Οι Άγιοι Άγγελοι, φύλακες της Πολεμικής μας Αεροπορίας

arxaggelloi-mihailgavriil__article
// // //

Άρθρο της Εθνικής εφημερίδας «Εμπρός«

Στις 8 Νοεμβρίου η Εκκλησία μας γιορτάζει τη σύναξη των Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ και όλων των αγγελικών δυνάμεων. Οι άγγελοι δημιουργήθηκαν από τον Θεό πριν ακόμη δημιουργήσει τον ορατό κόσμο. Σύμφωνα με τον άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό είναι φύσεις νοερές, αεικίνητες, αυτεξούσιες, ασώματες. Υπηρετούν το Θεό και είναι κατά χάριν αθάνατες. Η φύση των αγγέλων είναι πνευματική. Επειδή όμως απολύτως άυλος και ασώματος νοείται μόνο ο Θεός, γι’ αυτό το αγγελικό σώμα νοείται ως αιθέριο, ταχύτατο και πολύ λεπτότερο από τη γνωστή μας ύλη. Οι άγγελοι δεν έχουν φύλο και παρόλη την καθαρότητά τους δημιουργήθηκαν τρεπτοί και δεκτικοί στην κακία με ελευθερία βούλησης.

Ο Θεός δημιούργησε δέκα τάγματα αγγέλων. Στις 8 Νοεμβρίου γιορτάζουν τα εννέα: Σεραφείμ, Χερουβείμ, Θρόνοι, Κυριότητες, Δυνάμεις, Εξουσίες, Αρχές, Αρχάγγελοι, Άγγελοι. Το δέκατο τάγμα ήταν αυτό του Εωσφόρου, ο οποίος λόγω της υπερηφάνειας του έπεσε και τόσο αυτός όσο και οι άγγελοι που τον ακολούθησαν έγιναν δαίμονες. Όσοι δεν ακολούθησαν τον Εωσφόρο έγιναν άτρεπτοι και αμετακίνητοι προς το κακό. Έργο τους είναι από τη μια μεριά η δοξολογία του Θεού και από την άλλη η συμβολή τους στη σωτηρία των ανθρώπων. Ο κάθε άνθρωπος από τη βάπτισή του έχει το δικό του φύλακα άγγελο που τον προστατεύει.

Η ορθόδοξη Εκκλησία μας τιμά κάθε εβδομάδα τους αγγέλους. Η Δευτέρα είναι αφιερωμένη σ’ αυτούς. Επιπλέον, άλλες έξι ημέρες το χρόνο είναι αφιερωμένες στις επουράνιες δυνάμεις με πιο σημαντική την 8η Νοεμβρίου. Εκείνη την ημέρα γιορτάζουμε τη σύναξη (συνάθροιση) των αγγέλων. Μετά την πτώση του Εωσφόρου και των αγγέλων που τον ακολούθησαν, ο αρχάγγελος Μιχαήλ στάθηκε εν τω μέσω των υπόλοιπων ταγμάτων και αναφώνησε: «Στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου» (Σταθείτε γερά, σταθείτε με σεβασμό στον Θεό) και οι υπόλοιπες αγγελικές δυνάμεις στάθηκαν πιστές στο Θεό. Αυτό το γεγονός γιορτάζουμε στις 8 Νοεμβρίου. Από τότε οι άγγελοι έμειναν σταθεροί στην αγιότητα.

Την ίδια μέρα γιορτάζει και η Πολεμική μας Αεροπορία. Οι πιο γνωστοί σε όλους μας είναι οι Αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ που υπηρετούν το έργο της θείας Οικονομίας για τη σωτηρία των ανθρώπων και μέσα στην Αγία Γραφή αναφέρονται εμφανίσεις τους σε συγκεκριμένα πρόσωπα, προκειμένου να μεταφέρουν σε αυτά κάποιο μήνυμα. Όπως π.χ. ο Αρχάγγελος Γαβριήλ στη Θεοτόκο κατά τον Ευαγγελισμό, και στον Ιερέα Ζαχαρία, τον πατέρα του Τιμίου Προδρόμου, για να του αναγγείλει ότι παρά το προχωρημένο της ηλικίας θα αποκτήσει παιδί. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι ο Ταξιάρχης Μιχαήλ είναι ο προστάτης της Πατρίδας μας.

