Ο ΧΡΙΣΤΟΣ «ΟΥΚ ΗΛΘΕ ΒΑΛΕΙΝ ΕΙΡΗΝΗΝ

Παραθέτουμε το παρακάτω κείμενο ως μια διαφορετική από τις συνήθεις παπαγαλίες των πολιτικών και των δημοσιογράφων προσέγγιση της Ορθοδοξίας, απαλλαγμένη από την επιρροή των «πολιτικά ορθών» διαστρεβλώσεων.

Περιμένοντας τά Χριστούγεννα –ὅσοι τοὐλάχιστον βρισκόμαστε στή μέση ἡλικία καί ἄνω– νοιώθουμε ἀκόμη πιό ἔντονα σάν πρόσφυγες στήν ἴδια μας τήν Πατρίδα, ἀφοῦ ἡ Δημόσια ζωή δέν παρουσιάζει πιά σχεδόν κανένα ἐνδεικτικό τῆς πνευματικότητος μέ τήν ὁποία ἀνατραφήκαμε ἀπό βρέφη γιά νά γίνουμε Χριστιανοί Ὀρθόδοξοι.

Οἱ Δημόσιες Ὑπηρεσίες ψυχρές σέ ὁτιδήποτε θά θύμιζε ἐκκλη­σι­αστική πνευματικότητα. Προϊστάμενοι καί ὑπάλληλοι Ὑπη­ρε­σιῶν καί καταστημάτων συμπεριφέρονται σάν «ἄθεοι ἐν τῷ κόσμῳ» καί ἀντιμετωπίζουν ἀκόμη καί τούς κληρικούς μέ τή φράση: «Ὁρῖστε κύριε, τί θέλετε κύριε;», ὁσάκις ἔρχονται σέ συναλλαγή μαζί τους. Τά σχολεῖα δέν εἶναι πιά φωλιές πού θά θερμάνουν τούς νεοσσούς ἀλλά καί τούς μεγαλύτερους μαθητές μέ τό ἦθος, τήν προβολή πνευματικῶν προτύπων, μέ τό προσωπικό ἐνδιαφέρον τῶν διδασκόντων, μέ τήν αὐταπάρνησή τους καί τήν πνευματική ἀγάπη τους.

Ἀκόμη καί οἱ Ναοί πολλῶν ἐνοριῶν, δυστυχῶς καί τῆς Ὑπαί­θρου, ἔχουν χάσει τήν πνευματική ζεστασιά τους καί ἡ Ἱερατική Πα­τρική στοργή καί ἀγάπη ἔχουν ἀντικατασταθεῖ ἀπό τήν ψυχρή συναλλαγή καί τή συμμόρφωση σέ διαδικασίες.

Μέσα σ’ αὐτές τίς συνθῆκες οἱ ἄνθρωποι, πού μεγάλωσαν μέ Ἀρχές, μελαγχολοῦν, καί ἐκεῖνοι πού μεγάλωσαν μέ ἐκκλησιαστική πνευ­μα­τι­κό­τη­τα, ὑποφέρουν.

Δέν ἀναπαύονται πουθενά. Δέν βλέπουν σέ καμμιά ἔκφραση τῆς σύγχρονης ζωῆς «τόν Χριστό τῶν παιδικῶν τους χρόνων», πολύ δέ περισσότερο δέν βλέπουν τόν Χριστό ὅπως μᾶς τόν δίδαξαν καί μᾶς τόν φανέρωσαν μέ τή ζωή τους οἱ πνευματικοί μας Πατέρες.

Παντοῦ ἐπικρατεῖ τό πνεῦμα τοῦ κόσμου. Ὅποιος ἔχει συνταχθεῖ μέ τό πνεῦμα αὐτό, ὑπερισχύει. Προβάλλεται, καταλαμβάνει ἡγε­τι­κές θέσεις, ἀποκτᾶ ἰσχυρούς προστάτες ὥστε ἡ κατεδάφιση τῶν πνευματικῶν προπυργίων τῆς Πατρίδος μας νά μή συναντήση κανένα ἐμπόδιο.

