Βίβλος και Σύνορα

Του John Vinson* Άραγε απαιτεί ο Χριστιανισμός οι δυτικές ‘χριστιανικές’ κοινωνίες να διαπράξουν δημογραφική και πολιτιστική αυτοκτονία με το να αποδεχτούν αδιάκριτα όλους όσους θέλουν να εισέλθουν σε αυτές; Κι όμως, αν λάβουμε υπόψη αυτά που ήδη λέγονται σε πολλές εκκλησίες και γράφονται από κάποιους σε διάφορα χριστιανικά έντυπα, έτσι φαίνεται. Η γενική γραμμή της σκέψης τους είναι γύρω από το ότι «Ο Θεός είναι αγάπη». Ο Θεός αγαπά όλους τους ανθρώπους το ίδιο. Ως εκ τούτου, όλα τα «εμπόδια», δηλαδή η φυλή, το έθνος, τα εθνικά σύνορα, κλπ, πρέπει να πέσουν, έτσι ώστε να επιτραπεί η αγάπη του Θεού να εξισώσει όλους τους ανθρώπους (προφανώς, ακόμη και αν αυτό σημαίνει εξίσωση στο ίδιο επίπεδο δυστυχίας).
Στον πρόλογο του αποκαλυπτικού μυθιστορήματος του 1973 ‘Le Camp des saints’, (‘Camp of the Saints’, ‘Το Στρατόπεδο των Αγίων’ – δες κι εδώ), ο συγγραφέας Jean Raspail αναφέρει ότι «η λεγόμενη χριστιανική φιλανθρωπία θα αποδειχθεί ανίκανη» κατά την ώρα που η ορμητική ανθρώπινη παλίρροια θα ξεχυχθεί στις πύλες της Δύσης. Ο Raspail, ωστόσο, θέτει ένα ενδιαφέρον ερώτημα με τη χρήση της λέξης «λεγόμενη», δηλαδή θέτει το ερώτημα κατά πόσο αυτό που πολλοί θεωρούν ως χριστιανική φιλανθρωπία είναι πραγματικά χριστιανική;
Ο μόνος τρόπος για να δοθεί απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι να αναρωτηθούμε με ποιο πρότυπο κρίνει κανείς τον Χριστιανισμό και τη χριστιανική ηθική. Θα πρέπει να ανατρέξουμε στην Αγία Γραφή. Χωρίς την Αγία Γραφή, ο Χριστιανισμός δεν θα είχε καμία μορφή ή ουσία (τουλάχιστον για τους διαμαρτυρόμενους).
Οι περισσότεροι «μοντέρνοι» χριστιανοί, ωστόσο, αρέσκονται να επιλέγουν και να διαλέγουν αποσπασματικά μέσα από τη Βίβλο. Θα τρέξουν να υποστηρίξουν, για παράδειγμα, ορισμένα αποσπάσματα για την «αγάπη», αλλά θα αγνοήσουν εκείνα για την θεϊκή οργή. Μια κοινή τάση είναι γενικά να αγνοούν ή να επιλέγουν κομμάτια της Αγίας Γραφής, τονίζοντας την οικουμενική αγάπη που εμφανίζεται μέσω του Χριστού, ωστόσο, ο πάντα πράος και ήπιος Χριστός είναι και εκείνος που ανέτρεψε τα ανταλλακτήρια των αργυραμοιβών στην Ιερουσαλήμ και επιτέθηκε στους γραμματείς και τους Φαρισαίους. (Αυτή η «μοντέρνα» στάση θυμίζει πραγματικά την αρχαία αίρεση του Μαρκίωνα, που υποστήριζε ότι η Αγία Γραφή αποκαλύπτει «δύο θεούς», τον κακό οργισμένο Θεό της Παλαιάς Διαθήκης και τον Θεό της αγάπης της Καινής Διαθήκης).
Έτσι, και πάλι το ερώτημα ποιο είναι το κριτήριο που οι «μοντέρνοι» φιλο-μετανάστες κληρικοί χρησιμοποιούν για να δημιουργήσουν την δική τους εκδοχή του Ιησού; Μια καλή απάντηση ήρθε πριν από περισσότερο από έναν αιώνα από τον Αμερικάνο διαμαρτυρόμενο θεολόγο (και βιογράφο του θρυλικού Νότιου στρατηγού ‘Stonewall’ Jackson) R. L.Dabney (1820 – 1898), ο οποίος παρατήρησε ότι «Το πνεύμα του ιακωβινισμούέχει εισβάλει στην εκκλησία του Χριστού». Με αυτό εννοούσε ότι το πνεύμα του Διαφωτισμού και της Γαλλικής Επανάστασης – καθολικότητα και ριζική ισότητα – αντικαθιστούσε τη Βίβλο ως το πρότυπο για τη χριστιανική αλήθεια σε πολλές (διαμαρτυρόμενες)εκκλησίες. Έτσι είναι σήμερα. Άραγε είναι τυχαίο το γεγονός ότι οι φιλο-μετανάστες κληρικοί ακούγονται περισσότερο σαν τον Ροβεσπιέρο παρά σαν τους αρχαίους Προφήτες.