Οι Προστάτες της Πολεμικής μας Αεροπορίας

Την ημέρα εορτής των Αρχαγγέλων γιορτάζει η Πολεμική μας Αεροπορία. Οι αεροπόροι μας σαν φύλακες άγγελοι πετούν, μας σκεπάζουν και μας προστατεύουν με την παρουσία τους. Διαφυλάττουν την εδαφική και εναέρια ακεραιότητα της Πατρίδας μας και υπενθυμίζουν σε όποιον την επιβουλεύεται, ότι οι ίδιοι είναι διατεθειμένοι να δώσουν ακόμη και τη ζωή τους προκειμένου να την υπερασπιστούν. Ενδεικτικό είναι το παράδειγμα του πιλότου του μαχητικού αεροσκάφους επιδείξεως F-16 Σωτήρη Στράλλη, ο οποίος κατά την πρόσφατη παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου κάλεσε τους Έλληνες να σηκώσουν το κεφάλι ψηλά.

Όσο κι αν οι ξενόδουλες «ελληνικές» κυβερνήσεις δίνουν γη και ύδωρ στους εχθρούς μας, τα Ελληνικά νιάτα δεν θα πάψουν να αγωνίζονται για την Ελλάδα μας. Εμείς ευχόμαστε οι Αρχάγγελοι να τους προστατεύουν, να τους φωτίζουν και να τους ενδυναμώνουν στο δύσκολο έργο τους.

ΙΟΥΣΤΙΝΗ Μ.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/index.php/enimerosi/view/oi-agioi-aggeloi-fulakes-ths-polemikhs-mas-aeroporias#ixzz3IW1BE46j

Advertisements

ΕΛΕΝΗ Η ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΤΩ ΘΕΩ ΑΥΓΟΥΣΤΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟΚΡΑΤΕΙΡΑ ΤΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ Η ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΙΝΑ

Η Αγία Υπομονή, κατά κόσμον Ελένη Δραγάση, και αργότερα, ως σύζυγος του Μανουήλ Β’ Παλαιολόγου, «Ελένη η εν Χριστώ τω Θεώ αυγούστα και αυτοκρατόρισσα των Ρωμαίων η Παλαιολογίνα», ήταν θυγατέρα του Κωνσταντίνου Δραγάση, ενός από τους πολλούς ηγεμόνες – κληρονόμους του μεγάλου Σέρβου κράλη (=βασιλιά) Στεφάνου Δουσάν. Καταγόταν από βασιλική και ευλογημένη γενιά. Στους προγόνους της συγκαταλέγονται άνθρωποι που αγίασαν (π.χ. ο Στέφανος Νεμάνια, σέρβος βασιλέας και κτίτορας της Ιεράς Μονής Χιλανδαρίου του Αγίου Όρους = όσιος Συμεών ο Μυροβλύτης). Ο Κωνσταντίνος Δραγάσης ανέλαβε την ηγεμονία του σημερινού βουλγαρικού τμήματος της βορειο – ανατολικής Μακεδονίας, στην περιοχή μεταξύ των ποταμών Αξιού και Στρυμώνος.

Η γέννησή της τοποθετείται στα αμέσως μετά τον θάνατο το Δουσάν χρόνια. Η ανατροφή, η μόρφωση, η αγωγή της, ήταν διαποτισμένα με ό,τι ανώτερο υπαγόρευε το βυζαντινό ιδεώδες, διότι οι Σέρβοι είχαν επηρεαστεί πολύ από τον βυζαντινό πολιτισμό. Ένοιωθε τον εαυτό της περισσότερο ταυτισμένο με τον πολιτισμό και κυρίως με την εθνική συνείδηση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Συναισθηματικά και ουσιαστικά έρρεπε μάλλον προς το Βυζάντιο, του οποίου επέπρωτο να γίνει Αυγούστα και Αυτοκρατόρισσα, περά προς την γενέθλιο σερβική πατρίδα.Κοντά σ’ αυτά και πάνω απ’ αυτά, γαλουχήθηκε με την πατροπαράδοτη στην οικογένειά της, ακράδαντη ορθόδοξη πίστη στο Θεό. Αυτή η πίστη είναι που θα την οδηγεί, θα την φωτίζει, και θα την εμπνέει στην πολυτάραχη γεμάτη θλίψεις και δοκιμασίες ζωή της.Υπολογίζεται νάταν 19 περίπου χρονών όταν παντρεύτηκε τον Μανουήλ Β’ Παλαιολόγο (τέλη του 1390), λίγους μήνες πριν γίνει Αυτοκράτορας.Η καινούργια ζωή της Ελένης – αγίας Υπομονής, από την αρχή της έδειξε ότι θα ήταν Γολγοθάς. Πολλές ήταν οι φορές που χρειάστηκε να πιει το ποτήρι της προσβολής και του εξευτελισμού στο πλευρό του συζύγου της όχι μόνο από τους αλλόθρησκους, αλλά και από τα κατ’ όνομα χριστιανικά κράτη της Δύσεως, στην απεγνωσμένη προσπάθειά του να βρει τρόπους σωτηρίας της ετοιμοθάνατης Αυτοκρατορίας.