Ἀπόλυτη κατοχύρωση τῆς διαφθορᾶς, ὅπου καί ἄν παρατηρεῖται, ἀρκεῖ ἀπό τά “προϊόντα” της νά λαμβάνει μερίδιο ἐκεῖνος πού ἔχει τήν ἐξουσία νά τήν καλύπτη!

Ἡ ἀπελπισία τῶν πιστῶν ἀνθρώπων κορυφώνεται ὅταν διαπι­στώνουν πώς οὔτε στήν Ἐκκλησία δέν μποροῦν πιά νά ἐλπίζουν γιά ψυχική θαλπωρή οὔτε καί γιά δικαίωση τῆς ἀγανακτήσεώς τους ἐναντίον ἐκείνων πού ἰσοπεδώνουν, τά πάντα.

Βλέπουν παντοῦ ἕναν ἄρρωστο ἐφησυχασμό, μιά συνθηκολόγηση, μιά ἀποδοχή ἑνός μοιραίου πού ἀναπόφευκτα, πρέπει, τάχα, νά δεχθοῦ­με.

Ὅμως, οἱ πιστοί ἄνθρωποι δέν ἡσυχάζουν μέ τά κηρύγματα τῶν ἐφησυχαστῶν γιατί εἶναι πράγματι πιστοί καί ἔχουν ἐπίγνωση τῆς μεγάλης τους εὐθύνης νά καταθέτουν τήν μαρτυρική τους πράξη κάθε στιγμή τῆς ζωῆς τους.

Μέ ἕνα λόγο οἱ πιστοί, πού ἀγωνίζονται μέ εἰλικρίνεια καί αὐ­­τα­­­πάρνηση γιά νά ἐπικρατήση στή γῆ μας καί ἰδιαιτέρως στήν πνευματική μας Πατρίδα, τήν Ἑλλάδα, τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, αἰσθά­νον­ται πνευματικά ἄστεγοι καί ὀρφανοί, ἀφοῦ οἱ τεταγμένοι νά εἶναι Πνευματικοί τους Πατέρες ἤ συμβιβάζονται μέ τήν ἐξέλιξη τῶν δημοσίων πραγμάτων καί τήν κατάρρευση τοῦ ἤθους τοῦ Ἕλληνα, θεωρῶντας τα –μάλιστα– ἀναπόφευκτη ἐξέλιξη τοῦ πολιτισμοῦ, ἤ –στήν καλύτερη ἐκδοχή– ἀσχο­λοῦνται μέ τά συμπτώματα καί ὄχι μέ τό κυρίως πρόβλημα, πού εἶναι ἡ ὁλοκληρωτική κατάληψη τῆς περιοχῆς τοῦ Θεοῦ ἀπό τήν Πολιτική Ἐξουσία.

Ποιός συνειδητά πιστός ἄνθρωπος αἰσθάνεται πνευματική ἀσφά­λεια σήμερα στήν Πατρίδα μας, ὥστε ἀπερίσπαστος νά ἐπιδοθῆ στήν προσωπική του καλλιέργεια καί στήν καλλιέργεια τῆς οἰκο­γε­νείας του; Ὅταν πρέπει ἀνά πᾶσα στιγμή νά ἀντιπαλεύη γιά νά ξεκαθαρίση μέσα του ποιά εἶναι τελικά ἡ Ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ καί τῆς Ἐκ­κλησίας Του καί ὄχι ἁπλῶς ποιά εἶναι ἡ θρησκευτικοκουλτουριάρικη ἄποψη ἐκκλησιαστικῶν μεγαλοτιτλούχων ἤ ἡ φιλτραρισμένη ἀπό τό «πολι­τι­κῶς ὀρθόν» τῆς «Νέας Ἐποχῆς», πῶς νά τοῦ μείνη κουράγιο γιά νά ἀνδρωθῆ πνευματικά;

Τό σοβαρότερο πρόβλημα σήμερα δέν εἶναι ἡ πνευματική καί οἰκονομική κρίση, πού δημιούργησαν πρωταγωνιστικά οἱ Πολιτικοί μας, ἀλλά ἡ ἔλλειψη Ἐκκλησιαστικῆς Αὐθεντίας μέ Πανελλήνιο κῦ­ρος καί ἀναγνώριση, πού θά λειτουργοῦσε ὡς ἡ Ὄρνις πού θά ἐπι­συ­νήγαγε τούς πιστούς «ὑπό τάς πτέρυγας» τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἀλή­θειας.