Αυτές οι ιερείς , φυσικά, έχουν το δικαίωμα να λένε τις απόψεις τους, αλλά οι απόψεις τους είναι ακριβώς απόψεις. Δεν θα πρέπει να υποκρίνονται ότι μιλούν για λογαριασμό του Θεού της Βίβλου.
Τι λέει η Βίβλος σχετικά με θέματα που σχετίζονται με τη μετανάστευση; Θα ήταν χρήσιμο να εξεταστούν τρεις έννοιες 1 ) αγάπη. 2 ) ισότητα. 3 ) ιθαγένεια – εθνικότητα.
Αγάπη
Μαζί με τη διδασκαλία ότι ο Θεός είναι αγάπη, η Αγία Γραφή επιβεβαιώνει την αλήθεια Του, το δίκαιο και τη δικαιοσύνη. Αυτά τα χαρακτηριστικά οδηγούν την θεϊκή αγάπη, με τον ίδιο τρόπο που τα ρυάκια κατευθύνουν ένα ρεύμα. Δεδομένου ότι αυτή η αγάπη ρέει κατά μήκος των ορίων των θείων εντολών, κάνει διακρίσεις μεταξύ Θεού και ανθρώπου και διακρίσεις μεταξύ των ανθρώπων. Το να αγαπάς τον Θεό, σύμφωνα με τον Δεκάλογο, είναι να αποφεύγεις τα είδωλα. Το να αγαπήσεις τον πλησίον είναι να σέβεσαι (δηλαδή να μην κλέβεις και να μην επιθυμείς) την περιουσία του. Η εντολή να τιμάς τους γονείς σου αντικατοπτρίζει τη σημασία των δεσμών της συγγένειας.
Ισότητα
Ο Θεός της Βίβλου δεν είναι οπαδός της «ισότητας». Προσφέρει βέβαια σωτηρία σε όλους, αλλά ευαρεστείται περισσότερο με εκείνους που αποδέχονται την προσφορά Του. Αγάπησε τον Ιακώβ και μίσησε τον Ησαύ. Ενώ η Αγία Γραφή δίνει εντολές στους χριστιανούς να τρέφουν και να ντύνουν τον πεινασμένο φτωχό, δεν προσφέρει κανένα ίχνος πρότασης ότι όλοι οι άνθρωποι θα πρέπει οπωσδήποτε να έχουν ίσες αμοιβές και ίδιο στάτους. Η παραβολή των ταλάντων διδάσκει διαφορετικές ανταμοιβές για διάφορες προσπάθειες. Ο Χριστός αρνήθηκε να γίνει ένας διαιρέτης εγκόσμιων αγαθών και προειδοποίησε ότι η ενασχόληση με τέτοια πράγματα πηγάζει από το φθόνο. Ο Απόστολος Παύλος είπε ότι οι άνθρωποι έχουν διαφορετικές -δοσμένες από τον Θεό- ικανότητες, για να επιτελέσουν διαφορετικά έργα.
Υπηκοότητα και Εθνικότητα
Σχετικά  με την ιθαγένεια και την εθνικότητα, είναι σαφές στην Αγία Γραφή ότι ο Θεός απεχθάνεται την ανάμειξη όλων των λαών σε μια ενιαία παγκόσμια (κοσμική) κατάσταση. Διέλυσε ένα τέτοιο σχέδιο στη Βαβέλ. «Στις αρχαίες ημέρες», λέει το Δευτερονόμιο, «ο Ύψιστος διαμοίρασε τα έθνη και έστησε τα όρια μεταξύ τους». Ο Απόστολος Παύλος, στο βιβλίο των Πράξεων, λέει ότι τέθηκαν οροθέσια μεταξύ των εθνών «ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να ζητήσουν τον Θεό».
Συμπεράσματα για τα τρέχοντα προβλήματα της μετανάστευσης:
1) Η Εθνική Ταυτότητα δεν είναι μια αυθαίρετη ανθρώπινη ρύθμιση, αλλά η αρχή της θείας τάξης. Ο διαχωρισμός των πολύ διαφορετικών λαών βοηθά στη μείωση των συγκρούσεων και την προώθηση της γόνιμης πολυμορφίας. Η μαζική ανεξέλεγκτη μετανάστευση είναι ενάντια στην τάξη του Θεού. Η αγάπη και η συμπόνια δύσκολα επιπλέουν μέσα στο χάος – αλλά και στην τυραννία που συχνά ακολουθεί το χάος.
Δεν είναι αλήθεια ο ισχυρισμός ότι η εντολή του Χριστού για αγάπη τους ξένους απαιτεί ανοικτά σύνορα και μαζική μετανάστευση. Ο Θεός στην Παλαιά Διαθήκη, διέταξε την αγάπη για τους ξένους, αλλά δεν ζήτησε το «άνοιγμα» του Ισραήλ στους ξένους πολιτισμούς και στην ξένη κυριαρχία.
2) Τα δυτικά έθνη έχουν το δικαίωμα να υπάρχουν και να διαφυλάξουν τα πολιτιστικά, εθνοτικά, και άλλα χαρακτηριστικά που καθορίζουν το έθνος τους. Αυτό το δικαίωμα ύπαρξης συνεπάγεται το δικαίωμα να ελέγχουν τα σύνορά τους.
3) Οι Χριστιανοί της Δύσης θα πρέπει να παρέχουν ανθρωπιστική βοήθεια σε ανθρώπους σε χώρες του Τρίτου Κόσμου. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο, οι Χριστιανοί της δύσης δεν μπορούν να επιτρέψουν στις χώρες τους να μετατραπούν σε χώρες του Τρίτου Κόσμου. Άλλωστε, έτσι, δεν θα υπάρχει ο πλούτος της δύσης για να βοηθήσει την οποιαδήποτε χώρα.
Η βιβλική άποψη του έθνους είναι αυτή που οι φιλελεύθεροι και οι Ιακωβίνοι των ημερών μας βρίσκουν λιγότερο συμπαθή. Ο άνθρωπος, αναφωνούν, δεν χρειάζεται όρια και σύνορα για να είναι καλός. Ο άνθρωπος δεν είναι αμαρτωλός και δεν χρειάζεται έναν λυτρωτή Θεό. Αν έχουμε μόνο πίστη και αισιοδοξία, μας καθησυχάζουν, οι άνθρωποι μπορούν να ξαναχτίσουν τον πύργο της Βαβέλ «έως του ουρανού» και να φέρουν μια «Νέα Εποχή», (χωρίς τον Θεό).
Όπως και οι προκάτοχοί τους στη Γαλλία, αυτοί οι νεο – Ιακωβίνοι πιστεύουν ότι οι καλύτεροι άνθρωποι είναι οι «ευγενείς άγριοι»(‘noble savages’), δηλαδή άνθρωποι απαλλαγμένοι από τις ‘κακές’ επιρροές του δυτικού πολιτισμού. Έτσι, για τους Ιακωβίνους μας η εισβολή των τριτοκοσμικών μεταναστών στη Δύση δεν είναι καταστροφή, αλλά μια λαμπρή ευκαιρία για την ηθική και πνευματική αναγέννηση!
Μήπως αυτή αυτοκτονία είναι μια δίκαιη πράξη που γίνεται για χάρη της «αγάπης της ανθρωπότητας». Αλλά πόσο δίκαιο είναι οι άνθρωποι τόσο απρόσεκτα να πετούν τη μνήμη των προγόνων τους, το μέλλον των απογόνων τους και το αναφαίρετο δικαίωμα των λαών τους να ζήσουν;
Διάβασε και: Έχουν «ιερό καθήκον» οι χριστιανοί να καλοδέχονται τον κάθε παράνομο μετανάστη;
Ο John Vinson είναι επικεφαλής του ‘American ImmigrationControl Foundation’ (AIC Foundation – Αμερικανικό Ίδρυμα Ελέγχου Μετανάστευσης) μιας πολιτικής ομάδας αφιερωμένης στην μείωση της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης στις ΗΠΑ. Αρθρογραφεί στο περιοδικό ‘The Social Contract Press’ (TSCP). Το γνωστόαριστερό Southern Law Poverty Center χαρακτηρίζει το TSCP «ρατσιστικό» (αν και με ‘ακαδημαϊκό’ ύφος) και την AIC Foundation «ομάδα μίσους». 
ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