Η Ελένη – αγία Υπομονή απεδείχθη εξαιρετικός άνθρωπος που συγκέντρωνε πολλές και μεγάλες αρετές, και ψυχική δύναμη. Έδειξε ότι είχε απόλυτη συναίσθηση τόσο της θέσης της και των περιστάσεων, όσο και του ρόλου που αυτές της υπαγόρευαν, σε όλα τα επίπεδα.Αγαπούσε το λαό. Ήταν η μεγάλη μάννα που ο καθένας μπορούσε να προστρέξει. Συμμεριζόταν τις αγωνίες του και ανησυχίες του ενώπιον των φοβερών εθνικών κινδύνων και προσπαθούσε πάντοτε με την προσευχή, με την πραότητά της και με γλυκά και παρηγορητικά της λόγια να τον ενισχύσει. Είναι πολύ χαρακτηριστικά και εύγλωττα μέσα στην λακωνικότητά της τα όσα γράφει για την Αυτοκρατόρισσα, ο σύγχρονός της φημισμένος φιλόσοφος Γεώργιος Γεμιστός – Πλήθων: «Η Βασιλίς αύτη με πολλήν ταπείνωσιν και καρτερικότητα εφαίνετο να αντιμετωπίζει και τας δύο μορφάς της ζωής. Ούτε κατά τους καιρούς των δοκιμασιών απεγοητεύετο, ούτε όταν ευτυχούσε επανεπαύετο, αλλά εις κάθε περίπτωσιν έκανε το πρέπον. Συνεδύαζε την σύνεσιν με την γενναιότητα, περισσότερον από κάθε άλλην γυναίκα. Διεκρίνετο δια την σωφροσύνην της. Την δε δικαιοσύνην την είχε εις τελειότατον βαθμόν. Δεν εμάθαμε να κάμνει κακόν εις ουδένα, ούτε μεταξύ των ανδρών, ούτε μεταξύ των γυναικών. Αντιθέτως εγνωρίσαμε να κάμνει πολλά καλά και εις πολλούς. Με ποίον άλλον τρόπον δύναται να φανεί εμπράκτως η δικαιοσύνη, εκτός από το γεγονός του να μη κάμνει κανείς ποτέ θεληματικά και σε κανέναν κακό, αλλά μόνον το αγαθόν σε πολλούς;»Στάθηκε αντάξια του φιλόσοφου και φιλόχριστου συζύγου της Μανουήλ. Στάθηκε άξια δίπλα του για 35 χρόνια, «συνευδοκόντας», σύμφωνα με σύγχρονή τους μαρτυρία, δηλ. όλα γινόντουσαν με συμφωνία, ομόνοια, συναπόφαση, εν πνεύματι Χριστού και αγωνιστική αγιότητα.

Κατόρθωναν να τιμούν την αρετή με λόγια και έργα. «Λόγω μεν διδάσκοντας το πρακτέον, έργω δε γενόμενοι πρότυπα και εικόνες εφηρμοσμένης αγάπης».Στο ευλογημένο ζευγάρι ο Θεός χάρισε οκτώ παιδιά. Έξι αγόρια από τα οποία τα δύο ανέβηκαν στον αυτοκρατορικό θρόνο, ο Ιωάννης Η’ και ο Κωνσταντίνος ΙΑ’, ο τελευταίος θρυλικός αυτοκράτορας. Ο Θεόδωρος, ο Δημήτριος και ο Θωμάς διετέλεσαν δεσπότες του Μυστρά, και ο Ανδρόνικος της Θεσσαλονίκης. Και δύο κορίτσια, τα οποία όμως πέθαναν σε μικρή ηλικία. Η πολύτεκνη και φιλότεκνη μητέρα γαλούχησε τα παιδιά της με τα νάματα της πίστεως και τη γλυκύτατη διδασκαλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας, τα οδηγούσε σε ιερά προσκυνήματα και σεβάσμια Μοναστήρια της Βασιλεύουσας, και επιζητούσε υπέρ αυτών τις ευχές των αγίων ασκητών και Γερόντων. Τα ανέθρεψε «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου», και ποτέ δεν «έπαυσε μετά δακρύων προσευχής και αγάπης να νουθετή ένα έκαστον».Με υπομονή και επιμονή, με προσοχή και προσευχή σμίλεψε τους χαρακτήρες τους, τους έδωσε μαζί με το «ζην»και το «εύ ζην». Έτσι, κατάφερε, μεταξύ άλλων, να θέσει τέρμα στις επί 90 περίπου χρόνια συγκρούσεις μεταξύ των μελών της αυτοκρατορικής οικογένειας για την εξουσία που είχαν εξαντλήσει την αυτοκρατορία. Οι όποιες διαφορές απόψεων η διενέξεις παρουσιάζονταν (μετά το θάνατο του Μανουήλ), ξεπερνιόνταν ήσυχα με το κύρος της μητρικής της παρέμβασης και της προσευχής της.Ιδιαίτερη ήταν η αγάπη της για τα Μοναστήρια. Εκεί αναπαυόταν, ξεκουραζόταν η ψυχή της, αντλούσε δύναμη και κουράγιο για τη συνέχεια. Αυτό, το ενέπνευσε σε όλη την οικογένειά της.