Δέν εἴμαστε τόσο βαρειά κατατεθλιμμένοι ὥστε νά χάσουμε τήν Πίστη μας. Δόξα τῷ Θεῷ! Γι’ αὐτό πιστεύουμε, ὅτι ὑπάρχουν καί στίς μέρες μας ἐκφρασταί τῆς Ἐκκλησιαστικῆς αὐθεντίας, ἀλλά, δυστυχῶς, εἶναι κρυμμένοι καί, πρός τό παρόν, δέν ἐμφανίζονται στό Πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας.

Ὅμως, τό γεγονός ὅτι, ἀφ’ ἑνός μέν δέν ἐμφανίζονται ἀκόμη δημόσια οἱ ζῶντες Ὁδηγοί καί, ἀφ’ ἑτέρου, ὅτι ὁ Θεός ἔχει πάρει ἀπό τήν ἐπίγεια ζωή τούς Αὐθεντικούς Πατέρες μας, ἐκείνους πού μέχρι χθές ἐμπιστευόμαστε ἀπόλυτα, καταδεικνύει ὅτι ὁ Οὐρανός ἔχει φρίξει μέ τήν ἀποστασία τοῦ πάλαι ποτέ εὐσεβοῦς Ἔθνους μας καί ἀπέστρεψε τό Πρόσωπό Του ἀπό τή Δημόσια ζωή μας, ἀρκούμενος νά ἐπιβλέπη μονάδες πιστῶν ἀνθρώπων καί ὄχι ἀγέλες ἁπλῶς καί ὡς ἔτυχε θρησκευομένων.

Ἰδιαιτέρως τραγική εἶναι ἡ ἀπουσία τῆς Ἐπισκοπικῆς Αὐθεντίας ἀπό τή Δημόσια ζωή τῆς Πατρίδος μας. Ἀπό τό ἕνα ἄκρο ἀκούγονται Ἐπισκοπικά λόγια πού ἔχουν καταδικασθεῖ ἀπό τόν Θεό καί τούς ἀνθρώπους του ἐδῶ καί αἰῶνες, ὅπως ὅτι οἱ Παπικοί δέν εἶναι αἱ­ρε­τικοί γιατί, τάχα, ἡ σημερινή Σύνοδος τῶν Ἐπισκόπων δέν τό παρα­δέχεται(!) καί, ἀπό τό ἄλλο ἄκρο, μιά ἀκατάσχετη «εὐσεβής φλυαρία» παπαγαλίζουσα τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, χωρίς, ὅμως, νά εἰσπράττη ὁ λαός μας ἀπό τούς Ποιμένες του οὔτε ἶχνος ἀπό τό Θεόμορφο ἁγιοπατερικό ἦθος καί τήν Χριστομίμητη βιωτή τῶν ἁγίων μας.

Τά δύο αὐτά φαινομενικῶς ἄκρα, οἱ δύο μερίδες, τῶν νεωτεριστῶν καί τῶν πιό παραδοσιακῶν Ἐπισκόπων, παραμένουν συμπαγῆ καί ἀρρήκτως συν­δε­δε­μέ­να σέ ἕνα «σύνδεσμον ἀδικίας» κατά τοῦ Ὀρθοδόξου λα­οῦ, ὁ ὁποῖος διαπιστώνει ὅτι, ὅπως καί ἄν ἔχουν τά πράγματα, οἱ «Πρίγκιπες τῆς Ἐκκλησίας» μένουν πάντα ἀχώριστοι μεταξύ τους, παρά τίς ὅποιες τους θεωρητικές διαφορές, καί χωρι­σμέ­νοι ἀπό τόν Λαό τοῦ Θεοῦ.