Advertisements

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΔΥΝΑΤΗ ΑΠΟ ΠΟΤΕ Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ

Τα περί δήθεν διάλυσης του ελληνικού εθνικιστικού κόμματος διαψεύδονται καθημερινά. Δυο είναι οι λόγοι. Ο ένας η λυσσαλέα σε βαθμό μανίας επίθεση που δέχεται από πολιτικά κόμματα και εξωθεσμικούς παράγοντες και ο δεύτερος η πρωτοφανής αντοχή που επιδεικνύει σε πείσμα των επιθέσεων αυτών.

Η εβδομάδα αυτή πρέπει να ήταν από τις πιο ευτυχείς για τον Νίκο Μιχαλολιάκο αφού έκοψε τον γόρδιο δεσμό που άκουγε στο όνομα Στάθης Μπούκουρας. Γνωστός στον κύκλο των κοντινών  του ανθρώπων για την σχεδόν πατρική μεγαλοθυμία του έναντι των συνεργατών του, ο Μιχαλολιάκος έδειξε εξαιρετική σύνεση και υπομονή απέναντι στην στάση του κορίνθιου βουλευτή, ακόμα και όταν αυτός επέλεξε να προβάλλει την συμμετοχή του στο ΠΑΣΟΚ και την ΝΔ την οποία  είχε αποποιηθεί, ως απόδειξη του… πρότερου έντίμου βίου του. Τότε ο αρχηγός του εθνικιστικού κόμματος σιώπησε, συμμεριζόμενος την αγωνία ενός λαϊκού παιδιού που είναι και ο ίδιος πατέρας και οικογενειάρχης. Οι παλινωδίες Μπούκουρα δημιουργούσαν όμως…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 416 επιπλέον λέξεις

Διαγραφή Νικήτα Κακλαμάνη: Η Αρχή του Αρχηγού και η Ν.Δ. σαν εγκληματική οργάνωση – Το μήνυμα του Ν. Γ. Μιχαλολιάκου

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ

Ένα από τα στοιχεία της δικογραφίας, η οποία επιχειρεί να καταδείξει ότι η Χρυσή Αυγή είναι «εγκληματική οργάνωση» είναι ότι έχει ιεραρχία και φυσικά αρχηγό, όπως όλα τα κόμματα. Μάλιστα ψευδώς αναφέρεται ότι στο Κίνημά μας ισχύει η αρχή του αρχηγού. Γεγονός, το οποίο δεν αποδεικνύεται από κανένα στοιχείο και ούτε υπάρχει στο ΑΛΗΘΙΝΟ καταστατικό της Χρυσής Αυγής, το οποίο έχει κατατεθεί στον Άρειο Πάγο και έχει μάλιστα παραληφθεί με την υπογραφή της ίδιας της κ. Εισαγγελέως του Αρείου Πάγου.