Ο σύζυγός της αφού παρέδωσε τον θρόνο στον πρωτότοκο Ιωάννη, δύο μήνες πριν τον θάνατό του (29 Μαρτίου 1425), απεσύρθη στη Μονή του Παντοκράτορος στην Κωνσταντινούπολη, όπου εκάρη μοναχός με το όνομα Ματθαίος. Η ίδια, μετά το θάνατο του συζύγου της έγινε μοναχή (1425) στη Μονή της κυράς Μάρθας, με το όνομα Υπομονή. Και τρία από τα παιδιά τους επίσης έγιναν μοναχοί, ο Θεόδωρος και ο Ανδρόνικος (μ. Ακάκιος) στη Μονή του Παντοκράτορος, και ο Δημήτριος (μ. Δαυίδ) στο Διδυμότειχο.Ακόμα, εν όσω βρισκόταν στην πατρίδα της, μαζί με τον πατέρα της έκτισαν την Ι.Μ. Παναγίας Παμμακαρίστου στο Πογάνοβο της πόλης Δημήτροβγκραντ της Ν.Α. Σερβίας. Στην Κωνσταντινούπολη είχε συνδεθεί με την Ι. Μ. του Τιμίου Προδρόμου της Πέτρας, όπου φυλαγόταν το ιερό λείψανο του οσίου Παταπίου του θαυματουργού, στον οποίο η αγία Υπομονή έτρεφε ιδιαίτερη ευλάβεια. Η Μονή είχε ιδρυθεί από τον συνασκητή του οσίου Παταπίου στην Αίγυπτο, όσιο Βάρα, έξω από την πύλη του Ρωμανού πριν από το 450μ.Χ. Με την συμβολή της αγίας ιδρύθηκε στη Μονή γυναικείο γηροκομείο με την επωνυμία «Η ελπίς των απηλπισμένων». Η ευλάβειά της προς τον όσιο Πατάπιο φαίνεται από το γεγονός ότι ο αγιογράφος του σπηλαίου του οσίου Παταπίου στα Γεράνεια όρη της Κορινθίας θεώρησε απαραίτητο να ιστορήσει την αγία Υπομονή δίπλα από το σκήνωμα του οσίου.

Άνθρωπος φωτεινός και φωτισμένος η αγία Υπομονή, προικισμένη με πολλά τάλαντα, που τα «εμπορεύθηκε» με σύνεση και σωφροσύνη και τα πολλαπλασίασε, κατάφερε με την αρετή, την άσκηση και την καρτερία της να φθάσει σε δυσανάβατα μέτρα αρετής. Μια σημαντική φυσιογνωμία εκείνης της εποχής ο Γεννάδιος Σχολάριος, ο πρώτος Οικουμενικός Πατριάρχης μετά την άλωση, στον Παραμυθητικό του Λόγο προς τον Βασιλέα Κωνσταντίνο ΙΑ’, «Επί τη κοιμήσει της μητρός Αυτού αγίας Υπομονής», αναφέρει χαρακτηριστικά τα εξής:«Την μακαρίαν εκείνην Βασίλισσαν όταν την επεσκέπτετο κάποιος σοφός, έφευγεν κατάπληκτος από την ιδικήν της σοφίαν. Όταν την συναντούσε κάποιος ασκητής, αποχωρούσε, μετά την συνάντηση, ντροπιασμένος δια την πτωχείαν της ιδικής του αρετής, συγκρινομένης προς την αρετήν εκείνης. Όταν την συναντούσε κάποιος συνετός, προσέθετεν εις την ιδικήν του περισσοτέραν σύνεσιν. Όταν την συναντούσε κάποιος νομοθέτης, εγινόταν προσεκτικώτερος. Όταν συνομιλούσε μαζί της κάποιος δικαστής, διεπίστωνε ότι έχει ενώπιόν του έμπρακτον Κανόνα Δικαίου. Όταν κάποιος θαρραλέος (τη συναντούσε), ένοιωθε νικημένος, αισθανόμενος έκπληξιν από την υπομονήν, την σύνεσιν και την ισχυρότητα του χαρακτήρος της. Όταν την επλησίαζε κάποιος φιλάνθρωπος, αποκτούσε εντονώτερο το αίσθημα της φιλανθρωπίας. Όταν την συναντούσε κάποιος φίλος των διασκεδάσεων, αποκτούσε σύνεσιν, και, γνωρίζοντας την ταπείνωσιν εις το πρόσωπόν της, μετανοούσε.

