που θα ταυτοποιηθεί σε ποιόν ανήκει ο τάφος. Εάν θέλει βεβαίως και επιπρόσθετα εάν θέλει να το εκμυστηρευτεί στους πληβείους, εμάς. Είναι σίγουρο πως δεν θα θέλει.

Και δεν θα θέλει διότι το έργο αυτό το έχει αναλάβει προσωπικά ο ηγέτης του τίποτα και καπηλευτής του Ενδόξου Παρελθόντος, ο υποτακτικός της Τρόικα και των σιωνιστικών οργανώσεων του ανθελληνικού μίσους, ο «πολύς» πρόεδρος της ΝΔ, Αντώνης Σαμαράς. Η αποστολή της Άννας Παναγιωταρέα περιορίστηκε σε μια φωτογραφία που καταδεικνύει την χυδαία κατάντια του κομματικού κράτους της ψοφοδεξιάς και σε δυο λόγια δίκην προοιμίου για τα όσα σκοπεύει να καπηλευτεί ο Σαμαράς από βήματος της ΔΕΘ.

Στους κοινούς θνητούς, στους πληβείους, στον απαξιωτικά αποκαλούμενο λαουτζίκο επαφίεται το έργο του γκρεμίσματος του κομματικού Κράτους. Έργο το οποίο θα προκαλέσει στην κυρία καθηγήτρια ακόμη μεγαλύτερη ανατριχίλα, από εκείνη που της προκάλεσε το 2013 μια λιτή αλλά ιερή μυσταγωγία της Χρυσής Αυγής, στο αιώνιο Πεδίο των Θερμοπυλών.

Ευάγγελος Καρακώστας

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/index.php/enimerosi/view/o-tafos-ths-amfipolhs-o-samaras-h-panagiwtarea-kai-h-psofodejia#ixzz3ByVG5vCR

Πήγαν οι Έλληνες μετανάστες στις ΗΠΑ παρανόμως;

 

Του Γιάννη Κολοβού* (ΕΠΙΚΑΙΡΑ, 06/02-12/02/2014)

Εκδόθηκε πρόσφατα από το Παράρτημα Ελλάδας του Ιδρύματος Rosa Luxemburg(IRL – το οποίο πρόσκειται στο Γερμανικό κόμμα Die Linke, με το οποίο συνεργάζεται ο ΣΥΡΙΖΑ) ένα μικρό βιβλίο με τίτλο «Η μετανάστευση στην Ελλάδα: έντεκα μύθοι και περισσότερες αλήθειες». Σκοπός του είναι «να αποδομήσει με τεκμηριωμένα στοιχεία τους ποικίλους κοινωνικούς μύθους που αφορούν τη μετανάστευση» και «να προτείνει μια ρεαλιστική αλλά και δίκαιη μεταναστευτική πολιτική, δηλαδή μια πραγματικά αριστερή πολιτική». Δυστυχώς, η προσπάθεια αυτή αποτυγχάνει καθώς οι «κοινωνικοί μύθοι» δεν αναλύονται στην ολότητά τους αλλά παρουσιάζονται επιλεκτικά κάποιες πτυχές τους προκειμένου να είναι εύκολο να… «αποδομηθούν». Έτσι το βιβλίο αυτό καταλήγει να είναι μία επανάληψη μύθων της Αριστεράς για το μεταναστευτικό, οι οποίοι μικρή σχέση έχουν τόσο με την σύγχρονη όσο και με την ιστορική πραγματικότητα.

…….