Δείτε την αρχική δημοσίευση 171 επιπλέον λέξεις

Συστράτευση για την Ευρώπη

Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ

Η συστράτευση των εθνικιστικών δυνάμεων της Ευρώπης γίνεται καθημερινά πιο χειροπιαστή. Καθώς πλησιάζουμε προς τις Ευρωεκλογές οι εθνικές φωνές στην Ευρώπη πληθαίνουν, δίνοντας σχήμα σε μια εναλλακτική πρόταση για το μέλλον της Ευρωπαϊκής ηπείρου, πέρα από την ηγεμονία των μη εκλεγμένων γραφειοκρατών. Καταλυτικό ρόλο στις εξελίξεις έχουν οι διώξεις εναντίον των Ελλήνων Εθνικιστών των οποίων οι αγώνες έχουν εμπνεύσει τον σεβασμό και την αλληλεγγύη. Για ακόμα μια φορά η Ελλάδα δείχνει το δρόμο στην Ευρώπη.

Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται οι παρεμβάσεις της ηγετικής μορφής του γαλλικού εθνικισμού Ζαν-Μαρί Λεπέν. Ο Γάλλος εθνικιστής ηγέτης εξέφρασε την υποστήριξή του προς τον πρόεδρο της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν, απαντώντας στις ερωτήσεις των δημοσιογράφων του σταθμού BFMTV για την προσάρτηση της Κριμαίας από την Ρωσία. Όπως είπε,

«Έκανε μηδέν λάθη ενώ οι αντίπαλοί του, Αμερικανοί και Ευρωπαϊκή Ένωση, έκαναν λάθη σε όλα τα μέτωπα -πολιτικά, ιστορικά και ηθικά. Κατά τη γνώμη μου η θέση…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 339 επιπλέον λέξεις

Ο Ηλ. Κασιδιάρης, στην τοποθέτησή του επί της προτάσεως δυσπιστίας

Ο αναπληρωτής κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Χρυσής Αυγής, Ηλίας Κασιδιάρης τοποθετήθηκε επί της πρότασης δυσπιστίας.

Αρχικά τόνισε πως δεν τρέφουμε αυταπάτες επί της πρότασης μομφής, καθώς είμαστε γνώστες ότι το Σύνταγμα των Ελλήνων και η Λαϊκή Κυριαρχία έχει προ πολλού καταπατηθεί. Είναι τουλάχιστον φαιδρό να παρουσιάζεται ο Βενιζέλος ως υπερασπιστής του Συντάγματος και της νομιμότητας, την στιγμή που είναι εμπνευστής του εκτρωματικού νόμου «περί ευθύνης υπουργών».

Μιλούν για Σύνταγμα και νομιμότητα αυτοί που έχουν φυλακίσει νόμιμους εκπροσώπους του ελληνικού λαού και λειτουργούν μια παράνομη Βουλή με 294 βουλευτές.

Το εκτρωματικό μόρφωμα της «Νέας Πασοκρατίας» έχει ημερομηνία λήξης την 25η Μαΐου. Η πλειοψηφία της μνημονιακής συγκυβέρνησης είναι πλαστή.

Η Χρυσή Αυγή στηρίζει κάθε νόμιμη ενέργεια από όπου κι αν προέρχεται, αν έχει στόχο την κατάργηση του μνημονίου και την εθνική ανεξαρτησία. Να φύγουν οι ξένοι τοκογλύφοι από την Ελλάδα!