Όταν την εγνώριζε κάποιος ζηλωτής της ευσεβείας, αποκτούσε μεγαλύτερον ζήλον. Κάθε πονεμένος με τη συνάντηση μαζί της, καταλάγιαζε τον πόνο του. Κάθε αλαζόνας αυτοτιμωρούσε την υπερβολικήν του φιλαυτίαν. Και γενικά κανένας δεν υπήρξε, που να ήλθεν εις επικοινωνίαν μαζί της και να μην έγινε καλύτερος».Ο Θεός ευδόκησε να μην ζήσει τις τελευταίες τραγικές στιγμές της Αυτοκρατορίας. Την κάλεσε κοντά Του στις 13 Μαρτίου 1450, έχοντας διανύσει 35 χρόνια ως Αυτοκρατόρισσα και 25 ως ταπεινή μοναχή. Ο σύγχρονός της διάκονος Ιωάννης Ευγενικός, αδελφός του Μάρκου του Ευγενικού Αρχιεπισκόπου Εφέσου, στον Παραμυθητικό του Λόγο προς τον Κων/ νον Παλαιολόγον επί τη κοιμήσει της Μητρός του αγίας Υπομονής συνοψίζει:«Ως προς δε την αοίδιμον, εκείνην Δέσποινα Μητέρα σου, τα πάντα εν όσω ζούσε, ήσαν εξαίρετα, η πίστις, τα έργα, το γένος, ο τρόπος, ο βίος, ο λόγος και όλα μαζί ήσαν σεμνά και επάξια της θείας τιμής και, όπως έζησε μέτοχος της θείας Προνοίας,έτσι και ετελεύτησεν».Η «Αγία Δέσποινα»,όπως την ονομάζει ο Γεώργιος Φραντζής, συνέδεσε την έννοια του μοναχικού της ονόματος (Υπομονή) με τον τρόπον αντιμετωπίσεως και των ευτυχών στιγμών και των απείρων δυσκολιών της όλης ζωής της. Υπομονή κατά βίον, πράξιν και μοναχικό όνομα. «Τη υπομονή αυτής εκτήσατο την ψυχήν αυτής».

 Η μνήμη της τιμάται στις 13 Μαρτίου.

http://www.impantokratoros.gr

Γέροντας Παΐσιος: «Σέ μιά ἐποχή πού ὁ Σατανᾶς ὀργιάζει, οἱ Ἕλληνες βρίσκονται σέ νάρκη»

 
Ο Γέροντας Παΐσιος στα θέματα της Πατρίδος δεν ήθελε οι Χριστιανοὶ να είναι αδιάφοροι. Πολὺλυπόταν που έβλεπε πνευματικοὺς ἀνθρώπους νὰ επιζητούν να βολευθούν οι ίδιοι και να μην ενδιαφέρωνται για την Πατρίδα.

Έλεγε:«Σε μια εποχή που ο Σατανάς οργιάζει και οι άνθρωποί του οργανώνονται, οι Έλληνες βρίσκονται σε νάρκη. Τον εαυτό του μόνο κοιτάει να βολέψη ο καθένας και τίποτε περισσότερο. Και ό,τι να τους κάνεις, όσο κι αν τους κουνήσης, με τίποτε δεν ξυπνούν».
Ο καημός του και η απορία του ήταν πως οι υπεύθυνοι δεν αντιλαμβάνονται που ὁδηγούμαστε. Ο ίδιος από παλαιά διέβλεπε την σημερινή κατάσταση και ανησυχούσε, αλλά δεν διέσπειρε τις ανησυχίες του στον κόσμο. Έδινε ελπίδα και αισιοδοξία. Έλεγε: «Απὸ το κακό που επικρατεί σήμερα θὰ βγει μεγάλο καλό. Βλέπω μια ελιά. Το ένα της κλωνάρι έχει ξεραθεί, το άλλο το τρώγει η κάμπια και θα ξεραθή και αυτό. Αλλά πετιέται ένα άλλο βλαστάρι από κάτω που έχει πολύ θυμό (δύναμη) και αναπτύσσεται γρήγορα»…
Πονούσε για την πνευματική κατάπτωση των πολιτών. Έλεγε: «Η Ελλάδα έχασε τον δρόμο της. Η αμαρτία και η ασωτία βασιλεύουν στους ανθρώπους, αλλά μας αγαπά ο Θεός και περιμένει την μετάνοιά μας». Μιλούσε αυστηρά για αυτούς που ψήφιζαν αντιχριστιανικούς νόμους…
Κάποιος Πρωθυπουργός, του οποίου κατεδίκαζε δημοσίως ενέργειες επιζήμιες για το Έθνος και την Εκκλησία, ζήτησε να τον συναντήση στην Σουρωτή. Ο Γέροντας απάντησε: « Ας έρθη, θα του τα ψάλω και μπροστά του». Είχε το ψυχικό σθένος αυτός ο πτωχός καλυβίτης να υψώνη την φωνή του άφοβα μπροστά στους ισχυρούς της ημέρας.
Ιερομονάχου Ισαάκ, Βίος Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Για τη γιορτή του Σταυρού