Η δυσκολία του IRL να παραθέσει αντικειμενικά τις σύγχρονες παραμέτρους του μεταναστευτικού προβλήματος της Ελλάδος δεν θα πρέπει να προκαλεί κατάπληξη καθώς το IRL αντιμετωπίζει αντίστοιχη δυσκολία στο να δει με αντικειμενικότητα γεγονότα τα οποία έλαβαν χώρα προ ογδόντα, εκατό και εκατόν είκοσι ετών! Για αυτό φτάνει στο σημείο να ισχυρίζεται ότι «προβάλλεται συστηματικά το επιχείρημα οι Έλληνες μετανάστες δεν «εισέβαλαν» απρόσκλητοι στις ξένες κοινωνίες, αλλά μετανάστευσαν οργανωμένα και νόμιμα, κατόπιν πρόσκλησης των χωρών υποδοχής, που είχαν ανάγκη εργατικών χεριών… Τα παραπάνω θα μπορούσαν πράγματι να αφορούν τους πατεράδες μας που μετανάστευσαν στη Γερμανία. Δεν μπορούμε όμως να πούμε το ίδιο για τους παππούδες μας που μετανάστευσαν στην Αμερική στις αρχές του 20ού αιώνα… Ακόμα και ο όρος «λαθρομετανάστης» χρησιμοποιήθηκε τότε, στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, για να περιγράφει τη μαζική και απρογραμμάτιστη φυγή του ενός τετάρτου του οικονομικά ενεργού πληθυσμού της χώρας (περίπου 400.000 άνθρωποι), κυρίως προς τις ΗΠΑ. Τα φαινόμενα λαθραίας επιβίβασης στα υπερωκεάνια και οι απόπειρες λαθραίας εισόδου στο έδαφος των ΗΠΑ δεν ήταν διόλου σπάνια» (σελ. 48-49).

Καταρχάς στο προαναφερθέν εδάφιο υπάρχει μία εσωτερική αντίφαση. Από τη μια ισχυρίζεται το IRL ότι 400.000 Έλληνες κατάφεραν και εισήλθαν παρανόμως στις ΗΠΑ, αλλά από την άλλη μιλά για «απόπειρες λαθραίας εισόδου στο έδαφος των ΗΠΑ» που δεν ήταν «διόλου σπάνιες». Το γεγονός ότι το IRL κάνει λόγο για «απόπειρες» δείχνει ότι δεν ήταν επιτυχημένες. Επιπλέον, το γεγονός ότι τέτοιες «απόπειρες» δεν ήταν «σπάνιες» δεν δικαιολογεί το συνολικό χαρακτηρισμό της μετανάστευσης Ελλήνων προς τις ΗΠΑ ως «λαθρομετανάστευση», γιατί τότε θα χαρακτηριζόταν το όλον με βάση ένα μικρό μέρος του. Ας σημειωθεί επίσης ότι για το χαρακτηρισμό αυτό το IRL βασίζεται σε ένα άρθρο της εφημερίδας «Εμπρός» της 26/4/1929, σε ένα ρεπορτάζ του «Ιού» της Ελευθεροτυπίας και σε μία τηλεοπτική εκπομπή του Στ. Κούλογλου που χρονολογούνται στα τέλη της δεκαετίας του ’90.

Επιπλέον, σε κανένα από τα τρία αυτά «στοιχεία» δεν γίνεται λόγος περί 400.00 παρανόμων μεταναστών από την Ελλάδα στις ΗΠΑ. Μάλιστα, στο ρεπορτάζ του «Ιού», το οποίο επικαλείται το IRL, υπήρχε η παραδοχή ότι δεν θα έπρεπε να συγκρίνονται οι Έλληνες μετανάστες στις ΗΠΑ με τους Αλβανούς παράνομους μετανάστες προς την Ελλάδα, αλλά οι Μεξικανοί. Κι αυτό γιατί, όπως παραδέχεται ο «Ιός», «(οι Μεξικανοί) -αν θέλαμε να είμαστε απολύτως ακριβείς- θυμίζουν πολύ περισσότερο τους Αλβανούς μετανάστες στη χώρα μας ο αριθμός τους είναι πολύ μεγαλύτερος από τις άλλες ομάδες, προέρχονται από γειτονική χώρα και σε υψηλό ποσοστό έχουν εισέλθει παράνομα στις ΗΠΑ» (Ελευθεροτυπία 28/11/1999). Παράδοξο είναι και το γεγονός ότι το IRL κρίνει μόνο με στοιχεία τα οποία αφορούν στα έτη 1929-1930, δηλαδή τα έτη του αμερικανικού Κραχ, ένα φαινόμενο (τη μετανάστευση Ελλήνων προς τις ΗΠΑ) το οποίο αρχίζει να παίρνει μαζικές διαστάσεις από το 1890, δηλαδή λάμβανε χώρα ήδη επί σαράντα έτη. Ακόμα και το προαναφερθέν άρθρο του ‘Εμπρός’ αν διαβαστεί ολόκληρο καταδεικνύει ότι λόγω του Κραχ, διάφοροι επιτήδειοι προσπαθούσαν να εκμεταλλευτούν την επιθυμία των Ελλήνων να μεταναστεύσουν προς τις ΗΠΑ πουλώντας τους πλαστά διαβατήρια. Τόσο οι ελληνικές Αρχές όσο και ο Αρχές των ΗΠΑ προέβαιναν σε αυστηρού ελέγχους και οι παραβάτες απελαύνονταν Πάντως, σε όλη αυτή την παραφιλολογία ο γράφων έχει -εδώ και δεκαπέντε έτη- με στοιχεία απαντήσει μέσα από το επίσημο όργανο του Συμβουλίου Αποδήμου Ελληνισμού Βορείου και Νοτίου Αμερικής.