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/index.php/enimerosi/view/stochos-ths-chrushs-aughs-h-katarghsh-tou-mnhmoniou-binteo#ixzz2xTiqQML6

ΕΡΧΕΤΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ 2014; ΤΙ ΠΡΟΑΝΗΓΓΕΙΛΑΝ ΟΙ FINANCIAL TIMES!

»Αν τελικά ξεσπάσει πόλεμος λόγω κρίσης, είναι ζωτικής σημασίας να χτιστεί μια ασφαλής ειρήνευση, όταν τελειώσει» γράφουν οι Financial Times!

1914 – 2014: Προπολεμικές συνθήκες στην διεθνή οικονομία
Τον Ιανουάριο του 1914, ελάχιστοι Ευρωπαίοι μπορούσαν να φανταστούν ότι, επτά μήνες αργότερα, οι πολιτικοί και στρατιωτικοί ηγέτες τους θα έριχναν τον πλανήτη σε έναν κατακλυσμιαίο πόλεμο. Η προσοχή των λαών στις περισσότερες πρωτεύουσες εκείνη την περίοδο, ήταν αλλού.

Η Βρετανία ασχολιόταν μανιωδώς με την κρίση της στεγαστικής νομοθεσίας της Ιρλανδίας και άλλα εθνικά προβλήματα. Ολο το Παρίσι δεν μιλούσε για τίποτα άλλο παρά την υπόθεση Caillaux, στην οποία η σύζυγος Γάλλου πολιτικού πυροβόλησε θανάσιμα τον διευθυντή της εφημερίδας Le Figaro, δικάστηκε για φόνο και αθωώθηκε.

Σύμφωνα με τα απομνημονεύματα του Βλαντιμίρ Κοκοβτσόφ, η ρωσική πολιτική της Αγίας Πετρούπολης στις αρχές του 2014 εκτυλισσόταν γύρω από την προσωπικότητα του Γκριγκόρι Ρασπούτιν, του υπνωτιστικού υπέρτατου σύμβουλου του Τσάρου. Την ίδια ώρα, ένας άφραγκος 24χρονος Αυστριακός ζωγράφος περιφερόταν στο Μόναχο, προσπαθώντας πάση θυσία να αποφύγει την στρατιωτική θητεία στην γενέτειρά του. Το όνομά του ήταν Αδόλφος Χίτλερ.

Πριν περάσει ένας μήνας από την δολοφονία στις 28 Ιουνίου στο Σαράγεβο του πρίγκηπα Φερδινάνδου, διαδόχου του θρόνου των Αψβούργων, οι διαμάχες ξέσπασαν σε πολλαπλά μέτωπα. Όταν τελείωσαν οι συρράξεις τον Νοέμβριο του 1918, ο πόλεμος είχε προκαλέσει τον θάνατο δεκάδων εκατομμυρίων στρατιωτών και αμάχων.

Αν και δεν υπάρχει ιδιαίτερος λόγος φόβου ότι ο πλανήτης το 2014 βρίσκεται στα πρόθυρα μιας ανάλογης επικής καταστροφής, υπάρχουν κάποιες ανησυχητικές ομοιότητες ανάμεσα στο τότε και το τώρα. Είναι απαραίτητο φέτος οι κυβερνήσεις και οι λαοί να τιμήσουν την μνήμη του ξεσπάσματος του πρώτου παγκοσμίου πολέμου με αξιοπρεπείς τελετές και σεβασμό προς τους νεκρούς, αλλά παράλληλα και με νηφάλια συναίσθηση των μαθημάτων που γέννησε η καταστροφή του 1914-18.