helenbasil

Τότε για να δώσει ο Κωνσταντίνος παράδειγμα μετριοπάθειας, αφού κήρυξε την έναρξη της Συνόδου, παράγγειλε ν’ ανάψουν φωτιά και δείχνοντας στους συνέδρους μεγάλο καλάθι γεμάτο με συκοφαντικά γράμματα, που του είχαν στείλει Επίσκοποι κατηγορώντας Επισκόπους, είπε: -«Δεν καταδέχτηκα να τα διαβάσω. Σιχαίνομαι τους προσωπικούς καυγάδες και τις ζήλιες σας. Εσείς πρώτοι πρέπει να συγχωρήτε τα ελαττώματα των συναδέλφων, αφού κανένας άνθρωπος δεν γεννιέται τέλειος. Αν μερικοί υποστηρίζουν λαθεμένη γνώμη για τη Θεότητα, μόνον ο Δημιουργός έχει δικαίωμα να τους τιμωρήση. Οχι εσείς». Είπε κι έριξε τα γράμματα στη φωτιά.

ΧΡΗΣΤΟΥ Π. ΖΑΛΟΚΩΣΤΑ

ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ Ο ΠΑΡΑΒΑΤΗΣ

Βιβλιοπωλείον της Εστίας

ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΠΠΑΣ: ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ: Η ΥΠΕΡΜΑΧΟΣ ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΠΡΟΣΤΑΤΙΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Panagia

 
O πολιτικός κρατούμενος, Βουλευτής Επικρατείας του Λαϊκού Συνδέσμου-Χρυσή Αυγή, Χρήστος Παππάς, φέρει τον Επιτάφιο της Παναγίας στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Τόσκεσι, στην γενέθλια Λάκκα Σουλίου, τον Αύγουστο του 2012. Το μοναστήρι αυτό, ανακαινίστηκε στις αρχές του 19ου αιώνα από προγόνους του
 
Το Πάσχα του καλοκαιριού, σήμερα, και όλοι οι Έλληνες γιορτάζουν την κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου.  
Μια μεγάλη γιορτή για την Ελληνική Ορθοδοξία, χαρακτηριστική της χαρμολύπης που εκφράζει την ελληνική ιδιοσυγκρασία μέσα στους αιώνες και που εκφράζεται με τη σειρά της μέσα στη θρησκεία μας. 
 
Η Παναγιά, αρωγός πάντα των Ελλήνων στις ιστορικές τους δυσκολίες, είναι το σύμβολο πίστης και για κάθε Έλληνα ξεχωριστά. 
Στην Παναγία καταφεύγει ο Έλληνας καθημερινά για τις μικρές και μεγάλες μεσιτείες που ζητάει στο Θεό.
 
Εύχομαι σε όλους τους Εθνικιστές αναγνώστες αλλά και σε όλους τους Έλληνες Χρόνια Πολλά και παρακαλώ κι εγώ μαζί τους την Παναγία να βοηθήσει την Πατρίδα μας στον αγώνα για την Ελευθερία.
 

28 ΙΟΥΛΙΟΥ: ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ Η ΟΣΙΑ ΕΙΡΗΝΗ Η ΧΡΥΣΟΒΑΛΑΝΤΟΥ..

Η Οσία Ειρήνη έζησε στα χρόνια της βασίλισσας Θεοδώρας, που αναστήλωσε τις άγιες εικόνες.

Η Ειρήνη καταγόταν από την Καππαδοκία και διακρινόταν όχι μόνο για την ευσέβεια της, αλλά και για την σωματική ωραιότητα της και για την ευγενή ανατροφή της. Είχε ζητηθεί λοιπόν σε γάμο, από διακεκριμένο άνδρα του παλατιού και ξεκίνησε για το Βυζάντιο. Στη διαδρομή όμως, πέρασε από τη Μονή του Χρυσοβαλάντου και τόσο ελκύστηκε από τη συναναστροφή των καλογριών, ώστε πήρε τη μεγάλη απόφαση να παραμείνει μαζί τους. Έτσι απέρριψε τις κοσμικές δόξες, γύρισε στην πατρίδα της, πούλησε τα υπάρχοντα της, βοηθώντας πολλούς φτωχούς και τα υπόλοιπα χρήματα τα εναπόθεσε στη Μονή. Έγινε μοναχή και η ζωή της μέσα στο μοναστήρι υπήρξε πολύ ασκητική και αγία.