Ὁ Χριστός, πού περιμένουμε μελαγχολικά ἀλλά καί μέ λα­χτά­ρα νά Γεννηθῆ Δυναμικά φέτος, ἦλθε στή Γῆ μας ὄχι γιά νά ἐπι­βά­λη μιά εἰρήνη πού θά σκεπάζη τήν ἀλήθεια καί τό ψέμα σέ μιά «μεῖξιν ἄμικτον», ἀλλά ἦλθε «πῦρ βαλεῖν»! Ἦλθε νά φέρη ὄχι «εἰρήνην ἀλλά μάχαιραν». Ἦλθε νά διχάση καί τούς πιό στενούς συγγενεῖς μεταξύ τους ὅταν ἡ συγγένειά τους βρίσκεται μόνο στό αἷμα καί ὄχι στό πνεῦμα καί αὐτό, γιά νά χωρίση τελεσίδικα τήν Ἀλήθεια ἀπό τό ψέμα.

Ὁ Χριστός ἦλθε γιά νά διαιρέση τά σπίτια! Τόν πατέρα ἀπό τόν γυιό, τήν νύφη ἀπό τήν πεθερά! Καί ἐμεῖς φοβόμαστε μήπως καί διαιρεθεῖ ἡ Ἱεραρχία μας; Βεβαίως νά διαιρεθῆ! Νά ξεχωρίση ἡ ἦρα ἀπό τό σιτάρι. Νά ξεχωρίσουν οἱ καθοδηγοῦντες τούς Πολιτικούς ἀπό τούς ὑποτακτικούς τῶν Πολιτικῶν. Οἱ ψευδοεπίσκοποι ἀπό τούς Ἐπισκόπους τῆς Ἐκκλησίας μας!

Τί περιμένουν οἱ Ἱεράρχες μας καί δέν καταγγέλουν στόν λαό σύνολο τό πολιτικό σύστημα πού κατεξευτέλισε τήν Πατρίδα μας καί μέ ἀσταμάτητη μανία –πότε ἀπροκάλυπτα καί πότε ὑποκριτικά συγκεκαλυμμένα– διώκει τόν Χριστό καί τήν Ἐκκλησία Του, μέ τό νά πριονίζη τήν πνευματική μας ζωή;

Ποῦ ἀποσκοποῦν οἱ Ἱεράρχες μας; Ἕως πότε θά σέβονται τούς ἀσεβεῖς; Ἐάν τώρα πού ὅλος ὁ Ἑλληνικός λαός ἔχει σιχαθεῖ τούς Πολιτικούς καί ἔχει πρωτοφανῆ ἀγανάκτηση ἐναντίον τους, οἱ Ἱεράρχες μας δέν τολμοῦν νά ἐκφράσουν τόν λαό μας, τότε δέν μᾶς χρειάζεται ἄλλη ἀπόδειξη γιά νά βεβαιωθοῦμε ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος δέν ἡγεῖται ἀλλά καθοδηγεῖται ἀπό τούς Πολιτικούς!

Δέν βλέπουν οἱ Ἱεράρχες μας ὅτι ἡ ὥρα εἶναι ἤδη περασμένη, ὅτι «πρός ἑσπέ­ραν ἐστί καί κέκλικεν ἡ ἡμέρα»; Μέ συν­αισθη­ματι­κο­ρομαντική θρη­σκευτικότητα καί πολιτική ὑποταγή θά σώσουμε τόν λαό μας; Θά ἀφήνουν ἐπί πολύ ἀκόμη, οἱ ὄντως πιστοί καί εὐ­σε­βεῖς Ἱεράρχες μας, τούς θρη­σκευ­τι­κούς καί πολιτικούς λύκους νά συν­ερ­γάζονται ἁρμονικά, κα­τα­σπα­ρά­ζον­τες τήν Ποίμνη τοῦ Θεοῦ μας, τήν Ἑλλάδα μας, γιά νά μήν διχάσουν, τάχα, τόν λαό ἀπό τούς πολιτικούς του ἤ ἀπό τούς κακούς Ποιμένες του; Εἶναι κακό νά διχάσουμε τόν λαό ἀπό τούς ἐχθρούς του; Ἐκτός καί ἄν δέν ἔχουμε ἀκόμη καταλάβει τί συμβαίνει, ὁπότε εἴμαστε ἀκόμη πιό ἐπικίνδυνοι!