Ένα μάθημα είναι ότι οι τυχαίες αιτίες σύρραξης δεν πρέπει να συγχέονται με τις πιο βαθιές εντάσεις στις διεθνείς σχέσεις ή στις εσωτερικές υποθέσεις κάθε έθνους, που οδηγούν σε πόλεμο. Πολλοί σπόροι του α΄παγκοσμίου πολέμου είχαν φυτευτεί πολύ πριν την δολοφονία στο Σεράγεβο. Είναι πασίγνωστο πόσο δύσκολο είναι να αποτραπούν τέτοιου είδους τρομοκρατικές ενέργειες, τόσο στην εποχή μας όσο και στις αρχές του 20ου αιώνα, αλλά οι παγκόσμιες στρατιωτικές, πολιτικές και οικονομικές εντάσεις, είναι ζητήματα τα οποία οι ηγέτες οφείλουν και πρέπει να αντιμετωπίσουν. Εχουν την ευθύνη να δράσουν εντός των αποδεκτών διεθνών κανόνων και να διασφαλίσουν ότι κρατούν τα ηνία του ανταγωνισμού ανάμεσα στα έθνη και τους ανθρώπους.

Ένα άλλο μάθημα είναι ότι οι τριβές των ανταγωνιστικών εθνικοτήτων, τροφοδοτούμενες από περηφάνια, φιλοδοξία, άγνοια και συντηρούμενες από προαιώνιες αντιπαλότητες, δεν στερούνται σήμερα ικανότητας να προκαλέσουν πόλεμο. Ένας τέτοιος κίνδυνος είναι ιδιαίτερα έντονος όταν το διεθνές σύστημα ανασυντάσσεται λόγω της ανόδου νέων μεγάλων δυνάμεων και της συγκριτικής πτώσης των παλαιότερων.

Εκατό χρόνια πριν, ήταν η Γερμανία που έψαχνε μια θέση στον ήλιο εις βάρος της βρετανικής αυτοκρατορίας. Σήμερα είναι, όλο και πιο πολύ, η Κίνα με τις ΗΠΑ. Οι πρόσφατες εντάσεις στην Θάλασσα της Νοτίου Κίνας μεταξύ του Πεκίνου και των γειτόνων που έχουν την αμερικανική στήριξη, θυμίζουν τις τεταμένες σχέσεις της Γερμανίας με την Βρετανία, την Γαλλία και την Ρωσία πριν το 1914.

Είναι αναπόφευκτο να εκδηλώνονται επιδείξεις ισχύος στις διεθνείς σχέσεις, αλλά είναι απαραίτητο επίσης να γίνονται αντιληπτά και τα κίνητρα και τα έννομα συμφέροντα της κάθε πλευράς. Από αυτή την άποψη, η μετρημένη πρόοδος για την εύρεση συμβιβαστικής λύσης στην διαμάχη για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, είναι υποσχόμενη.

Ένα τρίτο μάθημα είναι ότι είναι ανόητο να ξεκινάς έναν πόλεμο με την σκέψη ότι θα είναι σύντομος, φθηνός και με διαχειρίσιμες επιπτώσεις. Το 1914, ορισμένοι Ευρωπαίοι πολιτικοί και στρατηγοί, που τις προοπτικές τους σχηματοποιούσαν οι περιορισμένοι πόλεμοι με τους οποίους είχαν ενοποιηθεί η Γερμανία και η Ιταλία μισό αιώνα νωρίτερα, έτρεφαν αυτή την ψευδαίσθηση. Το ίδιο και η Ουάσιγκτον και το Λονδίνο, όταν εισέβαλαν στο Ιράκ το 2003. Πόσο πολύ έσφαλλαν οι πολεμικοί ηγέτες και στις δύο αυτές περιπτώσεις…

Ένα τελευταίο μάθημα είναι ότι, αν τελικά ξεσπάσει ο πόλεμος, είναι ζωτικής σημασίας να χτιστεί μια ασφαλής ειρήνευση, όταν τελειώσει. Οι συνθήκες ειρήνευσης 1919-23 των Παρισίων δεν το είχαν καταφέρει αυτό. Μέχρι το 1939, ο Αυστριακός σκιτσογράφος είχε φτάσει στο ζενίθ της ισχύος του στο Βερολίνο, και ο πλανήτης επρόκειτο να πληρώσει ένα τίμημα πιο βαρύ και από του 1914.

ΠΗΓΗ