Η εμπάθεια του IRL καταδεικνύεται περίτρανα και από μια απλή ανάγνωση της αρθρογραφίας της εφημερίδας ‘Εμπρός’ που αφορά στη μετανάστευση Ελλήνων προς την Αμερική. Εκεί περιγράφεται ανάγλυφε ότι υπήρχε μεταναστευτικός νόμος εκ μέρους των ΗΠΑ, ότι υπήρχαν έλεγχοι τόσο στα λιμάνια αναχώρησης των υπερωκεανίων όσο και στα λιμάνια προορισμού, ότι οι μετανάστες έπρεπε να πληρούν συγκεκριμένα κάθε φορά κριτήρια και ότι αν δεν τα πληρούσαν απελαύνονταν πίσω στην Ελλάδα. Λόγω του ότι υπήρχε πλαίσιο ελέγχου και του ότι την Ελλάδα και τις ΗΠΑ τις χώριζε ένας ολόκληρος ωκεανός, η παράνομη μετανάστευση προς τις ΗΠΑ ήταν ελάχιστη, καθώς θα μπορούσε να γίνει μόνο από λαθρεπιβάτες στα υπερωκεάνια. Επομένως, η ταύτιση αυτής της ελεγχόμενης διαδικασίας με τη μαζική εισροή εκατοντάδων χιλιάδων παρανόμων μεταναστών στην Ελλάδα από το 1990 και μετά θα πρέπει να βάλει σε σκέψεις τον κάθε καλόπιστο αναγνώστη.

Πιο συγκεκριμένα, στις σελίδες της εφημερίδας Εμπρός (21/2/1901) διαβάζουμε: «Περί τους 100 νέοι μετανάσται ανεχώρησαν χθες εκ Πειραιώς εις Αμερικήν μέσω Μασσαλίας. Προ της αναχωρήσεως αυτών η αστυνομική αρχή Πειραιώς εξήτασε ποία επρομηθεύθησαν διαβατήρια, εις δε τους μη έχοντας τοιαύτα δεν επέτρεψε την αναχώρησιν, διότι εν Αμερική δεν είνε δεκτοί άνευ διαβατηρίων». Η ελεγχόμενη αυτή διαδικασία ήταν συνεχής, καθώς στις 20/5/1916 διαβάζουμε:«Διά του ατμοπλοίου «Υπεροχή» ανεχώρησαν χθες εκ Πειραιώς υπερδιακόσιοι ομογενείς μετανάσται, κατευθυνόμενοι εις την Ν. Υόρκην μέσω Νεαπόλεως… Υπό των ενωμοταρχών της καταδιώξεως Πειραιώς συνελήφθησαν χθες 10 μετανάσται οι οποίοι ήσαν έτοιμοι ν’ αναχωρήσουν, μολονότι υπαγόμενοι εις την στρατιωτική υποχρέωσιν».

Στις 7/5/1903 διαβάζουμε: «Τινές είδον μετά χαράς τα αυστηρά μέτρα τα οποία έλαβεν εναντίον της μεταναστεύσεως η Αμερικανική Κυβέρνησις και των οποίων συνέπεια υπήρξεν η αποπομπή των 600 Ελλήνων μεταναστών, οίτινες επέστρεψαν κατ’ αυτάς εις την Ελλάδα… Αι αμερικανικαί αυστηρότητες εναντίον της μεταναστεύσεως δεν έχουν σκοπόν να εμποδίσουν αλλά να περιορίσουν την μετανάστευαν και ιδίως να ξεκαθαρίσουν τους μετανάστας… Οι μετανάσται οι μη έχοντες πιστοποιητικά καλής διαγωγής και τα μέσα συντηρήσεως μέχρις ευρέσεως εργασίας και οι μετανάσται οι πάσχοντες από χρόνια και μεταδοτικά νοσήματα, οι ηλίθιοι και οι ανάπηροι αποπέμπονται… Επιτρέπεται δε μόνον εις τους ηθικώς και σωματικώς αρτίους να εγκαθίστανται εις το αμερικανικόν έδαφος, αλλά και εις τούτους μόνον όταν παρέχουν εχέγγυα ότι θα καταστώσι χρηστοί πολίται».