Οἱ «καιροί οὐ μενετοί»! Ἤ τώρα, ἄμεσα, θά γίνη κάτι, ἤ, Ἑλλάδα, ὡς Μοναδική Πνευ­ματική Ὀρθόδοξη Κοιτίδα, ἦλθε τό τέλος σου!

Ἡ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ μας νά μήν ἀφήση νά «ἀρθῆ ἡ Βασιλεία Του» ἀπό τόν Τόπο μας, ἀλλά νά διχάση μέ ἀπόλυτα πνευματικό τρόπο τό ψέμα, πού λαθραῖα καί ὕπουλα πολιτογραφήθηκε ὡς Ὀρθόδοξο καί Ἑλληνικό, καί νά δώση «ἰσχύν τῷ λαῷ Του», ὥστε καί πάλι ἀπό τήν Πατρίδα μας νά δοξασθῆ «τό Ὄνομά Του ἐν τοῖς Ἔθνεσι»!

π. Βασίλειος E. Bολουδάκης

«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» Ἀρ. Τεύχους 136

Δεκέμβριος 2013

ΠΗΓΗ

Advertisements

Pεπούση: «Nα σταματήσει η «ορθόδοξη κατήχηση» των μαθητών»

Να γίνει προαιρετική η διδασκαλία των θρησκευτικών στα ελληνικά σχολεία και να σταματήσει η «ορθόδοξη κατήχηση» των μαθητών ζητά η βουλευτής της ΔΗΜΑΡ Μαρία Ρεπούση. Σε διαφορετική περίπτωση, προτείνει να αλλάξει η ύλη του συγκεκριμένου μαθήματος και από Θρησκευτικά να γίνει «θρησκειολογία όπως ήταν σε παλαιότερα σχέδια επι υπουργίας της Άννας Διαμαντοπούλου».

 

Συνέχεια

Κόκκινη προπαγάνδα από τον μητροπολίτη Σιατίστης Παύλο/Communist propaganda from Christian bishop

Δεν υπάρχει Έλληνας που να έχει ξεχάσει τις αήθεις επιθέσεις της καθεστωτικής αριστεράς και του πνευματικού υποκόσμου της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας, εις βάρος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χριστόδουλου, κάθε φορά που ο τελευταίος κατέθετε την άποψή του επί των εθνικών και εσωτερικών θεμάτων που απασχολούσαν το Λαό μας. Εκείνη την περίοδο, ολόκληρο το μαρξιστικό και τροτσκιστικό σκυλολόι των βολεμένων του καθεστώτος, ξεσπάθωνε κατά του Μακαριστού, επιχειρώντας να επιβάλλει την σιωπή του. «Η Εκκλησία έχει πνευματικά και μόνο καθήκοντα», ισχυρίζονταν οι αριστεροί, «και δε θα πρέπει να αναμιγνύεται στα πολιτικά πράγματα»… Το Καθεστώς της Μεταπολίτευσης, το καθεστώς των προδοτών και των διεφθαρμένων, κατανάλωσε ατέλειωτες ώρες πραπαγάνδισης του μύθου της Αριστεράς. Εις εξ αυτών των μύθων, είναι εκείνος της εντιμότητος του αριστερού χώρου.