Όταν πέθανε η ηγουμένη, η Ειρήνη, παρά την άρνηση της, ορίστηκε διάδοχος της. Από τη νέα της θέση, επετέλεσε τα καθήκοντα της άριστα. Ο Θεός μάλιστα, την προίκισε με το προφητικό και θαυματουργικό χάρισμα. Έτσι δια της προσευχής της, απάλλαξε πολλούς από τα δαιμόνια. Προαισθάνθηκε τον θάνατο της και απεβίωσε ειρηνικά, γεμάτη χαρά για το ευχάριστο ουράνιο ταξίδι της.

Κραυγή αγωνίας Αγιορειτών Πατέρων

Κραυγή αγωνίας Αγιορειτών Πατέρων

Στην εφημερίδα «Ορθόδοξος Τύπος» που κυκλοφορεί από χθες δημοσιεύεται ένα κείμενο-ποταμός, το οποίο υπογράφουν Αγιορείτες πατέρες που διαμένουν εκτός Ιερών Μονών σε εξαρτήματα, όπως Ησυχαστήρια, Κελλιά, Καλύβια και Ερημητήρια.  Σύμφωνα με τα λεγόμενά τους η επιστολή αυτή αποτελεί διαμαρτυρία για όσα συμβαίνουν στην Πατρίδα μας και στο Άγιον Όρος.

Αναλυτικά αναφέρουν:

Είμεθα μια ομάδα από Αγιορείτες Πατέρες, που κατοικούμε εκτός Ιερών Μονών σε εξαρτήματα, όπως Ησυχαστήρια, Κελλιά, Καλύβια και Ερημητήρια. Την επιστολή αυτή την δημοσιεύουμε, ως διαμαρτυρία για όσα συμβαίνουν στην Πατρίδα μας και στο Άγιον Όρος, το «Περιβόλι της Θεοτόκου».Ξεκαθαρίζουμε τις θέσεις μας ότι δεν συμφωνούμε με όσα γίνονται τον τελευταίο καιρό και κυρίως οικουμενιστικά και νεοεποχίτικα. Τα θέματα, με τα οποία δεν συμφωνούμε είναι τα κάτωθι:

• Οικουμενιστικές υποδοχές Πατριάρχου χωρίς καμιά διαμαρτυρία των Ιερών Μονών, των Ιερών Σκητών και άλλων Σεμνείων. Υποδοχή Οικουμενιστών σημαίνει και αποδοχή των αιρετικών φρονημάτων τους. Καί το χειρότερον, όχι μόνον υποδοχή αλλά και συλλείτουργα μετ᾽ αυτών των εγνωσμένων Οικουμενιστών γίνονται.

• Πλήρης αδιαφορία των Ιερών Μονών για τα θέματα Πίστεως και Ιεράς Παραδόσεως.

• Κοσμικοποίησις, τουριστικοποίησις από το κακό στο χειρότερο, μαγαζιά, καφενεδάκια με παραδοσιακά αλλά και νεοεποχίτικα σκευάσματα και ποτά με καλαμάκι. Μόνο σουβλάκια δεν ψήνουν (ακόμη) στις Καρυές.

• Πολλοί προσκυνητές εξαπατώνται αγοράζοντας εργόχειρα από τα μαγαζάκια, νομίζοντας ότι είναι αγιορείτικα και δεν είναι. Τα περισσότερα είναι απ᾽ έξω, από Κίνα, Ρουμανία, Αλβανία, ακόμη και από μουσουλμάνους ως ηκούσθη. (Μαγαζάκι στις Καρυές πωλούσε εικόνες της Αγίας Οικογένειας, Ιωσήφ μνηστήρος, Παρθένου Μαρίας και του Παιδός Χριστού, προτεσταντικού τύπου).

• Υποδοχή κοσμικών αρχόντων, Πρωθυπουργών, βουλευτών, πολιτικών, εγνωσμένων για τους αντίχριστους και ανθελληνικούς νόμους, που ψηφίζουν.
• Απαγγέλλουν οι τοιούτοι το Σύμβολο της Πίστεως και την Κυριακή προσευχή, μασόνοι όντες, στον Ι. Ναό του Πρωτάτου στις Καρυές.
• Τούς υποδέχονται τα μοναστήρια με τιμές και δόξες, αυτούς που πίνουν το αίμα του λαού με τις φορολογίες και τις περικοπές.