Ενδεικτική του ελέγχου της εισροής που υπήρχε είναι και η έκθεση του Έλληνα γενικού πρόξενου στη Νέα Υόρκη η οποία αναφέρει ότι (Εμπρός, 10/6/1913) τους τρεις πρώτους μήνες του 1903 μετανάστευσαν 174 Έλληνες τον Ιανουάριο, 370 το Φεβρουάριο και 1.226 το Μάρτιο, ενώ κατά το 9μηνο από την 1/7/1902 μέχρι τις 31/3/1903 οι αφιχθένιες Έλληνες μετανάστες ήταν 6.380 άνδρες και 253 γυναίκες. Το 1907 νέα έκθεση του ίδιου πρόξενου ανέφερε ότι οι αμερικανικές Βουλές ψήφισαν νόμο «ο οποίος αυξάνει από 2 εις 4 δολλάρια τον κατ’ άτομον φόρον των αποβιβαζομένων εις την Αμερικήν μεταναστών, προσθέτει δε διατάξεις τινάς ως αιτίας αποκλεισμού». Μάλιστα, ο πρόξενος ανέφερε ότι κατά το 1905 η μετανάστευση των Ελλήνων ανήλθε συνολικά σε 28.126 άτομα, ενώ απελάθηκαν 857. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται, εκ τούτων ημίσεις απηλάθησαν διότι απεδείχθη κατόπιν εξετάσεως ότι είχον προσυμφωνήσει εργασίαν εις τας Ηνωμ. Πολιτείας προ της αφίξεώς των, 365 απηλάθησαν ως πένητες, μη φέροντες επ’ αυτών το απαιτούμενον χρηματικόν ποσόν, 81 ως πάσχοντες εκ μεταδοτικών νοσημάτων και 4 ως φρενοβλαβείς» Εμπρός, 11/3/1907).

Σε άλλο άρθρο (Εμπρός, 7/6/1911) γίνεται αναφορά σε νομοσχέδιο του ελληνικού υπουργείου Εσωτερικών με σκοπό τον περιορισμό της μετανάστευσης προς την Αμερική με τον καθορισμό καταβολής χρηματικής εγγύησης για όσους ήθελαν να μεταναστεύσουν, ενώ συστήνεται ειδική υπηρεσία στα διάφορα προξενεία προκειμένου να υπάρχει εποπτεία των μεταναστών.

Δύο χρόνια αργότερα διαβάζουμε Εμπρός, 31/1/1913) ότι «το αμερικανικό Κογκρέσον εψήφισε νόμον δι’ ου επιβάλονται πολλοί νέοι περιορισμοί εις την μετανάστευσιν… Επιβάλλεται η παρουσία επί των ατμοπλοίων των μεταφερόντων -μετανάστας επιθεωρητών, επιθεωρητριών και ιατρού εντεταλμένων όπως αναφέρουν εις το Κυβερνητικόν Γραφείον της μεταναστεύσεως τα καθέκαστα του ταξειδίου των…». Αξιοσημείωτο είναι ότι με το νόμο αυτό «...απαγορεύεται η μετανάστευσις εις Αμερικήν αγραμμάτων...» οι οποίοι δεν είχαν αποκλειστεί κατά την αντίστοιχη συζήτηση του 1907 (Εμπρός, 11/3/1907).

Στις 5/3/1929 η εφημερίδα Εμπρός αναφέρει ότι «ο τέως Πρόεδρος της Αμερικής κ. Κούλιτς… υπέγραψε διοικητικήν πράξιν δυνάμει της οποίας τίθεται εις εφαρμογήν ο νόμος ο επιτρέπων εις τας μεταναστευτικάς αρχάς ν’ απελαύνουν αμέσως εκ του αμερικανικού εδάφους πάντα μετανάστην καταδικαζόμενον δι’ οιανδήποτε πράξιν υπό των αμερικανικών δικαστηρίων». Στην ίδια εφημερίδα στις 13/10/1930 διαβάζουμε ότι «χάρις εις τα περιοριστικά μέτρα, που έχει θέσει η Αμερική, η μετανάστευσις εις την χώραν αυτήν έχει ελαττωθεί σημαντικώς. Κατά τον παρελθόντα Ιούλιον εισήλθον εις τας Ηνωμένας Πολιτείας 29.789 αλλοδαποί… [εκ των οποίων] μόνον 13.323 ήσαν μετανάσται διά μόνιμον εγκατάστασιν… Τα 3/5 των μεταναστών προήρχοντο εξ Ευρώπης και την πρώτην θέσιν κατείχεν η Ιταλία, έπειτα η Γερμανία και κατόπιν ήρχοντο η Αγγλία, η Ιρλανδία και η Σκωτία».