Σταθερή στις ιδεολογικές της καταβολές και τις πολιτικές της θέσεις, η Αριστερά διοργάνωσε συνέδριο υπό τον βαρύγδουπο τίτλο «Εκκλησία και Αριστερά». Βλέπετε οι μαρξιστογενείς ιερωμένοι είναι πολιτικά όντα, έχουν το δικαίωμα να ομιλούν πολιτικώς, δικαίωμα το οποίο η Αριστερά δεν αναγνωρίζει σε όλους τους υπολοίπους. Σε αυτό το συνέδριο-παρωδία και διαστρέβλωση της εκκλησιαστικής ιστορίας, παραχώρησε ομιλία ο μητροπολίτης Σιατίστης Παύλος. Ο μητροπολίτης Σιατίστης, είναι αυτός που κατηγορούσε την Χρυσή Αυγή ως αντιχριστιανικό κόμμα, προβαίνοντας σε ευθεία συκοφαντική παρέμβαση στα πολιτικά πράγματα της χώρας. Οι δηλώσεις του, έτυχαν ευρείας αποδοχής από τα μαρξιστικά και τα φιλελεύθερα μέσα ενημέρωσης, στην προσπάθεια του επηρεασμού της κοινής γνώμης εναντίον του Κινήματος των Ελλήνων Εθνικιστών. Βεβαίως τότε, μας παρουσίαζαν έναν ακομμάτιστο μητροπολίτη, ο οποίος εξέφρασε πολιτική θέση, ως ουδέτερος παρατηρητής.

Στο συνέδριο όμως, το οποίο διοργανώνεται από το Σύριζα, έπεσαν οι μάσκες. Ο μητροπολίτης Παύλος, όχι μόνο επιτέθηκε στη Χρυσή Αυγή αλλά στηλίτευσε και τους μητροπολίτες οι οποίοι -όπως είπε- χαϊδεύουν τη Χρυσή Αυγή! Φαίνεται πως το κομματικό περιβάλλον του μητροπολίτη, έχει επηρεάσει και τον τρόπο δράσης του. Μιμούμενος την κόκκινη τρομοκρατία των κομματικών του φίλων, επιχειρεί να επιβάλλει στον ορθόδοξο κλήρο τις αντεθνικές και αντιχριστιανικές θέσεις του Σύριζα. Άλλωστε όπως ο ίδιος είχε ομολογήσει κατά το πρόσφατο παρελθόν, είναι προτιμότερο να είναι κανείς άθεος, παρά χρυσαυγίτης και χριστιανός ορθόδοξος.

Ο ίδιος αυτός ιεράρχης, είχε καταγγείλει παλαιότερα ότι δέχεται απειλές από την Χρυσή Αυγή. Είναι σύνηθες βλέπετε στο χώρο της Αριστεράς, να εμπλουτίζονται οι «αγωνιστικές» περγαμηνές των δειλών, μέσω μυθοπλασιών…Ο Λαϊκός Σύνδεσμος-Χρυσή Αυγή, ούτε άσκησε, ούτε θα ασκήσει ποτέ πολιτική δια του «χριστεμπορίου». Αναγνωρίζει και τιμά την Ορθόδοξη Εκκλησία ως βασικό συστατικό στοιχείο του Έθνους, στοιχείο που κράτησε άσβεστη τη φλόγα του Ελληνισμού, κυρίως στους δύσκολους αιώνες της οθωμανικής κατοχής. Αξίζει όμως να προτρέψουμε τον αντι-εθνικιστή ιεράρχη, να περιηγηθεί σε όλη την ελληνική επικράτεια, όπου το χώμα έχει βαφτεί από το αίμα των ιερωμένων, οι οποίοι γνώρισαν την «πολιτιστική συνεισφορά» του μπολσεβικισμού στην Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία. Εκείνος μπορεί να ξέχασε ή να θέλει σκοπίμως να αγνοήσει. Εμείς δε θα ξεχάσουμε ποτέ!

πηγή

Greek Orthodox bishop attacks nationalist Chryssi Avgi party. Says he prefers Atheists and Commies to Nationalists even if they are Christian. «Forgets» all about slaughtered priests during the Communist insurgency following the 2nd World War, 1944-1949.

Where Have All the Christians Gone?

Just in time for Christmas, the latest British census shows that since 2001, when 72% of the UK’s denizens claimed to be Christians, the quotient has dropped thirteen percentage points. Muslims have increased in number from 1.55 million to 2.7 million. The percentage of those who claim to have no religion leaped from 15% to 25%. This opens up some very serious issues.