• Πλήρη συμπόρευσις με όλες τις εξουσίες αδιακρίτως.
• Συμπεριφορά αδιαφορίας για κάθε αξία, ήθος, παράδοσι, Πατρίδα, Παιδεία και τα λοιπά, που δηλώνει η μασονική συνείδησι η αιχμαλωσία στην Νέα Εποχή.
• Κονδήλια – χρήμα έργα στο Άγιον Όρος, την στιγμή που ο λαός έξω αυτοκτονεί για ένα πιάτο φαί. Καί άλλοι ψάχνουν να φάνε κάτι απ᾽ τα σκουπίδια.
• Η παναίρεσις του Οικουμενισμού και η προδοτική δουλοπρεπής και αμφιρέπουσα στάσι των Ιερών Μονών.

• Η αδιαφορία του Αγίου Όρους για τον πόνο, τις αγωνίες και την εξαθλίωσι του λαού. (Μόνον ελάχιστοι ενδιαφέρθησαν).
• Γιά το γκρέμισμα της Παιδείας.

• Γιά την κατάκτησι της Πατρίδος από τους μουσουλμάνους ψευδομετανάστες.
• Κατάργησι του αβάτου εν προδιατεταγμένη· μας παραπλανούν και ούτε καν ενδιαφέρονται για την τήρησι του πατροπαραδότου θεσμού.

• Διαφωνούμε με την πράξι κάποιων Ι. Μονών, που έβαλαν χαρτιά στις πόρτες Κελλιών εξ αλλοδαπής Μοναχών, για να εγκαταλείψουν τους τόπους της ασκήσεώς τους και το Άγιον Όρος. (Κάποιοι Μοναχοί από Ορθόδοξες χώρες έρχονται κατά καιρούς από ευλάβεια στο Άγιον Όρος, για να μονάσουν. Οι πλήστοι προκόβουν στην μοναχική ζωή και καρποφορούν πνευματικά. Μεταξύ αυτών έρχονται κάπου κάπου και κάποιοι απρόκοπτοι, μέθυσοι, θεληματάρηδες, ανυπάκουοι και ακατάστατοι. Κάποιοι απ᾽ αυτούς έκοψαν κέδρα στον Άθωνα και κατασκεύασαν κελλιά. Καί άλλες παρόμοιες αταξίες έκαμαν). Πρέπει να εντοπίζωνται οι ένοχοι και αυτοί μόνο να εκδιώκωνται. Όχι, όλοι γενικά οι αλλοδαποί Μοναχοί, οι πλήστοι των οποίων είναι ακτήμονες, ασκητικοί και ενάρετοι πολλές φορές καλύτεροι και από μας. Τούς θέλει η Παναγία.

• Να εξέλθη το ταχύτερον δυνατόν η Ορθόδοξος Εκκλησία και το Οικουμενικό Πατριαρχείο από τον οικουμενιστικό οργανισμό, που λέγεται «Παγκόσμιον Συμβούλιον Εκκλησιών», διότι η παγίδευσι της Ορθοδόξου Εκκλησίας σ᾽ αυτόν και η εμμονή της σ᾽ αυτόν, θα φέρη ολέθρια αποτελέσματα. Διότι στόχος αυτού του Οργανισμού είναι η υποταγή όλων των θρησκειών και πιστών και «Εκκλησιών» στην Πανθρησκεία. Διότι όπως έγραψε και ο Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς, «με το να βρίσκεται η Ορθόδοξος Εκκλησία σ᾽ αυτό το Συμβούλιο, μόνο και μόνο αυτό αποτελεί ανήκουστον προδοσίαν».

• Ανησυχία πολλών Αγιορειτών ότι η λήψις από την Ευρώπη των χρημάτων για αναπαλαίωσι των Ι. Μονών του Αγίου Όρους, δίνει την ευκαιρία στους Ευρω-σιωνιστές και το δικαίωμα διά την επιβολή των οικουμενιστικών τους στόχων και σχεδίων και στον Ιερό τούτο Τόπο.

• Δεν είμεθα σύμφωνοι με την δικέφαλον Αδελφότητα της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου. Οι «ιθαγενείς» είναι οι νόμιμοι. Να προσέξουν όμως και οι Ζηλωτές Πατέρες κάποιες ακρότητες επικίνδυνες. (Αναβαπτισμούς Νεοημερολογιτών και προσφυγή για δικαίωση σε Διεθνή Οικουμενιστικά Δικαστήρια).

• Εγράψαμε τα ανωτέρω, όχι για να επικρίνωμε κανένα, αλλά για να εξυπνήσωμε διανοίας ληθαργούσας, προ του κινδύνου αλλοτριώσεως και αλλοιώσεως των πατροπαραδότων θεσμών του Ιερού Τόπου και της Ιεράς ημών Παραδόσεως.

ΠΗΓΗ