Έχουν οι προαναφερθείσες περιγραφές την παραμικρή ομοιότητα με το φαινόμενο της μαζικής εισροής παρανόμων μεταναστών στη χώρα μας από το 1990 και μετά;

Εν κατακλείδι

Το βιβλίο του IRL αποτελεί μια επιτομή των επιχειρημάτων που έχουν ακουστεί κατά καιρούς από τους υπέρμαχους μιας μεταναστευτικής πολιτικής ανοιχτών συνόρων και συνεχών διαδικασιών εκ των υστέρων νομιμοποιήσεων παρανόμων μεταναστών. Δυστυχώς η πραγματικότητα, όσο κι αν προσπαθούν με προκρούστειες μεθόδους να την προσαρμόσουν στην πολιτική τους οπτική, είναι αμείλικτη. Η επίφαση μεταναστευτικής πολιτικής που ακολούθησε η Ελλάδα κατά τα τελευταία είκοσι πέντε έτη, η οποία χαρακτηριζόταν από αδυναμία ελέγχου των εξωτερικών συνόρων της χώρας, από ανεπάρκεια των προσπαθειών επαναπατρισμού των παρανόμων μεταναστών και από τέσσερις εκ των υστέρων νομιμοποιήσεις, έχει διευρύνει το μέγεθος του προβλήματος. Η εθελοτυφλία στα συμπτώματά του, μεταξύ των οποίων είναι η αυξημένη συμμετοχή των αλλοδαπώνστη βαριά εγκληματικότητα και οι σοβαρές επιπτώσεις στους μισθούς και στις ευκαιρίες απασχόλησης των Ελλήνων στους κλάδους της ανειδίκευτης ή χαμηλής ειδίκευσης εργασίας, δεν πρόκειται να αλλάξει τις πραγματικές παραμέτρους του προβλήματος. Ούτε θα τις αλλάξει η «προσαρμογή» της πρόσφατης ιστορίας της χώρας μας προκειμένου να «ταιριάξει» με την πολιτική ατζέντα του καθενός.

Μετά τα προαναφερθέντα δεν θα πρέπει να προκαλεί εντύπωση το γιατί το IRL αλλά και όλοι εκείνοι που επικαλούνται μια αντίστοιχη επιχειρηματολογία για το μεταναστευτικό αποφεύγουν να μπουν σε πιο πολύπλοκες παραμέτρους του θέματος όπως το γεγονός ότι αυξανόμενος αριθμός επιστημονικών μελετών δείχνει ότι η αυξημένη εθνοτική και πολιτισμική διαφορετικότητα οδηγεί στον κοινωνικό θρυμματισμό και στη δημιουργία παράλληλων κοινωνιών.

Η εσκεμμένη αγνόηση κάποιων πτυχών του φαινομένου και η εθελοτυφλία για τις πραγματικές διαστάσεις κάποιων άλλων σίγουρα δεν βοηθούν στη διαμόρφωση των προτάσεων εκείνων που θα οδηγούσαν στην καλύτερη διαχείριση και στην επίλυση του προβλήματος.

* Ο Γιάννης Κολοβός είναι επικοινωνιολόγος. Για το θέμα της μετανάστευσης έχει συγγράψει τα βιβλία Το Κουτί της Πανδώρας: Παράνομη μετανάστευση και νομιμοποίηση στην Ελλάδα (Αθήνα, Πελασγός 2003) και Μεταναστευτική πολιτική και ενσωμάτωση μεταναστών: Η περίπτωση της Ελλάδας (Αθήνα, Πελασγός 2011). Από το 2009 συνεργάζεται με το Research Institute for European and American Studies (RIEAS) ως Research Associate σε θέματα μεταναστευτικής πολιτικής. Όλο το άρθρο που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ μπορείτε να το δείτε εδώ