Institutionally, the United Kingdom remains wedded to the varieties of Christianity her rulers imposed at the Reformation. The Churches of England and Scotland remain established; the Queen remains head of one and chief layperson of the other. The monarchy is closely tied to its religious bodies, what with royal peculiars, chapels royal, and such ceremonies as the Royal Maundy Service, the Epiphany, and above all the Coronation. Her Majesty’s Christmas Message is often far more inspiring than many a church sermon. Chosen by the government, the Archbishop of Canterbury acts as a sort of national chaplain, while he and some of his brother bishops sit in the House of Lords. The Speaker of the House of Commons has his own chaplain, and prayers for the Queen are read at the beginning of each day’s session in both Houses of Parliament. Every city and town in the realm has a civic church where an annual service is held for the benefit of mayor and council, and each regiment of the army has its own prayer. During this season of Advent, it seems that every imaginable institution from Land’s End to John O’Groats has its own carol service.

“The entire wealth of British and European culture is a testament to Christianity’s truth, and all the atheists from Nietzsche to Hitchens could not between them equal its beauty—though the Nazis and communists have shown what European non-Christians in power can build.”How then, in the face of all of this institutional piety, could Christianity have been dealt such a blow in the last decade? A quick and nasty response might be that this religious pomp is entirely meaningless—akin to our own American ceremonial deism, with its attendant Pledges of Allegiance, “In God We Trust” on the coins, invocations of the deity in our oaths and state Constitutions, and the Christmas and Easter observances at the White House. All of these, in the pithy words of Mr. Justice William Brennan, “…have lost through rote repetition any significant religious content.”

An equally nasty comment could be—as has been pointed out in these pages—that the Anglican (and in Scotland, Presbyterian) “Christianity” of the British establishment is hardly Christian at all, being merely a way of blessing what the elites want. Today that means reversing oneself entirely upon what Christians have always believed regarding marriage and family, salvation, and dozens of other issues. The Alice in Wonderland-like debates regarding female bishops and homosexual marriage reveal churchmen unconcerned with eternal truth and hell-bent on smashing any opposition to their innovations.

Most of England’s Catholic leaders have tried since Vatican II to imitate the Anglican leadership as much as possible without publicly rejecting either the Old Man in Rome or their less enlightened constituents. Part of it came from the Catholic global hierarchy’s terrible misapprehension that the elites’ Anglo-American liberalism was somehow gentler and more reasonable than the continental variety, with its revolutions and anticlericalism. That the two were different in degree rather than kind simply could not be imagined in 1963; it is less difficult today. But it is a hard thing for older folk—clerical or lay—to accept.

The growth among Muslims is easy to understand. Allow a people to enter the country freely who still reproduce naturally—while you have lost the knack to do so—and this is what will happen. But the growth in atheism and agnosticism speaks not only to the incompetence of the country’s religious authorities, but also to the evil-mindedness of her media and education elites. It is a universal complaint made of government education throughout the Anglosphere that it does not teach history, civics, or literature well. All three of those things, from Sydney to New York, from Cape Town to Toronto, and from Wellington to Birmingham, shriek of Christianity. The entire wealth of British and European culture is a testament to Christianity’s truth, and all the atheists from Nietzsche to Hitchens could not between them equal its beauty—though the Nazis and communists have shown what European non-Christians in power can build. Powerful belief will motivate more than mere self-interest, which is why even the most disbelieving of Western governments happily patronize military chaplaincies.

The dilemma is not restricted to Britain. But despite the gains made by fanaticism on one hand and ignorant skepticism on the other, there are signs of hope. Some of the Catholic Church’s more orthodox British members—such as Fr. Aidan Nichols in his Christendom Awake and The Realm—are beginning to think of ways to reconvert their country. An important step in that direction has been the creation of the Ordinariate of Our Lady of Walsingham for disaffected Anglicans who have rallied for Rome to preserve a coherent British Christianity.

Although anti-popery has become as British as bad cooking, it would be well for Britons of whatever belief to hope that these initiatives bear fruit. Otherwise they may have to seek out the numerous Middle Eastern Christian refugees in the country for dhimmi survival tips.

source: http://takimag.com/article/where_have_all_the_christians_gone_charles_coulombe/print#ixzz2FKQ8iv1L