ΠΗΓΗ

H OXIA -Θερμοπύλες χωρίς φωτογραφίες

Η μέρα έπεφτε και οι συναγωνιστές και οι συναγωνίστριες που έκαναν το μακρύ ταξίδι στο κέντρο της Ελλάδας πολυάριθμοι, συγκεντρώθηκαν και φέτος στις Θερμοπύλες. Οργανωμένοι και πειθαρχημένοι, νέοι πέρα από κάθε ηλικία, με τις δάδες και τα λάβαρα της Ελλάδας. Δυναμικοί νεαροί , κορίτσια στα 12 χρόνια τους, παρέες που ταξίδεψαν από τη Θάσο, το Κιλκίς, τα Γιάννενα για να απαντήσουν στο προσκλητήριο τιμής για την ηρωικότερη και την πιο φημισμένη μάχη της παγκόσμιας Ιστορίας, γυναίκες μεγάλες με χέρια που μαρτυρούσαν ώρες σκληρής δουλειάς, οικογένειες με παιδιά, μορφές γνωριμες και πάρα πολλές άγνωστες, με την ίδια όμως ματιά, με μάτια διάπλατα ανοιχτά στα τελούμενα.

Χιλιάδες κόσμου δίνουν το «παρών», περιμένουν να δουν και ν’ ακούσουν ό,τι στους στέρησε το ψευρορωμαίικο. Το δικαίωμα να είναι περήφανοι γι’ αυτό που είναι. Όχι για το τι θέλουν γι’ αυτούς να είναι οι Ευρωπαίοι ή οι Αμερικανοί, ή οι δημοσιογράφοι κι οι πολιτικάντηδες. Αλλά γιατί είναι Ελληνες. Οι καλύτερη πάστα ανθρώπου που κλείνει στην ύπαρξή του ολόκληρο τον κόσμο. Και είναι εδώ χωρίς τίποτε να περιμένουν, αλλά τα πάντα να ελπίσουν σ’ αυτό το κάλεσμα της Ιστορίας, το χρέος της τιμής στους προγόνους.

Λίγες μέρες πριν, οι «σκληροί» του ΠΑΣΟΚ, θλιβερά ρετάλια μιας υπερφίαλης, αρπακτικής παντοδυναμίας, αυτοί που με τις πονηριές τους εξαπάτησαν και εξαγόρασαν ένα λαό, και τώρα συγκυβερνούν με το δήθεν αντίπαλο δέος της ελαφροδεξιάς, μαζεύτηκαν για να ανασυντάξουν το κόμμα της ανομίας και της διάλυσης. Και μην αμφιβάλετε πως ήσαν αληθινοί αυτοί που ζητούσαν να τους σώσει ο Παπανδρέου και ο Σημίτης.

Δυο κόσμοι τόσο διαφορετικοί μέσα στην Πατρίδα μας.

 Γύρισα από τις Θερμοπύλες, χωρίς ούτε μια φωτογραφία.

Παλαιότερα τέτοιες συγκεντρώσεις με συγκινούσαν συναισθηματικά, με μιαν ανάταση και μια προσμονή να έρθει επιτέλους η μέρα που θα κάνουμε κι εμείς το καθήκον μας. Να μας δωθεί να είμαστε με κάποιο μικρόν έστω τρόπο χρήσιμοι. Στο πέρασμα του χρόνου εκείνη η πρώτη πεισιθανάτια σχεδόν προσμονή έχει δώσει τη θέση της στη βεβαιότητα ότι κάθε καλός αγώνας, ενταγμένος στην προσπάθεια ενός συνόλου που ξέρει τι ζητά για την Πατρίδα, μπορεί να φέρει καρπό.

Σήμερα, δεν έφερα από τις Θερμοπύλες αναμνήσεις. Εφερα την εικόνα των ματιών των χιλιάδων φίλων και συναγωνιστών που ατένιζαν το άγαλμα του Λεωνίδα, τις σημαίες και τις δάδες, τους ομιλητές και τον Αρχηγό, με αποφασιστικότητα και ελπίδα. Σε πείσμα φίλων και εχθρών, είμαστε εδώ, όλοι παρόντες, όλοι πιστοί. Εμείς, οι τελευταίοι όρθιοι, οι πρώτοι μιας νέας Ελλάδας που έρχεται.

Η ΟΧΙΑ

Σεπτέμβριος 2013